EDITORIAL
Η αναζωογόνηση και η γκρίζα ζώνη
Ο θάνατος του Μαζωνάκη δεν επιτρέπει πρόωρες καταδίκες. Επιβάλλει όμως ερωτήματα για το ποιος αδειοδοτεί, ποιος εποπτεύει και ποιος ελέγχει τις «θεραπείες ευεξίας» όταν αυτές γίνονται κανονικές ιατρικές πράξεις.
Από τα μεγάφωνα ένας άλλος κόσμος
Ένα σεπτεμβριάτικο πρωινό, τα σχολικά μεγάφωνα μιλούν για αλληλεγγύη, συνεργασία και σεβασμό. Έξω από την αυλή, όμως, η κοινωνία διδάσκει ένα εντελώς διαφορετικό μάθημα.
Τα έργα που γερνούν πριν κατασκευαστούν
Έξι χρόνια από τη μελέτη στη σύμβαση και άλλοι 18 μήνες για την κατασκευή. Η αργή ωρίμανση των έργων δεν είναι απλώς γραφειοκρατία: κοστίζει χρήμα, χάνει χρηματοδοτήσεις και αφήνει την Κέρκυρα να περιμένει.
Στα πόσα ντεσιμπέλ το δικαίωμα να κατοικείς στην Παλιά Πόλη;
Η δικαστική απόφαση επαναφέρει το ζήτημα της ηχορύπανσης, όχι όμως χωρίς ερωτήματα. Πού ισχύει πράγματι το όριο των 30 ντεσιμπέλ και, κυρίως, πώς προστατεύεται η κατοικία σε μια Παλιά Πόλη;
Ιnfluencing
H τέχνη να παρουσιάζεις ως αποτέλεσμα το γεγονός ότι συναντήθηκες με εκείνον που θα έπρεπε να το παράγει.
Και ξαφνικά δεν είσαι...
Η είδηση του θανάτου του Γιάννη έπεσε σαν το φιλμ που καίγεται ξαφνικά στην προβολή. Ένας δημόσιος άνθρωπος, παθιασμένος, πείσμων, πολυπράγμων, που προκαλούσε φιλίες, αντιδράσεις και συγκρούσεις. Σε έσκαγε! Και τώρα, εκκωφαντική σιωπή.
Τι έφταιξε πάλι και χάσαμε το τρένο;
Τα δισεκατομμύρια ήταν διαθέσιμα, οι ανάγκες γνωστές και οι προθεσμίες επίσης. Το ερώτημα μένει: γιατί η Κέρκυρα δεν ήταν έτοιμη για τα έργα που είχε περισσότερο ανάγκη;
Ποιος σχεδιάζει τελικά την πόλη;
Η Lamda έχει σχέδιο και είναι φυσικό να έχει. Το ερώτημα είναι αν έχει και η πόλη. Γιατί καρνάγια, «Εμπορικό», Σπηλιά, στάθμευση και παραλιακό μέτωπο δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστές υποθέσεις, κάθε φορά που εμφανίζεται ένα νέο τετελεσμένο.
Ποιος κερδίζει από τον τόνο που δεν πετάχτηκε;
Η επιβράβευση των κοινοτήτων που ανακυκλώνουν περισσότερο προϋποθέτει διαφανή κοστολόγηση και συμβάσεις που επιστρέφουν στον Δήμο την οικονομία από τη μείωση των σύμμεικτων.
Υποδομές για 350.000 ανθρώπους, όχι μόνο για τους μόνιμους κατοίκους
Η Κέρκυρα των 100.000 μονίμων κατοίκων καλείται στην αιχμή της σεζόν να συνδέσει έως και 350.000 ανθρώπους. Χρειάζεται οπτικές ίνες, ισχυρότερο δίκτυο κινητής, εφεδρικές διαδρομές και σχεδιασμό για το καλοκαίρι — όχι για τον χειμώνα.
Ο Οδυσσέας και το σύνδρομο του Κολόμβου
Την ώρα που οι βασικές υποδομές παραμένουν πίσω, εξακολουθούμε να αναζητούμε brands, καμπάνιες και «αφηγήματα» για έναν προορισμό που κάθε άλλο παρά έλλειψη τουριστών έχει.
Η οργή δεν είναι Δικαιοσύνη
Η οργή για τον θάνατο του σκύλου είναι εύλογη. Όταν όμως συναντά τη δυσπιστία προς τη Δικαιοσύνη, κινδυνεύει να μετατρέψει τα social media σε δικαστήριο και την αγανάκτηση σε δημόσιο λιντσάρισμα.
Το ορθόδοξο τόξο και η Κέρκυρα
Πίσω από την παρουσία του Αγίου Σπυρίδωνος στη Μόσχα διακρίνεται μια γεωπολιτική γραμμή δύο αιώνων: η ρωσική αναζήτηση διεξόδου στη Μεσόγειο και η διαρκής προσπάθεια ανάσχεσής της από την κυρίαρχη θαλάσσια δύναμη.
Ντέλιας
Η ορθολογική επιλογή κάθε ΠΑΕ να πουλά εκεί όπου πληρώνουν περισσότερο μπορεί, συλλογικά, να αναπαράγει την αδυναμία που καθιστά αναγκαία την επόμενη πώληση.
Το πάρτι της Μαντόνα
Η «Ενημέρωση» λυπάται για τον φερόμενο αποκλεισμό της «San Giacomo» από το πάρτι της Μαντόνα, όμως υπερασπίζεται τη δημοσίευση μιας ακριβούς και επιβεβαιωμένης είδησης. Η εχεμύθεια δεσμεύει εκείνους που την αποδέχθηκαν — όχι εκ των υστέρων τον Τύπο.
Το κερκυραϊκό dna της φιλοξενίας
Στην Κέρκυρα γίνεται μια μεγάλη συλλογική εμπειρία πίστης, φιλοξενίας και χαράς, που μοιάζει να διατηρεί ζωντανή την ομηρική παράδοση των Φαιάκων περισσότερο ως τρόπο ζωής παρά ως ιστορική καταγωγή.
Η οικολογία των μικρών και η ανάπτυξη των μεγάλων
Στην Κέρκυρα η προστασία του τοπίου κινδυνεύει να χάσει τη νομιμοποίησή της όταν εφαρμόζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Η αυστηρότητα απέναντι στους μικρούς και η ευελιξία απέναντι στους μεγάλους δεν υπηρετούν ούτε το περιβάλλον ούτε την ανάπτυξη· υπονομεύουν και τα δύο.
Τα σκουπίδια θέλουν εθνικά logistics, όχι δημοτικά αδιέξοδα
Οι έλεγχοι στα πλοία επανέφεραν τη συζήτηση για τη μεταφορά των απορριμμάτων. Το πραγματικό ζήτημα όμως δεν είναι οι περιστασιακοί έλεγχοι αλλά η απουσία ενός εθνικού σχεδιασμού που θα εξασφαλίζει ασφαλέστερη, φθηνότερη και οργανωμένη διακίνηση, χωρίς να φορτώνει το κόστος στους δημότες.
