Φόρος τιμής στον Σακελλάριο ή καθυστερημένος διάλογος με το τραύμα της πόλης;

ΚΕΡΚΥΡΑ. Η πρόσκληση του ΤΕΕ Κέρκυρας για την ανάθεση έργου τεκμηρίωσης και έκθεσης γύρω από τον Περικλή Σακελλάριο και το Δημοτικό Θέατρο δεν αφορά απλώς μια πολιτιστική δράση. Αγγίζει μια παλιά και ευαίσθητη πληγή της πόλης: την απώλεια του ιστορικού θεάτρου, του κερκυραϊκού αντιγράφου της Σκάλας του Μιλάνου, που καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς, και την αντικατάστασή του από το μεταπολεμικό κτίριο του Σακελλάριου.

Χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία του αείμνηστου αρχιτέκτονα και η θέση του στην ελληνική αρχιτεκτονική, η επιλογή να διατεθούν 18.000 ευρώ για την προβολή του έργου του προκαλεί εύλογο ερώτημα. Η Κέρκυρα δεν έχει ανάγκη μόνο από μια έκθεση τιμής σε έναν δημιουργό. Έχει ανάγκη από μια ειλικρινή αποτίμηση της αρχιτεκτονικής τομής που σημάδεψε την πόλη και από απάντηση στο γιατί το σημερινό Δημοτικό Θέατρο παραμένει, για μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας, ένα κτίριο ξένο προς τη συλλογική μνήμη.

Αν η δράση περιοριστεί σε μια αγιογραφική παρουσίαση του Σακελλάριου, δύσκολα θα πείσει. Αν όμως αξιοποιηθεί για να τεκμηριωθεί η ιστορία της απώλειας, της μεταπολεμικής επιλογής, των αισθητικών συγκρούσεων και των αλλοιώσεων του Θεάτρου, τότε μπορεί να έχει νόημα. Όχι ως δαπάνη προβολής, αλλά ως αφορμή δημόσιας αυτογνωσίας για το πώς η Κέρκυρα διαχειρίστηκε —ή δεν διαχειρίστηκε— το αρχιτεκτονικό της τραύμα.