Η Γαρίτσα δεν είναι το πρόβλημα, είναι το σύμπτωμα

Η μεγάλη εικόνα στη συζήτηση για τη διατήρηση του όρμου της Γαρίτσας ως «μαρίνας ανοικτού τύπου» βρίσκεται στην περίφημη υπόθεση της φέρουσας ικανότητας της πόλης και του νησιού συνολικά. Ο περιορισμός της συζήτησης αποκλειστικά στη Γαρίτσα οδηγεί σε σφάλματα ανάγνωσης της πραγματικότητας.

Η εμπειρία διδάσκει ότι ούτε η πόλη ούτε το νησί μπορούν να ανταποκριθούν, με τις υφιστάμενες υποδομές, στα μεγέθη δραστηριότητας που καταγράφονται σήμερα. Γι’ αυτό είναι και άδικο να αποδίδονται όλες οι ευθύνες στους παράγοντες της τοπικής διοίκησης για την έκταση μιας δραστηριότητας που επιβλήθηκε συχνά με αυθαιρεσίες, στο όνομα της ελευθερίας της αγοράς, αγνοώντας —μεροληπτικά και ιδιοτελώς— τις συνέπειες.

Οι τοπικές αρχές δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν αυτή τη διολίσθηση. Δεν είναι, μάλιστα, λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες, με επιπολαιότητα, επικαλέστηκαν τα δικαιώματα των επιχειρήσεων για διευρυμένη εκμετάλλευση του δημόσιου χώρου, με το επιχείρημα ότι διαφορετικά «δεν βγαίνουν».

Όσον αφορά το παραλιακό μέτωπο και την τύχη του, αρκεί να σχηματίσει κανείς την εικόνα της θαλάσσιας και χερσαίας ζώνης από τον Ανεμόμυλο έως τις εκβολές του Ποταμού, καταλαμβανόμενης σταδιακά από κάθε είδους εγκαταστάσεις οικονομικής εκμετάλλευσης. Δεν είναι υπερβολή να υποστηριχθεί ότι οι ντόπιοι απειλούνται με έναν ιδιότυπο «εγκλεισμό» πίσω από τα αόρατα τείχη που υψώνει η ασύδοτη αγορά.

Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί χωρίς σχεδιασμό, όρια και κοινωνικό έλεγχο, υπάρχει ο κίνδυνος η μοναδική βιωματική σχέση των κατοίκων με τη θάλασσα να περιοριστεί σταδιακά σε μια απλή διαδρομή: το ταξίδι Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα.