Clandestino

Clandestino σημαίνει «λαθραίος» και «λαθρομετανάστης». Clandestino είναι και ο τίτλος του εμβληματικού τραγουδιού του Μάνου Τσάου που λέει: «Άφησα τη ζωή μου πίσω, ανάμεσα στη Θέουτα και το Γιβραλτάρ. Είμαι μια αχτίδα στη θάλασσα, ένα φάντασμα μέσα στην πόλη. Η ζωή μου είναι απαγορευμένη, έτσι λένε οι αρχές.» Επίκαιρο σήμερα όσο και πριν τρεις δεκαετίες, όταν το ισπανικό τραγούδι πρωτακούσθηκε.  

Το μεταναστευτικό στην Ευρώπη σήμερα είναι ένα ζήτημα ασφάλειας, είναι ένα ζήτημα πολιτικής εργαλειοποίησης, είναι ένα ζήτημα πολιτιστικής ταυτότητας, είναι και ένα ζήτημα ανθρωπιστικό. Ας μη το ξεχνούν αυτό το τελευταίο οι Χριστιανοί, ιδιαίτερα οι πολιτικολογούντες Χριστιανοί των φερώνυμων κομμάτων, ιδιαίτατα του πάλαι ποτέ «Ορθόδοξου Συναγερμού» Πλεύρης, Βελόπουλος, που απαιτούν «νεκρούς» και «πνιγμένους» στα σύνορα – ακόμη και για μικρά παιδιά, σύμφωνα με πρόσφατη απάντηση του δεύτερου «ορθόδοξου» σε ερώτηση δημοσιογράφου. 

Οι περίπου 60.000 μετανάστες, που βρέθηκαν μέσα σε μια μέρα στον ισπανικό αφρικανικό θύλακα της Θέουτα, δείχνουν το μέγεθος του πιο ευαίσθητου σύγχρονου προβλήματος. Περίπου 100 από αυτούς «άφησαν τη ζωή τους ανάμεσα στη Θέουτα και το Γιβραλτάρ» – αν και δεν κολύμπησαν παρά μερικά μόνο μέτρα από την ακτή της Θέουτα. 

3.500 συνάνθρωποί μας θάβονται ετησίως στο υγρό νεκροταφείο της Μεσογείου. Θυμόμαστε το ναυάγιο της Πύλου; Συνέβη ανοικτά της Πύλου δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα της 14ης Ιουνίου 2023. Το αλιευτικό σκάφος μετέφερε 750 μετανάστες. Διασώθηκαν 104 άτομα, Αιγύπτιοι, Σύροι, Πακιστανοί, Αφγανοί και Παλαιστίνιοι, ενώ ανασύρθηκαν 82 νεκροί. 

Πιθανολογεί κανείς την εργαλειοποίηση των 60.000 της Θέουτα εκ μέρους του άξονα ΗΠΑ-Μαρόκου-Ισραήλ εναντίον της κυβέρνησης Σάντσεθ της Ισπανίας. Ιστορική η διένεξη Μαρόκου-Ισπανίας για την ίδια την Θέουτα, αλλά και για την υποστήριξη της Ισπανίας προς το αυτονομιστικό Μέτωπο Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας (το οποίο επί δεκαετίες αντιμάχεται στρατιωτικά η κυβέρνηση του Μαρόκου). Γνωστή η αντίθεση Σάντσεθ-Τραμπ στο Μεσανατολικό και Ιρανικό, όπως γνωστή και η εκδηλούμενη λατρεία του μαροκινού βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄προς τον Τραμπ. Ο Τραμπ στηρίζει Μαρόκο στην υπόθεση της Δυτικής Σαχάρας. («Ντόναλντ Τραμπ» ονομάσθηκε τον Ιούνιο ο αυτοκινητόδρομος 1.000 χιλιομέτρων – ο μεγαλύτερος της ηπείρου – που συνδέει το Μαρόκο με την διαφιλονικούμενη Δυτική Σαχάρα!) 

Τους πολέμους μπορούμε να τους σταματήσουμε αύριο, το μεταναστευτικό όχι! Οι προσεχείς εκλογές στις ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν ως κύριο διακύβευμα την ασφάλεια σε σύνδεση (αυθαίρετη ή δικαιολογημένη) με το μεταναστευτικό. Με την Αριστερά από χρόνια αμήχανη και συρρικνωμένη και ένα Κέντρο άχρουν, άοσμον και άγευστον, ο διαγκωνισμός γίνεται πλέον ανάμεσα σε Δεξιά και Ακροδεξιά. Την ατζέντα ορίζει η Ακροδεξιά με την προβολή «πρακτικών» όσο και κυνικών και επικίνδυνων λύσεων. Η Δεξιά ακολουθεί για να μη χάσει κι άλλους ψηφοφόρους προς τα δεξιά της. Η Αριστερά ψηφίζει Δεξιά ως το μικρότερο κακό.

ΥΓ.1: Πρόσφατα ο Ισπανός πρωθυπουργός εξήγγειλε την νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ισπανία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξαγγελία αυτή ήταν κίνητρο για τους 60.000 της Θέουτα. Η συντριπτική πλειοψηφία πάντως αυτών των 500.000 είναι λατινοαμερικανικής καταγωγής, ισπανόφωνοι καθολικοί ήδη αφομοιωμένοι στην ισπανική κοινωνία.

ΥΓ.2: Η Ευρώπη γερνάει. Η διάμεση ηλικία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξεπερνά πλέον τα 44 έτη, ενώ σε πολλές χώρες οι θάνατοι υπερβαίνουν σταθερά τις γεννήσεις. Μέσα σε 20 χρόνια η Ευρώπη γέρασε κατά 5,5 χρόνια ως προς τη διάμεση ηλικία του πληθυσμού της. (Eurostat, 2026, «Demography of Europe»). Η δημογραφική πραγματικότητα εξηγεί γιατί αρκετές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τη νόμιμη μετανάστευση ως αναγκαία πηγή εργατικού δυναμικού για τις επόμενες δεκαετίες.

ΥΓ.3: Μεγάλοι κερδισμένοι της παράτυπης μετανάστευσης δεν είναι οι ίδιοι οι μετανάστες αλλά τα διεθνή κυκλώματα διακινητών. Για κάθε άνθρωπο που επιβιβάζεται σε ένα σαπιοκάραβο, κάποιο εγκληματικό δίκτυο έχει ήδη εισπράξει χιλιάδες ευρώ. 

ΥΓ.4: Ένα πεντάχρονο προσφυγόπουλο ξέβρασε η θάλασσα σε μια παραλία του Αιγαίου, εκεί που έπαιζαν παιδιά με κουβαδάκια. Το πνιγμένο αυτό παιδί δεν πέρασε λάθρα από την ιστορία. Η σχετική επικούρεια ιδέα, «λάθε βιώσας» – να περνάμε δηλαδή για το καλό μας απαρατήρητοι και λάθρα (εκ του «λανθάνω», όπως και το «λάθε») – γίνεται τώρα η σκιά που στοιχειώνει την εναπομείνασα ανθρωπιά μας.