Συμβαίνουν και εις Λόνδρας

Εκεί υπάρχει μηχανοργάνωση χρονικά προηγούμενη τουλάχιστον κατά 20 χρόνια από τη δική μας, εκεί υπάρχει παράδοση στην παιδεία υγείας των πολιτών, εκεί υπάρχει και πειθαρχία (εμπιστοσύνη) των ασθενών. Υπάρχει ένα θαυμαστά οργανωμένο σύστημα πρωτοβάθμιας περίθαλψης που αμύνεται έναντι της ανεξέλεγκτης προσέλευσης στα νοσοκομεία, υπάρχει και μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα, υπάρχει και περισσότερο δημόσιο χρήμα.
Εκεί, λοιπόν, σύμφωνα με επιστολή 68 ειδικευμένων γιατρών προς τον πρωθυπουργό της χώρας τους, το χειμώνα του 2018, ένας αριθμός ασθενών πέθαναν στους διαδρόμους των βρετανικών νοσοκομείων πριν εξεταστούν. Περίμεναν για ώρες τη σειρά τους σε τμήματα επειγόντων κατακλυσμένα από περιστατικά γρίπης- τι ασυνήθιστο για την εποχή! Με βάση τα στοιχεία της επιστολής, 133 από τα 137 νοσοκομεία της Αγγλίας νοσήλευαν επικίνδυνα μεγάλο αριθμό ασθενών.
Η καθιερωμένη οργάνωση με βάση την απελευθερωμένη αγορά καθιστά το σύστημα ικανό  να πληρώνει μόνο όσες δομές και προσωπικό χρειάζεται. Μα πόσους χρειάζεται; Τόσους όσους θα βγάλει ο μαθηματικός τύπος. Ποιος μαθηματικός τύπος; Κάποιος, που διδάσκεται στα διδακτορικά των οικονομικών υγείας, ο οποίος υπολογίζει το μέσο μηνιαίο όρο των αναγκαίων ιατρικών υπηρεσιών ως εμπόρευμα σταθερής ζήτησης, άψυχο βέβαια, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν π.χ. ότι έστω και σε μια εποχική επιδημία γρίπης δεν επιτρέπεται να πεθάνει κανείς, ούτε ένας (άνθρωπος) στην αναμονή. Σου λένε όμως τα μαθηματικά, ότι για να μην πεθάνει ούτε ένας στην αναμονή των επειγόντων (ή και για να μειωθεί ο χρόνος που αναμένεις να εξεταστείς για ένα χρόνιο πρόβλημα), δεδομένων των άκαμπτων (;) λοιπών δαπανών, εσύ πρέπει π.χ. να πληρώνεις όλο το χρόνο τα διπλά για προσωπικό, δομές κλπ. Το θέλεις (φορολογούμενε); Κι αν το θέλεις, το μπορείς; Αν όχι, θα πρέπει δυστυχώς να αρκεστούμε στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που με μαθηματική βεβαιότητα θα οδηγεί σε ανεπάρκεια του συστήματος, η οποία θα στρέφεται εναντίον τόσο των εργαζόμενων όσο και των πελατών του.
Μα τα ίδια δεν συμβαίνουν πλέον και στη χώρα μας; Όχι ακριβώς, αλλά ίσως όχι και πολύ διαφορετικά. Οι μεγάλοι παίκτες του συστήματος πληρώνονται παντού πρώτοι, πάντα καλύτερα, ενώ οι άλλοι ακολουθούν τους νόμους της αγοράς. Ενίοτε -στην Ελλάδα- και τους νόμους του ανατολίτικου παζαριού. Η πολιτική γίνεται ζήτημα επιβολής ισχύος και όχι ορθολογισμού, οπότε όλα μοιάζουν να εξαρτώνται απλώς από το ποιο μύθο διαλέγουμε για παρηγοριά μας.
Διότι, παρόλο που οι ελληνικές δαπάνες έχουν μειωθεί σημαντικά, η σπατάλη υπάρχει. Το ελληνικό ΕΣΥ δεν έχει βρει τον τρόπο να εμπλέξει στη διαδικασία προς αμοιβαίο όφελος κάποιον από τους παράγοντες. Να εμπλακούν οι ίδιοι οι ασθενείς θα ήταν παράλογο, οι ιδιωτικές εταιρίες πώλησης των φαρμάκων και των διαγνωστικών εξετάσεων θα ήταν αδιανόητο, οι γιατροί όμως θα μπορούσαμε, με κάποιο ανταποδοτικό τρόπο, να λειτουργούμε ωφέλιμα για τα οικονομικά του συστήματος, αντί να συμμετέχουμε, με τους λίγο-πολύ γνωστούς έμμεσους τρόπους, σε σπατάλη εν μέσω φτώχιας, τόσο διά της επιλεκτικής υπερτιμολόγησης, όσο συχνά και της απλής αγνής αδιαφορίας, της ελλιπούς εκπαίδευσης ή της δικαιολογημένης ή μη ευθυνοφοβίας μας.