Έλλειψη ψηφοφόρων, θεωρίας και ηγεσίας

Η ψήφος στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχει αδρά μορφοποιηθεί σε συστημική και αντισυστημική, με υποκατηγορίες της δεύτερης (σήμερα), τον εθνικισμό και την αποχή (αντίστοιχα, ενεργητική και παθητική αντισυστημικότητα). Επίσης αντίστοιχα με την Ευρώπη και το Δυτικό κόσμο συνολικά, η αντισυστημική θέση αντιπροσωπεύεται πλέον μόνο σε μικρό εκλογικό ποσοστό από αυτή που θα αποκαλούσαμε «παραδοσιακά αριστερή».

Ο βασικός λόγος είναι ότι το κύριο ρεύμα της παραπάνω σκέψης έχει ήδη πραγματωθεί εντός συστήματος. Αυτό που ονομάζουμε «ταξική συμπερίληψη» έχει σε πολύ μεγάλο ποσοστό ενσωματωθεί, με τη μορφή δωρεάν παροχών, στις κύριες επιδιώξεις του οικονομικού συστήματος που αποκαλείται καπιταλισμός, με τις έως τώρα κυκλικές κρίσεις και ανθίσεις του. Το ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κέντρο έχει ενσωματώσει ήδη στον καπιταλισμό όχι βέβαια όλα, αλλά τουλάχιστον τα θεμελιώδη οικονομικά προτάγματα της αριστεράς (αυτό συνιστά και μια μορφή έμμεσης πολιτικής νίκης): όλοι οι κάτοικοι των δυτικών χωρών -έχουν την ευκαιρία να- μην πεθάνουν από την πείνα και τις κύριες αρρώστιες και τα παιδιά τους να μη μείνουν αμόρφωτα. Με τον όποιο βαθμό επιτυχίας…

Από την άλλη, εδώ και 2 αιώνες, η αριστερά δεν έχει καταφέρει να προτείνει επιτυχημένα μια βιώσιμη ανθρώπινη μεταφυσική (υπόρρητη αξιωματική παραδοχή) διαφορετική από την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια (το ΚΚ Ελλάδας αποτελεί βέβαια μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση, έχοντας αναγάγει σε τέτοια μεταφυσική το ίδιο το κόμμα, ως κοινότητα). Στα τρία πρώτα πάντως εξακολουθούν να καταφεύγουν οι 8-9 στους 10 ανθρώπους και στη χώρα μας, όταν αισθάνονται διωκόμενοι ή περιθωριοποιούμενοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Παράλληλα, ακριβώς αυτά το πολιτικό κέντρο τα υποστηρίζει ανοιχτά, μπάζοντας νερά, λιγότερο ή περισσότερο, μόνο ως προς την πατρίδα, αναλόγως του βαθμού στον οποίο υιοθετείται έμπρακτα, εσκεμμένα ή αναγκαστικά, σε έκαστη χώρα, το όραμα της Ε.Ε.

Μια εκτός των τειχών αυτοκριτική της εκτός ΚΚΕ αριστεράς θα περιλάμβανε τα παραπάνω,* ωστόσο η έλλειψη και αυτής, όπως και η έλλειψη πλέον και ηγετών, εκτός των ψηφοφόρων, είναι ακριβώς και το κεντρικό σύμπτωμα του παρατεινόμενου πολιτικού κώματος που μάλλον ήδη, όπως προσωπικά εκτιμώ, αποτελεί και το τέλος εποχής της συστημικής αριστεράς.

*Για να είναι πλήρης η εκτίμηση, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς ότι στη Δύση, μετά την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ, η παραδοσιακή αριστερή ιδεολογία έχει μείνει και εξωτερικά ορφανή, καθώς δεν υποστηρίζεται (οικονομικά και επικοινωνιακά) από καμία εξωευρωπαϊκή δύναμη στο πλαίσιο γεωπολιτικών συμφερόντων της, σε αντίθεση με την ακροδεξιά, της οποίας οι διασυνδέσεις είναι προφανείς.