editorial
Το Ιόνιο έχει ήδη πλούτο
Το Ιόνιο έχει ήδη τον πλούτο του. Γιατί να διακινδυνεύσει τη θάλασσά του για ένα όφελος που παραμένει αβέβαιο;
Δεν είμαστε εμείς η εποχή. Απλώς περάσαμε από μέσα της
Ο αδόκητος χαμός του Γιάννη Ρεβύθη και η αιφνίδια αναστολή λειτουργίας του προγράμματος του Start συμπυκνώνουν, με διαφορετικό τρόπο, το ίδιο μήνυμα: ο κόσμος αλλάζει χωρίς να λογαριάζει τη μελαγχολία μας και όσα θεωρήσαμε κάποτε ακλόνητα μπορεί, από τη μια στιγμή στην άλλη, να γίνουν καύσιμη ύλη της επόμενης εποχής.
Βίος και πολιτεία – το sequel
Όταν η πρόκληση είναι φτιαγμένη για να γίνει είδηση, η αναπαραγωγή της μπορεί άθελά της να της δώσει το ισχυρότερο όπλο: βεληνεκές.
Πλειοδοσία πέντε ευρώ
Μια δημοπρασία για κοινωφελή περιουσία που ξεκίνησε στα 600 ευρώ και τελείωσε στα 605. Δεν χρειάζονται υποψίες. Χρειάζονται η αποτίμηση, το πρακτικό και οι προσφορές.
Η κερκυραϊκή θεσμική αφωνία
Η έρευνα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο περνά από τα σχέδια στις αδειοδοτήσεις, οι Κοινότητες τοποθετήθηκαν και η Ήπειρος γνωμοδότησε. Η γεώτρηση έχει συγκεκριμένη θέση. Η Κέρκυρα έχει;
Δημόσιο συμφέρον αλά καρτ στο Τεμπλόνι
Παρέμειναν επί χρόνια και, όταν η απομάκρυνσή τους έγινε πλέον επιτακτική, το «δημόσιο συμφέρον» χρησιμοποιήθηκε για μια διαφορετική διέξοδο: την ενσωμάτωσή τους στον υπό αποκατάσταση ΧΥΤΑ.
Τώρα που μοιράζονται οι ρόλοι
Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής κουζίνας. Πάνω από το πτώμα των πρώην κομμάτων, που απέμειναν ομιλούσες κεφαλές, σφραγίδες και μηχανισμοί, μακριά από τις κοινωνικές ρίζες και τις ιδεολογικές αναφορές που κάποτε δικαιολογούσαν την ύπαρξή τους. Και κάπως έτσι, εκείνο που καταγράφηκε στη μεταπολεμική πολιτική ιστορία ως ανοσιούργημα, η αποστασία του 1965, κινδυνεύει σήμερα να μοιάζει σχεδόν με παιδική χαρά μπροστά στη διαρκή ευκολία των μετακινήσεων, των μεταμορφώσεων και των συναλλαγών της εποχής μας.
Στις φιέστες η Κέρκυρα αναστενάζει, στη βροχή πλημμυρίζει
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι η Αυτοδιοίκηση δεν κάνει πράγματα. Είναι ότι διοργανώνει, διαχειρίζεται και διεκπεραιώνει, αλλά αρνείται να πολιτευτεί.
Μήπως το πετρέλαιο δεν είναι καλή τύχη;
Η στρατηγική αναβάθμιση του Ιονίου φέρνει μαζί της συμφέροντα, ανταγωνισμούς και κινδύνους – Πόσο συμβατή είναι με την Κέρκυρα της αναψυχής και της γαλήνης;
Ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν πωλείται
Δουλειές, τοπικές αναθέσεις και «ανταποδοτικότητα» μπορούν να συνοδεύσουν μια οικονομική δραστηριότητα. Δεν μπορούν όμως να αποτελέσουν απάντηση στον περιβαλλοντικό κίνδυνο. Για την Κέρκυρα και την Περιφέρεια το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα: με ποιες συγκεκριμένες εγγυήσεις προστατεύεται το Ιόνιο από τη γεώτρηση στο Block 2;
Το νοίκι δεν είναι πολιτική σχολικής στέγης
Η ανάγκη για νέα σχολική στέγη είναι καταγεγραμμένη, η χρηματοδότηση είναι ανοικτή και η προθεσμία τρέχει. Το ερώτημα δεν είναι πια πόσο κοστίζει το νοίκι, αλλά ποιες ώριμες προτάσεις έχει έτοιμες η Κέρκυρα όταν υπάρχουν διαθέσιμα χρήματα.
Η κλάψα δεν έχει νόημα
Η Κέρκυρα δεν χρειάζεται άλλη επετειακή κλάψα. Χρειάζεται λογαριασμό: τι καταστράφηκε, τι διεκδικήθηκε, τι αποζημιώθηκε, τι επέστρεψε στην πόλη και τι εξακολουθεί να μένει ανοικτό 83 χρόνια μετά.
Η αναζωογόνηση και η γκρίζα ζώνη
Ο θάνατος του Μαζωνάκη δεν επιτρέπει πρόωρες καταδίκες. Επιβάλλει όμως ερωτήματα για το ποιος αδειοδοτεί, ποιος εποπτεύει και ποιος ελέγχει τις «θεραπείες ευεξίας» όταν αυτές γίνονται κανονικές ιατρικές πράξεις.
Από τα μεγάφωνα ένας άλλος κόσμος
Ένα σεπτεμβριάτικο πρωινό, τα σχολικά μεγάφωνα μιλούν για αλληλεγγύη, συνεργασία και σεβασμό. Έξω από την αυλή, όμως, η κοινωνία διδάσκει ένα εντελώς διαφορετικό μάθημα.
Τα έργα που γερνούν πριν κατασκευαστούν
Έξι χρόνια από τη μελέτη στη σύμβαση και άλλοι 18 μήνες για την κατασκευή. Η αργή ωρίμανση των έργων δεν είναι απλώς γραφειοκρατία: κοστίζει χρήμα, χάνει χρηματοδοτήσεις και αφήνει την Κέρκυρα να περιμένει.
Στα πόσα ντεσιμπέλ το δικαίωμα να κατοικείς στην Παλιά Πόλη;
Η δικαστική απόφαση επαναφέρει το ζήτημα της ηχορύπανσης, όχι όμως χωρίς ερωτήματα. Πού ισχύει πράγματι το όριο των 30 ντεσιμπέλ και, κυρίως, πώς προστατεύεται η κατοικία σε μια Παλιά Πόλη;
Ιnfluencing
H τέχνη να παρουσιάζεις ως αποτέλεσμα το γεγονός ότι συναντήθηκες με εκείνον που θα έπρεπε να το παράγει.
Και ξαφνικά δεν είσαι...
Η είδηση του θανάτου του Γιάννη έπεσε σαν το φιλμ που καίγεται ξαφνικά στην προβολή. Ένας δημόσιος άνθρωπος, παθιασμένος, πείσμων, πολυπράγμων, που προκαλούσε φιλίες, αντιδράσεις και συγκρούσεις. Σε έσκαγε! Και τώρα, εκκωφαντική σιωπή.
