Παρασκευή 24.05.2024 ΚΕΡΚΥΡΑ

Ο Πόντες.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
14 Απριλίου 2024 / 18:01

Η πιτσιρικαρία έπαιρνε φόρα στον πόντε και έπεφτε «μπόμπα» στο νερό.

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας βασιλιάς που έμενε σε ένα τεράστιο παλάτι.

Για κάποιο λόγο, που αδυνατούμε εμείς οι θνητοί να κατανοήσουμε, το παλάτι δεν τόνε χώραγε και έβαλε να του χτίσουν και δεύτερο.

Δεν τονε χώραγανε ούτε τα δύο παλάτια και συνέχισε να βάζει μαστόρους να του χτίζουν παλάτια.

Ήθελε ένα παλάτι που να βλέπει την Ανατολή, ένα την Δύση, ένα στα βουνά, ένα στη θάλασσα, ένα στην πόλη, ένα σε χωριό.

Δεκάδες παλάτια χτίστηκαν επί των ημερών του, μα και πάλι, ησυχία δεν εύρισκε η ψυχή του.

Επί των ημερών του είχε ένα θερινό παλάτι στην Κέρκυρα το οποίο ονόμαζε «Μον Ρεπό» και το οποίο ήταν χτισμένο στην μέση ενός τεράστιου δάσους με αιωνόβια δένδρα, δίπλα στην θάλασσα.

Είχε δική του παραλία για τους καλεσμένους του.

Δική του προβλήτα για το γιοτ.

Δική του πηγή με γάργαρο νερό.

Δικούς του στάβλους.

Δικούς του λαχανόκηπους.

Επίσης είχε και δική του μυστική παραλία ώστε να κάνει το μπάνιο του μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των κοινών θνητών.

Πέρασαν τα χρόνια χωρίς ο βασιλιάς να καταφέρει να κάνει ούτε μια βουτιά στην ιδιωτική του παραλία.

Όπως συμβαίνει πάντα, έκλεισε ο κύκλος.

Έτσι συμβαίνει πάντα με τους κύκλους. Κάποια στιγμή κλείνουν.

Θα αναρωτηθεί κανείς: «Δεν γίνεται να υπάρχουν κύκλοι που να μην κλείνουν;»

Μπορεί, αλλά αυτό αφορά άλλους.

Στο δικό μας βασίλειο, των πεπερασμένων υποστάσεων, οι κύκλοι (δυστυχώς ή ευτυχώς) πάντα κλείνουν.  

Έτσι, λοιπόν, κάποτε έκλεισε ο κύκλος και ο βασιλιάς εκθρονίστηκε.

Πριν προλάβει να χαρεί τα μεγαλεία του βρέθηκε σε ένα διαμέρισμα στο Λονδίνο να κοιτάει την βροχή πίσω από το τζάμι, άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Εν τω μεταξύ γίνεται μια επανάσταση κερκυραϊκών διαστάσεων και τα θερινά ανάκτορα καταλαμβάνονται από εξαγριωμένα στίφη Κερκυραίων Μπολσεβίκων, Μενσεβίκων και Αριστερών Εσέρων.

Λέω: «κερκυραϊκών διαστάσεων» λόγω του ότι εμείς έχουμε μια ιδιαίτερη αντίληψη των μεγεθών.

Λέμε: «Ποταμός» και εννοούμε έναν τράφο χωρίς νερό.

Λέμε: «Εθνική οδός Κέρκυρας Λευκίμμης» και εννοούμε έναν καρόδρομο γεμάτο λακκούβες.

Λέμε: «Όρος» και εννοούμε εννιακόσια μέτρα.

Λέμε: «Γυάλινος Πύργος» και εννοούμε μια τριώροφη πολυκατοικία.

Έτσι λοιπόν από την δική μας έφοδο στα θερινά ανάκτορα προέκυψε ένα σημαντικό όφελος.

Το δάσος έγινε τόπος αναψυχής και περιπάτου και οι παραλίες έγιναν κτήμα του λαού.

Η δε παραλία του Μον Ρεπό,  που ήταν ήδη προσβάσιμη στις «πλατειές λαϊκές μάζες», έγινε «λαϊκή πλαζ».

Εδώ δεν πρέπει να παραλείψω και την ιδιωτική παραλία του βασιλιά η οποία είναι άγνωστη στο πόπολο.

Την ανακάλυψα τυχαία.

Το πορτάκι ήταν χαμένο μέσα στα βάτα και το λουκέτο το είχε διαλύσει η αλμύρα.

Το μικρό μονοπάτι οδηγεί σε μια ατομική και σκιερή παραλία κρυμμένη από παντού.

Εδώ κάνουμε το μπάνιο μας εμείς οι τρείς τέσσερις εναπομείναντες «αναρχοκομμουνισταί» της νομενκλατούρας.

Τη φροντίζουμε, την καθαρίζουμε και φεύγοντας μαζεύουμε και τα κονσερβοκούτια.

Εν τω μεταξύ οι πλατιές λαϊκές μάζες έκαναν το μπάνιο τους στην παραλία του Μον Ρεπό.

Η πιτσιρικαρία έπαιρνε φόρα στον πόντε και έπεφτε «μπόμπα» στο νερό.

Μιλάμε για τους θρυλικούς διαγωνισμούς «μπόμπας» που οι νικητές τους καμαρώνουν ακόμα μετά από πενήντα χρόνια.

Οι καλλίγραμμες δεσποινίδες Ανεμομύλου- Γαρίτσας- Παγκρατεικα- Κουλίνας- Αρβανιτοκάναλο, χρησιμοποιούσαν τον πόντε ως πασαρέλα.

Αι γενεαί πάσαι παρέλασαν από τον πόντε.

Στην κατάληψη των θερινών ανακτόρων συμμετείχε και ένα σμήνος σπάνιων και τεράστιων πελεκάνων που μοιάζουν με προϊστορικά πτηνά και οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο πυκνό δάσος όπου και έχτισαν φωλιές μεγέθους γκαρσονιέρας.

Το δειλινό, που μαζεύονταν στις φωλιές τους, το δάσος έμοιαζε με Τζουράσικ Παρκ.

Η πλαζ έγινε ο παράδεισος των παιδιών και συνδέθηκε με τις καλύτερες στιγμές από τα παιδικά τους χρόνια.

 Μετά τον εφιαλτικό χειμώνα των τριτόκλιτων, της περισπωμένης, της δασείας και των εξισώσεων ακολουθούσε το καλοκαίρι του πόντε.

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, το Μον Ρεπό ήταν και ο τόπος  των μεγάλων ερώτων του καλοκαιριού.

Πολλές σημερινές γιαγιάδες εγκαστρώθηκαν στα πυκνά δάση πέριξ της αμμουδιάς.

Ακολουθούσε η γνωστή τελετή με τα φρεσκοπλυμένα και ανθοστόλιστα αυτοκίνητα να κορνάρουν στα Κουρτελάτσα και η οδυνηρή (ως συνήθως) συνέχεια του έγγαμου βίου.

Πάντα όμως, ιδιαίτερα στις μεγάλες δυσκολίες, το μυαλό κατέφευγε σε εκείνα τα καλοκαίρια του έρωτα και της ανεμελιάς στο μικρό παράδεισο των παιδικών χρόνων.

Στο Μον Ρεπό έκλεισε ο  κύκλος των θερινών ανακτόρων αλλά άνοιξε ένας καινούργιος κύκλος καταδικασμένος να κλείσει και αυτός ώστε να ανοίξει ένας άλλος και τελειωμό να μην έχουμε.

Την εξουσία πλέον ανέλαβε ο πεζόδρομος.

Ο «πεζόδρομος» βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι πλήρης από τραπεζοκαθίσματα με μεζέδες, τσάγια, καφέδες και απεριτίφ κάθε γούστου.

Εδώ συχνάζει η εξουσία καθώς και η κρατική γραφειοκρατία κάθε πρωί.

Εδώ κλείνονται συμφωνίες, καταβάλλονται «λαδώματα» και λαμβάνονται καταρχήν οι αποφάσεις των συμβουλίων της μικρής μας δημοκρατικής πολιτείας.

Τα τελευταία χρόνια μάλιστα στον «πεζόδρομο» εγκαταστάθηκε και η αριστερά λόγω του ότι θεωρείται «πιο υπεύθυνος χώρος διεργασιών».

Έτσι η «Αριστερά του πεζοδρομίου» μετετράπη ανεπαισθήτως σε «Αριστερά του Πεζόδρομου».

Μόλις, λοιπόν, η Αριστερά του Πεζόδρομου πήρε αναίμακτα την εξουσία της μικρής μας δημοκρατικής πολιτείας έδωσε σε έναν επιχειρηματία του πεζόδρομου την πλαζ του Μον Ρεπό ως «προβληματική».

Οι σημερινές μαμάδες εκτοπίστηκαν στη «Λωρίδα της Γάζας».

Η «Λωρίδα της Γάζας» είναι μια λωρίδα αμμουδιάς πλάτους ενάμισι μέτρο δίπλα στο δρόμο.

Εάν βγαίνοντας από την θάλασσα δεν προσέξεις σε πατάνε τα αυτοκίνητα.

Οι δε πελεκάνοι, μη αντέχοντας την κατάντια και την κακογουστιά, κατέφυγαν στα βάθη του δάσους και διέκοψαν κάθε επαφή με το ανθρώπινο είδος.

Ο πόντες σάπισε και κατέρρευσε.

Τα φύκια κατέκλυσαν την παραλία και τα παιδιά πρέπει να βρουν κάποιον να τα  μεταφέρει στον Κοντογυαλό για να κάνουν το μπάνιο τους ανάμεσα στους τουρίστες.

Προφανώς και αυτός ο κύκλος θα κλείσει κάποτε.

Προς το παρόν μοιάζει αιώνιος αλλά έτσι έμοιαζε και ο κύκλος του βασιλιά καθώς και τόσοι άλλοι κύκλοι στο αμαρτωλό παρελθόν του ανθρώπου.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ