Τόσο δύσκολο είναι;

Εμφανίστηκαν και πάλι, για παράδειγμα, οι πολύχρωμοι και τεράστιοι τουριστικοί μπότηδες, που με τα συνθήματα, τις κορδέλες, τη γυαλάδα και τους φιόγκους τους συναγωνίζονταν αναμεταξύ τους στο μέγεθος και την κακογουστιά. Ο ασύδοτος επεκτατισμός των αυθαίρετα  τοποθετημένων τραπεζοκαθισμάτων έκλεινε και φέτος καντούνια (του Μπίζη) και περάσματα (στα βόλτα του Λιστόν) παρεμποδίζοντας αλλού τη διέλευση και αλλού τις λιτανεύσεις. Ξανά κάποια από τα εκτεθειμένα στα πεζοδρόμια και στις κολώνες των βόλτων εμπορεύματα έμειναν στις θέσεις τους, απλωμένα, και δεν μαζεύτηκαν ούτε καν για τη διευκόλυνση των εκδηλώσεων και όσων τις παρακολουθούσαν. Η πληθώρα από πάγκους μικροπωλητών, τα άναρχα παρκαρισμένα τροχοφόρα, οι ορθάνοιχτοι, δυσοσμούντες κάδοι απορριμμάτων, τα πανταχού παρόντα σκουπίδια «πλαισίωσαν» για ακόμα μια φορά τα λατρευτικά έθιμα στο …νησί του Πάσχα.

Για την καρναβαλοποίηση των πάντων όμως έχει ήδη μιλήσει ο διεισδυτικός Ουμπέρτο Έκο. Εκεί που θέλω εγώ να σταθώ είναι στον επιτάφιο της Μητροπόλεως, με τα πολλά τμήματα σχολείων και προσκόπων, το αναίτια μεγάλο μεταξύ τους κενό αλλά και την τεράστια απόστασή τους από τις τρεις φιλαρμονικές μας, που και φέτος τα αποξένωνε ουσιαστικά κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Χωρίς μουσική, χωρίς καν τον υποβλητικό ήχο των κρουστών τα παιδιά έχασαν (όπως και πέρυσι, και πρόπερσι, και τα χρόνια πριν)  το βήμα και τον ρυθμό τους, ο επιτάφιος τη συνοχή του, οι παριστάμενοι το ενδιαφέρον τους και η όποια συγκίνηση και κατάνυξη πήγε περίπατο: Κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να φάνε την πίτσα ή τα πιτόγυρα που πήραν για το σπίτι, άλλοι αποχωρούσαν περνώντας ανάμεσα, ακόμα και σπρώχνοντας τα παιδιά, πολλοί μιλούσαν με ανοιχτή ακρόαση στα κινητά, γελούσαν, σχεδίαζαν τα ραντεβού τους, φώναζαν. Χρειάστηκε να τρέξουμε στην κατηφόρα του Άγιαντώνη, όπου για κάποιον άγνωστο λόγο ο επιτάφιος ξαναβρίσκει τη συνεκτικότητά του, για να καταφέρουμε να πετύχουμε και εμείς, για λίγο έστω, τη συγκέντρωση που προϋποθέτει η εσωτερική προσευχή στο άκουσμα των φιλαρμονικών και της χορωδίας μας.

Τόσο δύσκολο είναι για τις δημοτικές μας αρχές η αστυνόμευση των μέτρων που οι ίδιοι θεσπίζουν; 

Τόσο δύσκολο για τους αρμόδιους τελετάρχες η περιφρούρηση της συνοχής ενός επιταφίου;

Τόσο δύσκολο είναι τελικά να επιδείξουμε οι Κερκυραίοι τον πολιτισμικό αυτοσεβασμό στον οποίο ομνύουμε;

ΕΛΙΝΑ ΛΑΣΚΑΡΙ