Το Φιλμ ΝΑΖΑ είναι ο Πατριωτισμός της Αλήθειας

Η ισραηλινή κοινωνία, με φωτεινές εξαιρέσεις, πάσχει από το σύνδρομο άρνησης της φρικτής αλήθειας. Η βραβευμένη στην Βενετία ταινία-ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ» των ισραηλινών Αμπραχάμ και Ζορ ξεσήκωσε μαζικές αντιδράσεις στην χώρα τους. Ο υπουργός Πολιτισμού, Μίκι Ζοχάρ, δήλωσε ότι ενεργεί για την «ανάκληση της ισραηλινής υπηκοότητας αυτών των απεχθών δημιουργών επί προδοσία κατά του κράτους». Τελικά, ποιος ορίζει τον πατριωτισμό; 

Στην ταινία, στελέχη του ισραηλινού στρατού (με απόκρυψη προσώπου) μιλάνε για την σφαγή της Γάζας και την επιτελική οργάνωσή της. Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάτι που δεν γνώριζε η διεθνής κοινότητα. Οι παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι, μέσα από τα χαλάσματα, φρόντισαν να ενημερώσουν τον κόσμο. (200 συνάδελφοί τους βρέθηκαν μέσα στα χαλάσματα νεκροί.) Τώρα όμως είναι οι ίδιοι οι θύτες που μιλάνε για το έγκλημα. 

Στις 16 Μαρτίου 1968, στρατιώτες του Αμερικανικού Στρατού σκότωσαν εκατοντάδες άοπλους Βιετναμέζους στους οικισμούς του Μι Λάι. (Έτσι προφέρεται.) Εκείνο ακριβώς το πρωινό, ο Χιου Τόμσον και οι δύο συνάδελφοί του, Λόρενς Κόλμπερν, Γκλεν Αντρεότα, είδαν από το ελικόπτερό τους τι συνέβαινε επί του εδάφους. Προσγειώθηκαν κοντά σε ένα χαντάκι γεμάτο πτώματα. Κινήσεις έδειχναν ότι υπήρχαν ακόμη ζωντανοί. Ο Τόμσον, όταν είδε Αμερικανούς στρατιώτες να πλησιάζουν, προφανώς για να αποτελειώσουν τους επιζώντες, σημάδεψε με το όπλο του τον αξιωματικό που έδινε τις εντολές. Διέταξε δε τους δύο άλλους άντρες της ομάδας του να πυροβολήσουν, αν χρειαστεί, εναντίον Αμερικανών στρατιωτών. 

Ακολούθως, Τόμσον, Κόλμπερν, Αντρεότα πέρασαν στην διάσωση. Χωρικοί κρύβονταν σε όποιες τρύπες μπορούσαν. Ο Τόμσον κάλεσε άλλα ελικόπτερα από την στρατιωτική βάση για να βοηθήσουν στην μεταφορά τραυματιών. Αργότερα, ο Κόλμπερν μπήκε στο χαντάκι με τα πτώματα και έβγαλε ένα ζωντανό αγόρι. 

Οι νομικές συνέπειες για τους εγκληματίες πολέμου ήταν σοβαρές στα χαρτιά, περιορισμένες στην πράξη. Δεκάδες ανακρίθηκαν και πάνω από είκοσι αξιωματικοί  κατηγορήθηκαν, όμως οι καταδίκες ήταν λίγες και μικρές. Η πιο γνωστή περίπτωση αφορούσε τον υπολοχαγό Γουίλιαμ Κάλεϊ, διοικητή διμοιρίας. Η ισόβια ποινή του μετατράπηκε γρήγορα σε ελαφρότερη ποινή και τελικά εξέτισε τριάμισι χρόνια σε κατ’ οίκον περιορισμό. Άλλοι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν μέρος του εγκλήματος.

Όταν ο Τόμσον κατέθεσε στις διοικητικές και ποινικές έρευνες και μετά στο Κογκρέσο, αντιμετώπισε εχθρότητα. Μερίδα στρατιωτικών και πολιτικών θέλησε να υποβαθμίσει το γεγονός της σφαγής ως μια παράπλευρη απώλεια. Ήθελε να τον τιμωρήσει επειδή είχε στρέψει όπλα εναντίον Αμερικανών στρατιωτών. Εκείνος και ο Κόλμπερν λάβαιναν για χρόνια επιστολές με απειλές. Ο ίδιος ο Τόμσον πάλεψε επί μεγάλο διάστημα με την κατάθλιψη. Οι άνθρωποι που έσωσαν αμάχους αντιμετωπίστηκαν ως προδότες. Το 1998 – τριάντα χρόνια μετά την σφαγή – ο Τόμσον, ο Κόλμπερν και ο Αντρεότα (ο τρίτος μετά θάνατον) τιμήθηκαν με το Soldier’s Medal, την υψηλότερη στρατιωτική διάκριση των ΗΠΑ. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Χανς Σολ ήταν μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας. Ψηλός, αθλητικός, έγινε γρήγορα αρχηγός ομάδας. Το 1939, ο Χανς μπήκε στη Ιατρική Σχολή του Μονάχου. Το 1941, εστάλη στο Ανατολικό Μέτωπο. Εκεί είδε τις συνέπειες ενός πολέμου στον οποίο οδήγησε η ρητορική του ηγέτη που κάποτε τον είχε γοητεύσει. Είδε νεκρούς, ανάπηρους και σαλεμένους και έμαθε για τις θηριωδίες που διέπραττε ο στρατός του. Το 1942, ένας μικρός κύκλος φοιτητών δημιουργείται γύρω από τον Χανς Σολ και την αδελφή του. Το «Λευκό Ρόδο» θα είναι η αντιστασιακή ομάδα που, για λίγους μήνες και μέχρι την σύλληψη των μελών της, θα γράφει συνθήματα και θα μοιράζει φυλλάδια που θα καταγγέλλουν το καθεστώς. Οι νεαροί φοιτητές θα εκτελεσθούν, δια αποκεφαλισμού, «επί εσχάτη προδοσία». Σήμερα, στο Μόναχο, η πλατεία μπροστά στο Πανεπιστήμιο φέρει το όνομα των αδελφών Σολ. 

ΥΓ: ΝΑΖΑ, ισραηλινό-εβραϊκό αρκτικόλεξο, που σημαίνει «παράπλευρη ζημία», είναι η εκτίμηση του αριθμού αμάχων που ενδέχεται να σκοτωθούν από ένα πλήγμα εναντίον στρατιωτικού στόχου. Οι στρατιώτες και αξιωματικοί του Ισραήλ δεν μιλάνε πλέον με την συναισθηματικά φορτισμένη γλώσσα των παράπλευρων απωλειών, αλλά με τον τεχνοκρατικό όρο «ΝΑΖΑ»: «Σε αυτό το χτύπημα ενδέχεται να  έχουμε και 15 ΝΑΖΑ», «είναι επιτρεπτό να έχουμε 15 ΝΑΖΑ».