Το πραγματικό ερώτημα των εκλογών

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν τον Οκτώβριο, την άνοιξη ή όποτε τελικά αποφασίσει ο Πρωθυπουργός, στο πλαίσιο της μεγάλης πολιτικής ευχέρειας που διαθέτει ως προς τον χρόνο προσφυγής στις κάλπες. Με απλά λόγια του καφενείου, «όποτε τον συμφέρει». Και είναι αυτονόητο ότι στην απόφασή του θα βαρύνει πρωτίστως το εκλογικό συμφέρον της κυβέρνησής του.

Έτσι, όπου κι αν βρεθεί κανείς, ακούει περίπου την ίδια συζήτηση: «Πότε θα γίνουν εκλογές;», «Πού θα πάνε οι ανεξάρτητοι βουλευτές;», «Μπορεί να χάσει ο Μητσοτάκης με αυτή την αντιπολίτευση;».

Πίσω όμως από αυτές τις συζητήσεις υπάρχει κάτι βαθύτερο: η απογοήτευση, η αδιαφορία, ακόμη και η αποστροφή με την οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας — ιδιαίτερα οι νεότεροι άνθρωποι. Και γι' αυτή την κατάσταση ευθύνη δεν έχει μόνο η κυβέρνηση. Έχουν και οι δυνάμεις της δημοκρατικής και προοδευτικής αντιπολίτευσης, δηλαδή ο πολιτικός χώρος που προσωπικά με ενδιαφέρει.

Είναι, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα των εκλογών ποιος θα έρθει δεύτερος και ποιος τρίτος; Ενδιαφέρεται ο πολίτης για τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, την καθημερινή τοξικότητα και το ποιος «κέρδισε» σε ένα τηλεοπτικό πάνελ;

Νομίζω πως όχι.

Η κοινωνία ζητά απαντήσεις σε δύο πολύ πιο ουσιαστικά ερωτήματα: Με ποιον τρόπο μπορούν να συνεργαστούν οι δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης ώστε να υπάρξει πραγματική πολιτική αλλαγή; Και ποια συγκεκριμένη πρόταση διακυβέρνησης καταθέτουν για την επόμενη ημέρα;

Γιατί η πολιτική τελικά κρίνεται στην καθημερινότητα. Στο κόστος ζωής που εξαντλεί το εισόδημα, στη δημογραφική συρρίκνωση, στην εγκατάλειψη της περιφέρειας, στην ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης, στα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία, στη δίκαιη φορολογία και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που χρειάζονται πρόσβαση στη χρηματοδότηση και στις νέες τεχνολογίες.

Αυτά δεν είναι απλώς κεφάλαια ενός κυβερνητικού προγράμματος. Είναι η πραγματική ζωή των πολιτών. Γι' αυτό και η αποχή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απλή αδιαφορία. Συχνά κρύβει ένα πολύ πιο επικίνδυνο μήνυμα: «Δεν πιστεύω ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει τη ζωή μου».

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ο δημοκρατικός και προοδευτικός χώρος έχει μια επιλογή: είτε θα συνεχίσει να μετρά ποσοστά, αρχηγικές φιλοδοξίες και εσωτερικούς συσχετισμούς είτε θα επιχειρήσει να οικοδομήσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Η συνεργασία δεν μπορεί να είναι μια φωτογραφία αρχηγών ούτε μια συμφωνία της τελευταίας στιγμής. Χρειάζεται πολιτικό περιεχόμενο, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και καθαρές απαντήσεις για το τι θέλουμε να αλλάξουμε στη χώρα.

Κανείς δεν χρειάζεται να απαρνηθεί την πολιτική του ταυτότητα. Χρειάζεται όμως η ωριμότητα να ξεχωρίσουμε όσα μας χωρίζουν από εκείνα που, μπροστά στις ανάγκες της κοινωνίας, επιβάλλεται να μας ενώσουν.

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα των επόμενων εκλογών.

Όχι ποιος θα είναι δεύτερος και ποιος τρίτος.

Όχι ποιος θα επιβιώσει πολιτικά εις βάρος του άλλου.

Αλλά αν μπορεί να συγκροτηθεί μια διαφορετική κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, έτοιμη και ικανή να κυβερνήσει.

Όλα τα υπόλοιπα είναι αστειότητες.

ΑΛΕΚΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ