Στο περιγιάλι το κρυφό…*

Η προσωπικότητά μας προσελκύει μέσα από το σύμπαν έναν συγκεκριμένο μικρόκοσμο ανάμεσα στους άλλους πιθανούς. Ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε να κάνουμε τα πράγματα, οι ενδόμυχες τάσεις, στάσεις και αντιδράσεις χρωματίζουν κάθε στιγμή μας, ώστε οι καθοριστικές –υποτίθεται καθοριστικές– επιλογές μας γίνονται απλώς εναλλακτικοί δρόμοι  προς την ίδια τελική αίσθηση ζωής.

Η προσωπικότητα μας απαρτίζεται από την ιδιοσυγκρασία με την οποία γεννιόμαστε και από τον χαρακτήρα που αναπτύσσουμε μεγαλώνοντας. Αυτό το πλέγμα γίνεται κεντρικός κανόνας, μοναδικός για τον καθένα, που διαμορφώνει τις σκέψεις, τις προσδοκίες και τις επιθυμίες μας, βεβαίως, στη δεδομένη θέση της γέννησης μας, που δυστυχώς για τα φιλελεύθερα προτάγματα εξακολουθεί να σφραγίζει με κληρονομικό χαρακτήρα τις δυνατότητες και τις επιλογές μας.

Ακόμη όμως και αν είμαστε γεννημένοι στη «φωτεινή πλευρά της σελήνης», η προσωπικότητά μας αποτελεί φίλτρο των εναλλακτικών ζωών που ανοίγονται μπροστά μας – δεν ζούμε λοιπόν την «αντικειμενική» πραγματικότητα στην ολότητα της, αλλά ένα προσωπικό αφήγημα, που μάλιστα επηρεάζουμε πολύ λιγότερο από όσο νομίζουμε. Έλκουμε ή προσλαμβάνουμε εκείνα τα στοιχεία του έξω κόσμου που ταιριάζουν στη χωροχρονική σύμπτωση των παραγόντων που μας απαρτίζουν.

Όποιο μονοπάτι κι αν πάρεις, όπως κι αν «πάρεις τη ζωή σου˙ λάθος!»*  – ο παλμός της ψυχής σου πρόκειται να σε φέρει στον ίδιο συναισθηματικό προορισμό. Το μη συνειδητό νόημα που ντύνει τη ζωή σου θα είναι πιο ισχυρό από τα ίδια τα γεγονότα της, επιτυχίες ή ανατροπές. Άρα, όποιες και να είναι οι εξωτερικές επιλογές ή ευκαιρίες σου (δουλειά, σύντροφος, τόπος ζωής κλπ.), αν έχεις μέσα σου μια υπαρξιακή μελαγχολία ή έναν ενθουσιασμό, ένα κάλεσμα για τη γνώση ή ό,τι άλλο – ή τίποτα, αυτό και θα κουβαλήσεις παντού, «χτίζοντας» τις εμπειρίες εκείνες που θα σε οδηγήσουν στην ίδια τελική υπαρξιακή θέση.

Το παραπάνω έχει σημαντικές προεκτάσεις στην περίπτωση που ο εαυτός μας δεν μας αρέσει, που τα προτάγματά μας για τον κόσμο έρχονται σε σύγκρουση με τα μέσα μας. Αν δεν μετασχηματίσουμε το εσωτερικό ενεργητικά και βαθιά, «αλλάζοντας ζωή»*, θα ερμηνεύουμε τα διαφορετικά εξωτερικά δεδομένα με παρόμοιο τρόπο, άρα θα καταλήγουμε στην «ίδια αίσθηση ζωής» ξανά και ξανά. Το ζήτημα δεν είναι μόνο το «τι» επιλέγουμε, αλλά το «ποιοι είμαστε» εμείς που το επιλέγουμε. Κι αν κάτι θέλουμε να αλλάξουμε, για να έχουμε σοβαρές πιθανότητες να το πετύχουμε, πρέπει να επικεντρωθούμε στον πυρήνα που μας καθορίζει.

*Άρνηση, Γ. Σεφέρης

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ