Εκπαίδευση χωρίς γνώση

Όσο περισσότερα ζητάμε από τους μαθητές να γνωρίζουν, τόσο κινδυνεύουμε να χάνουμε τα θεμελιώδη. Το πρόβλημα ίσως δεν είναι η έλλειψη γνώσης, αλλά μια εκπαίδευση που δυσκολεύεται να τη συνδέσει με την πραγματικότητα.

Ο πολιτισμός ως αντισυλληπτικό

Τα παιδιά δεν χωράνε εύκολα σε αυτό το πρόγραμμα ζωής. Για πολλούς ανθρώπους, δεν χωράνε ούτε αργότερα...

Το κόστος ως εχθρός των τεχνοκρατών πιστών του

Μια κοινωνία δεν μπορεί να γνωρίσει τα πάντα κι έτσι επιλέγει (συνειδητά ή όχι για τα μέλη της) το τι αξίζει να μελετήσει.

IQ, χρήση και κατάχρηση

Ένα τηλεπαιχνίδι επαναφέρει τη συζήτηση για το IQ, όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο καλά χειριζόμαστε τις αφηρημένες έννοιες, αλλά αν μπορούμε να μετατρέπουμε τη σκέψη σε δημιουργική πράξη και βιώσιμη ζωή.

Από την αθωότητα στην αυτογνωσία

Η σοφία ίσως δεν είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας, αλλά η ικανότητα να αμφισβητούμε όσα η εμπειρία μάς έμαθε να θεωρούμε βέβαια. Από την παιδική ευκρίνεια έως την επίπονη αυτογνωσία, η διαδρομή περνά μέσα από τη ρήξη με τις ίδιες μας τις βεβαιότητες.

Άνθρωπος και «ρομποτικοί φροντιστές»

Τα ρομπότ καλούνται να λειτουργήσουν σε απρόβλεπτα οικιακά περιβάλλοντα, όπου η αναγνώριση φωνής μπορεί να αποτυγχάνει λόγω ασυνάρτητου ή αλλοιωμένου λόγου.

Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ: Η παρεξηγημένη ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και τη γνώση

Η αυθεντική συγχώρεση δεν είναι προϊόν λογικής απόφασης αλλά βαθιάς συναισθηματικής επεξεργασίας. Αντίθετα, το «δεν ξεχνώ» δεν εκφράζει πικρία ή εμμονή, αλλά τη γνώση που αποκτούμε από την εμπειρία και η οποία καθοδηγεί τις μελλοντικές μας επιλογές.

Ρητορικές οι ερωτήσεις

Τα νέα επεισόδια σε ΑΠΘ και ΠΑΔΑ επανέφεραν τη συζήτηση για τη βία στα πανεπιστήμια, τις φοιτητικές παρατάξεις, τους εξωπανεπιστημιακούς και την αποτυχία εφαρμογής των μέτρων ασφαλείας που εξαγγέλλονται εδώ και χρόνια. Πόσο «πρωτοφανή» είναι τελικά όσα συμβαίνουν;

Εγκλήματα και τιμωρίες ως στυλοβάτες κοινωνίας 

Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι ακραίες πράξεις –ιδίως εκείνες που περιλαμβάνουν σκληρότητα ή αδιαφορία– αντανακλούν κάτι θεμελιωδώς «λανθασμένο» στον εγκέφαλο.

Επιστημονικές ονειρώξεις για τη συνείδηση

Η μνήμη δεν είναι μια οριοθετημένη «εγκεφαλική αποθήκη» με πόρτες εισόδου και εξόδου, ώστε το περιεχόμενό της να μπορεί να μεταφερθεί σε –ή από– άλλον εγκέφαλο.

Τόσο δύσκολο είναι;

Ούτε το φετινό Πάσχα μπορέσαμε να αποφύγουμε τα «παραδοσιακά» μας φάουλ.

Πολιτισμός και ζόμπι

Σε κάθε μας πράξη, πραγματώνουμε και έναν τρόπο να πεθαίνουμε.

Όχι μόνο για την Παλαιστίνη

Μιλώντας για τον θάνατο (V)

Στη βαθύτερη αυτή ευρεία θεώρηση, ο θάνατος έγινε βασικό εργαλείο επικαιροποίησης της γνώσης της ζωής.

«Ποιος φταίει; Θα το πω. Η εκκλησία»

Η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ δεν μασούσε τα λόγια της: «Το θέμα είναι» είχε πει «ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το πω. Η εκκλησία».

Μιλώντας για τον θάνατο (ΙΙ)

Αν η ζωή είναι και γνώση, τότε μοιράζεται με το νου ακριβώς την ιδιότητα όχι απλώς της γνώσης, αλλά της αυτοοργανωμένης μάθησης.

Πως χτίζεται η συνήθεια;

Με αφορμή τις εσκεμμένες φθορές που έχουν ήδη υποστεί πολλές από τις καινούργιες στάσεις λεωφορείων...