Σκηνές Από Έναν Φόνο

Σκηνή πρώτη: Ο «Ρουβίκωνας» διαδηλώνει κατά επιχειρήσεων Ισραηλινών συμφερόντων στην Θεσσαλονίκη. Η διαδήλωση χαρακτηρίζεται αμέσως από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο και πολιτικούς της Νέας Δημοκρατίας ως αντισημιτική. Επικίνδυνη η διαστροφή το να θεωρείς ό,τι είναι εναντίον του κράτους του Ισραήλ ως αντισημιτικό. Όταν μάλιστα αυτό το κράτος, το κράτος του Νετανιάχου και του Μπεν-Γκβιρ, έχει διαπράξει γενοκτονία. Η ενδυματολογική επιλογή των «Ρουβικώνων», πάντως, καθώς και η παραστρατιωτική παρέλασή τους στους δρόμους της πόλης, είναι αλήθεια, παραπέμπουν στα διαβόητα «τάγματα εφόδου» παλιών και μαύρων εποχών. 

Σκηνή δεύτερη: Τα γκαζάκια στην Θεσσαλονίκη στοχοποιούν στελέχη της Ν.Δ. και σκοτώνουν την μητέρα μιας εκ των στελεχών. Μια ύπουλη και άνανδρη πράξη – όπως δήλωσε ο σύζυγος της δολοφονηθείσας και όπως όντως είναι. Τα γκαζάκια δεν είναι αθώες πράξεις «πολιτικού ακτιβισμού». Η θεωρία της «λελογισμένης βίας» οδηγεί μοιραία στην αλόγιστη βία και ενίοτε στον θάνατο. 

Σκηνή τρίτη: Γνωστός ακραίος «κεντρώος» δημοσιογράφος, αυτο-χαρακτηριζόμενος «φιλελεύθερος», αποφαίνεται σε τηλεοπτική εκπομπή του ότι δολοφόνος είναι δίχως άλλο ο «Ρουβίκωνας». Καλεί για «συζήτηση» γνωστό ανανήψαντα αριστερό, που έγινε σε μεγάλη ηλικία ακραίος δεξιός και σφόδρα αντικομμουνιστής, και συμφωνούν οι δυο τους ότι δολοφόνος είναι η συγκεκριμένη οργάνωση. 

Σκηνή τέταρτη (ταυτόχρονη με την τρίτη): Ο βουλευτής και Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας φωτογραφίζει ως δολοφόνους κάποιους άλλους: τους καταληψίες μιας κατάληψης της Θεσσαλονίκης που έκλεισε πρόσφατα μετά από παρέμβαση της αστυνομίας μετ’ επεισοδίων. 

Σκηνή πέμπτη: Όλα τα κόμματα βγάζουν καταδικαστικές αποφάσεις για την δολοφονική ενέργεια, αυτή την φορά, ευτυχώς, χωρίς αστερίσκους και συμψηφισμούς με την βία της «άδικης κοινωνίας». 

Σκηνή έκτη: Οι δολοφόνοι, σε θεοσκότεινα δωμάτια, φτιάχνουν την «ιδεολογική πλατφόρμα» τους και ψάχνουν για πρόθυμους που θα την δημοσιεύσουν πρώτοι. Οι αναγνώστες είναι δεδομένοι και περιμένουν αχόρταγοι να αναμασήσουν την τροφή που τους θρέφει χρόνια τώρα – από τα χρόνια της εγκληματικής 17Ν βεβαίως. 

Εκτός σκηνής: Προχθές, ο serial-killer της 17Ν, μετά από την «βαρυσήμαντη» συνέντευξή του σε διάσημη τηλεοπτική εκπομπή, βρήκε στέγη για ένα ακόμη «βαρύ» άρθρο του σε μεγάλη αντικυβερνητική εφημερίδα. Εν ονόματι της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» και της «ελευθερίας του λόγου». («Σκοτώνουμε για να δημοσιεύουμε», είναι η κρυμμένη αλήθεια της ιστορίας αυτής! «Ποιος θα μας διαβάσει διαφορετικά;») Υποθέτω ότι είπε και έγραψε ο δολοφόνος ότι δεν είναι δολοφόνος αλλά κοινωνικός επαναστάτης, αυτόκλητος όπως πάντα, που δολοφονεί για να σώσει την κοινωνία από την αδικία που την μαστίζει. Αποφασίζει ο ίδιος ποιος συμβολίζει καλύτερα την αδικία. Π.χ., η φωνή που ακούγαμε επί χούντας από την Ντόιτσε Βέλε στα μεσαία κύματα!

Επί σκηνής: Η ελληνική Αριστερά υπήρξε επί δεκαετίες θύμα ανείπωτης βίας εκ μέρους του μετεμφυλιακού κράτους και παρακράτους. Αυτό που έχει να κάνει σήμερα είναι, ενθυμούμενη το βαρύ παρελθόν της, καθημερινά να «ταράζει στην νομιμότητα» το σύστημα – για να θυμηθούμε και τον αείμνηστο πρόεδρο της ΕΔΑ, Ηλία Ηλιού, όταν αυτός σε δύσκολους καιρούς τα έβαζε με την ανομία του κράτους της Δεξιάς και των φονικών παρακρατικών μηχανισμών της.  

ΥΓ.1: Οι καιροί σήμερα δεν είναι τόσο δύσκολοι και χαλεποί όσο ήταν στα χρόνια εκείνα του Ηλία Ηλιού, είναι όμως απείρως πιο πονηροί. Ο εχθρός τότε ήταν εύκολα ορατός. Φορούσε κοστούμι σκούρο, γυαλιά μαύρα, καπέλο ρεπούμπλικα και προσποιείτο ότι διάβαζε εφημερίδα στο απέναντι καφενείο. Σήμερα ο εχθρός χάνεται μέσα στο πολύβουο πλήθος σαν ένας από εμάς. Φοράει ακόμη και σκουλαρίκι. Και οι προβοκάτσιες, με ένα άρτια οργανωμένο σύστημα παρακολουθήσεων (από πρόγραμμα εταιρείας ισραηλινών συμφερόντων, παρεμπιπτόντως), είναι πλέον εξαιρετικά εύκολες και απείρως πιο εκτεταμένες. 

ΥΓ.2: Ο Ταλ Ντίλιαν είναι έφεδρος συνταγματάρχης των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), ο οποίος υπηρέτησε ως διοικητής της μυστικής υπηρεσίας τεχνολογίας του ισραηλινού στρατού. Είναι ο ιδρυτής της Intellexa, μιας εταιρείας που εμπoρεύεται κατασκοπευτικό λογισμικό και εμπλέκεται στο σκάνδαλο υποκλοπών επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΥΓ.3: Θυμάμαι τώρα την αλγεινή εντύπωση που μου είχε προκαλέσει η είδηση ότι την παρουσίαση του βιβλίου του serial-killer της 17Ν είχε κάνει στέλεχος της ΡΟΖΑ, συνισταμένης του ΣΥΡΙΖΑ. 

ΥΓ.4: Ιστορικά, δεν υπήρξε ποτέ τρομοκρατική οργάνωση που να μην έγινε (και υποκειμενικά και αντικειμενικά) όργανο κρατικών μυστικών υπηρεσιών – και δη όχι μόνον μιας χώρας αλλά ταυτόχρονα πολλών.