Οι έποικοι του μεγάλου Ισραήλ

Ιστορικά και γεωγραφικά το Μεσανατολικό διαδέχθηκε το Ανατολικό Ζήτημα. Από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα προέκυπταν ανεξάρτητα Αραβικά κράτη και ένα Εβραϊκό. Την ίδια ώρα που οι Βρετανοί υπόσχονταν αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού και την δημιουργία ενός ανεξάρτητου μεγάλου Αραβικού κράτους (Λόρενς της Αραβίας 1916-1918), μοίραζαν την Μέση Ανατολή με τους Γάλλους σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υπεριορδανία και Παλαιστίνη (συμφωνία Σάικς-Πικό 1916 κ.α.) και υπόσχονταν την  τελευταία ως Εβραϊκή «εθνική εστία/ national home» (διακήρυξη Μπάλφουρ 1917). Η εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή του τεράστιου ορυκτού πλούτου – κινητήριας μηχανής της διεθνούς οικονομίας – επισκίασε σε ένταση και ανωμαλία κάθε άλλο διεθνές ζήτημα της εποχής μας. Προφανώς, και λόγω του πλούτου.

Το 1947, η απόφαση του ΟΗΕ έδινε το 55% στους Εβραίους και το 45% στους Άραβες. Οι Άραβες της Παλαιστίνης ήταν τότε διπλάσιοι των Εβραίων της Παλαιστίνης: 1,2 εκ. Άραβες, 600 χιλ. Εβραίοι. (Στα τέλη του 19^ου αιώνα ήταν δεκαπλάσιοι: 600 χιλ. Άραβες, 60 χιλ. Εβραίοι). Στο εβραϊκό 55% – στο οποίο πάντως το μισό έδαφος είναι η άνυδρη και πετρώδης έρημος Νεγκέβ – Εβραίοι και Άραβες ήταν εξ ίσου μοιρασμένοι, ενώ στο αραβικό 45% ζούσαν μόνο Άραβες. Άρα, στο 55%, οι Άραβες έμπαιναν υπό το κράτος των ισάριθμων Εβραίων. Ξέσπασε ο πόλεμος του 1948 και το 55% των νικητών Εβραίων έγινε 78% ενώ το 45% των ηττημένων Αράβων περιορίσθηκε στο 22%. Ο πόλεμος αυτός (νάκμπα/ καταστροφή, κατά τους Άραβες) προκάλεσε την φυγή 750.000 Αράβων προσφύγων από τις εστίες τους. Κατέφυγαν όλοι αυτοί στην Δυτική Όχθη, την Ιορδανία, την Γάζα και την Αίγυπτο.

Με τον πόλεμο του 1967, το Ισραήλ κατέλαβε και το υπόλοιπο 22% της παλιάς «βρετανικής» Παλαιστίνης (δηλαδή, Ανατολικά Ιεροσόλυμα, Δυτική Όχθη και Γάζα, που από το 1948 διοικούντο από Ιορδανία και Αίγυπτο αντίστοιχα). Από το 1967 οι Ισραηλινοί εποικίζουν ένοπλα και παράνομα τα εδάφη που από τον ΟΗΕ χαρακτηρίζονται ως Κατεχόμενα. Η απόφαση 242 του 1967 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αξιώνει την απόσυρση του Ισραήλ στα προ του 1967 σύνορα. Αυτή είναι και η βάση της όποιας συζήτησης σήμερα για μια λύση δύο κρατών: Ισραήλ στο 78%, Παλαιστίνη στο 22%. Μια βάση που καθημερινά υπονομεύεται από τους καθημερινούς Ισραηλινούς εποικισμούς, αλλά και από την Ισραηλινή διοίκηση, που ουσιαστικά ελέγχει πλήρως το 60% του 22% (το πιο εύφορο και το συνορεύον στον Ιορδάνη για την αξιοποίηση των υδάτων  του).

750.000 είναι σήμερα οι Ισραηλινοί έποικοι στην Δυτική Όχθη, υποστηρικτές όλοι του εποίκου και επικίνδυνου ακροδεξιού και ρατσιστή Μπεν-Γκβιρ, υπουργού Εθνικής Ασφάλειας της κυβέρνησης Νετανιάχου. Προχθές ο Μπεν-Γκβιρ γιόρτασε τα 50^α γενέθλιά του με μια τούρτα με σχεδιασμένη πάνω της μια κρεμάλα για τους Άραβες – υπενθύμιση της πρόσφατης επαναφοράς στο Ισραήλ της θανατικής ποινής μόνο για Άραβες – και υπερήφανα την ανέβασε στο διαδίκτυο. Το Ισραήλ έχει μέχρι σήμερα εκτελέσει μόνο τον Άιχμαν, το 1962.

Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ, Φραντσέσκα Αλμπανέζε, έχει συντάξει εκθέσεις που περιγράφουν τη δραματική για τους Παλαιστινίους κατάσταση στα Κατεχόμενα. (Γι αυτό και διώκεται παντοιοτρόπως!) Οι έποικοι, υπό την προστασία πάντα του Ισραηλινού στρατού, είναι εξοπλισμένοι με υπερσύγχρονα όπλα – με τα οποία απειλούν, εκβιάζουν και εκδιώκουν καθημερινά τους Παλαιστινίους από τα σπίτια τους και τα χωράφια τους. Η Ισραηλινή κυβέρνηση πολύ πρόσφατα πέρασε έναν νόμο που προσαρτά τα Κατεχόμενα σε ό,τι αφορά την νομιμοποίηση των εποικισμών. Δεν κάνει πλήρη προσάρτηση, γιατί τότε κάτι θα πρέπει να κάνει και με τα 5,5 εκ. Παλαιστινίους των Κατεχομένων και τα πολιτικά τους δικαιώματα στο αυριανό μεγάλο Ισραήλ.

ΥΓ.1: Αυτό με τους Ισραηλινούς εποικισμούς πρέπει να το προσέξουν οι όψιμοι φιλοσημίτες/ πρώην αντισημίτες της κυβέρνησής μας, γιατί άλλα λέμε για τους παράνομους εποικισμούς στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο και άλλα για το Ισραήλ.

ΥΓ.2: Το Ισραήλ χωρίς τα Κατεχόμενα είναι εκτάσεως Πελοποννήσου. Τα Κατεχόμενα είναι περίπου τα δύο τρίτα της Κρήτης, με την Γάζα να είναι λίγο μεγαλύτερη της μισής Κέρκυρας. Ο πληθυσμός κατά μία ειρωνεία είναι μοιρασμένος και μέσα στην χώρα και έξω. Στο Ισραήλ και τα Κατεχόμενα εγκαταβιούν σήμερα 15 εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων 7,5 εκ. Ισραηλινοί και 7,5 εκ. Άραβες. (2 εκ. Άραβες είναι Ισραηλινοί πολίτες και ζουν μέσα στο Ισραήλ.) Ο πληθυσμός της Εβραϊκής και της Παλαιστινιακής διασποράς είναι εξ ίσου ισορροπημένος ανά τον κόσμο: 7,5 Εβραίοι και 7,5 Άραβες. (Δεν είναι όλοι οι Εβραίοι της διασποράς φίλοι του κράτους του Ισραήλ, αλλά πάντως είναι οι περισσότεροι και δη οι οικονομικά ισχυρότεροι.)

ΥΓ.3: Στην αρχή του παρόντος κάνω την διάκριση Αράβων και Εβραίων, διότι δεν υπήρχε ακόμη Ισραήλ και αμφότεροι οι λαοί αυτοπροσδιορίζονταν ως Παλαιστίνιοι. Στο τέλος επανέρχομαι στους Εβραίους της Διασποράς ως Εβραίους διότι δεν είναι Ισραηλινοί (αν και όλοι με μια απλή αίτηση επιστροφής στα «πάτρια» παίρνουν αυτοστιγμεί όλα τα δικαιώματα του Ισραηλινού πολίτη – κάτι που δεν ισχύει βεβαίως για τους Παλαιστινίους καταγομένους από το σημερινό Ισραήλ).