Μετά τα κλειστά ρολά, τίς αγορεύειν βούλεται;

Η εικόνα μιας τουριστικής πόλης με κατεβασμένα ρολά, ανήμερα της κορυφαίας τοπικής επετείου, είχε αναπόφευκτα πολιτικό βάρος. Η κινητοποίηση της εστίασης στις 21 Μαΐου δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε μπορεί να αποδοθεί σε συντεχνιακή υπερβολή. Όταν ένας από τους βασικούς κλάδους της τοπικής οικονομίας σταματά να λειτουργεί, το μήνυμα ξεπερνά τον ίδιο τον κλάδο.

Οι επαγγελματίες έθεσαν συγκεκριμένα ζητήματα: ισονομία στους ελέγχους και στην εφαρμογή κανόνων, διευρυμένο ωράριο μουσικής, ξεκάθαρο πλαίσιο για τη χρήση δημόσιου χώρου και αντιμετώπιση των νέων περιορισμών που προέκυψαν σε επιχειρήσεις της Γαρίτσας λόγω δασικών ερμηνειών ή χαρακτηρισμών. Δεν ζήτησαν κατάργηση κανόνων· ζήτησαν προβλεψιμότητα και ίση εφαρμογή τους.

Από την άλλη πλευρά, το κράτος — μέσω υπηρεσιών, αρχαιολογικών και περιβαλλοντικών περιορισμών — έχει υποχρέωση να προστατεύει δημόσιο χώρο, μνημεία και περιβάλλον. Η σύγκρουση λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στην ανάπτυξη και τη νομιμότητα. Είναι ανάμεσα σε διαφορετικές αναγνώσεις του τι επιτρέπεται, από ποιόν και με ποια κριτήρια.

Μετά την επιτυχημένη κινητοποίηση, το κρίσιμο ερώτημα είναι τι ακολουθεί. Αν οι επαγγελματίες θεωρήσουν ότι εξάντλησαν τον διάλογο χωρίς αποτέλεσμα, η πίεση θα κλιμακωθεί. Αν οι υπηρεσίες περιοριστούν σε γενικές διαβεβαιώσεις, η δυσπιστία θα παγιωθεί. Και αν το πολιτικό σύστημα αρκεστεί στη διαμεσολάβηση χωρίς αποφάσεις, η επόμενη κρίση θα είναι θέμα χρόνου.

Η Κέρκυρα βρίσκεται συχνά μπροστά στο ίδιο δίλημμα: τουριστική οικονομία ή περιορισμοί. Ίσως όμως το πραγματικό πρόβλημα να είναι άλλο. Όχι η ύπαρξη κανόνων, αλλά η απουσία σταθερών, κοινά αποδεκτών κανόνων που να ισχύουν για όλους και να μην αλλάζουν ανάλογα με την υπηρεσία, την περιοχή ή τη συγκυρία.

Τα κλειστά καταστήματα έστειλαν μήνυμα. Η συνέχεια δεν θα κριθεί από τη δύναμη της διαμαρτυρίας αλλά από την ποιότητα της απάντησης. Γιατί, μετά τη σιωπή των δρόμων, έρχεται η ώρα των αποφάσεων.