Οι Αντισημίτες Σιωνιστές Χθες και Σήμερα
Ο Καρλ Μαρξ σε άρθρο του «Επί της Ιστορίας του Ανατολικού Ζητήματος» στην New York Herald Tribune, 15 Απριλίου 1854, γράφει: «Από τον μόνιμο πληθυσμό των Ιεροσολύμων, που είναι 15.500 άνθρωποι, 4.000 είναι Μουσουλμάνοι και 8.000 Εβραίοι...».
Όταν παλιοί αντισημίτες (που παρουσίαζαν και υποστήριζαν γνωστούς αρνητές του Ολοκαυτώματος) γίνονται στις μέρες μας φανατικοί σιωνιστές, υπάρχει αντίφαση; Όχι. Υπήρξαν στο παρελθόν αντισημίτες σιωνιστές. Ο διαβόητος Άιχμαν ήταν ένας: ‘Ήθελε, το 1937, να στείλει τους Εβραίους στην Παλαιστίνη όχι γιατί τους αγαπούσε αλλά για να απαλλαγεί από την παρουσία τους στην Γερμανία. Το κριτήριο τής (όχι ιδιαιτέρως διεθνιστικής) κυβέρνησής μας είναι όχι η αγάπη προς τους Εβραίους αλλά ο τιμωρός της Τουρκίας Νετανιάχου ως φίλος μας, κατά το «ο εχθρός του εχθρού φίλος». Ο εχθρός του εχθρού είναι ενίοτε εγκληματίας πολέμου.
Η λέξη «σιωνισμός» σημαίνει το κίνημα επιστροφής των Εβραίων στην Σιών (Ιεροσόλυμα). Τον όρο εισήγαγε ο Τέοντορ Χερτσλ στο βιβλίο του «Το Εβραϊκό κράτος», το 1896. Ο ίδιος θα οργανώσει, το 1897, την «Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση». Οι Εβραίοι είχαν εκδιωχθεί από την γη της Σιών το 70 μΧ και ολοσχερώς το 135 μΧ. Μέχρι το 1882, οπότε και η πρώτη οργανωμένη μετανάστευση («αλίγια»), οι Εβραίοι ήταν πάντα παρόντες στην περιοχή (Ιεροσόλυμα και Τιβεριάδα) αλλά μόνο ως μια μικρή μειονότητα δέκα έως είκοσι χιλιάδων.
Το σιωνιστικό κίνημα είναι ένα εθνικιστικό κίνημα του τέλους του 19ου αιώνα που θα οδηγήσει σε διαδοχικά κύματα μετανάστευσης Εβραίων στην (οθωμανική και μετά βρετανική) Παλαιστίνη. Θα υπάρξουν πλούσιοι Εβραίοι, Ρότσιλντ, Χίρτς, Σράους κ.ά., που θα χρηματοδοτήσουν την Εβραϊκή αγορά γης από μεγάλους γαιοκτήμονες Άραβες (που ζούσαν εκτός Παλαιστίνης). Σιωνιστές ήταν τόσο οι Εβραίοι έποικοι όσο και οι μακρινοί χρηματοδότες τους. Υπάρχουν όμως, δίπλα σε αυτούς, και σιωνιστές που επιδίωξαν την μαζική μεταφορά των Εβραίων στην (βρετανική) Παλαιστίνη όχι από αγάπη αλλά από αντισημιτισμό. Ήταν όλοι αυτοί που επιδίωξαν να «ξεφορτωθούν» τους Εβραίους της χώρας τους στέλνοντάς τους στην Παλαιστίνη με πιο «πολιτισμένο» τρόπο από αυτόν της «Τελικής Λύσης» του 1942-1945.
Το 1937, ο Άιχμαν επισκέπτεται την Παλαιστίνη για να διερευνήσει την δυνατότητα μαζικής μετανάστευσης των Εβραίων της Γερμανίας εκεί. Το επικαλέσθηκε και στην δίκη του στα Ιεροσόλυμα, το 1961, αλλά δεν έπεισε κανέναν για τις καλές προθέσεις του. Ο ίδιος ο Άιχμαν θα είχε την επιμελητεία της «Τελικής Λύσης» του Ολοκαυτώματος. Χωρίς να βάψει τα χέρια του στο αίμα, έστειλε εκατομμύρια Εβραίους στο Άουσβιτς.
Αλλά και η πολιτική των Βρετανών την περίοδο του Α’ ΠΠ, όταν η χώρα τους είχε ανάγκη το Εβραϊκό κεφάλαιο, ελέγχεται ως προς τις αγαθές προθέσεις της. Η περίφημη Δήλωση Μπάλφουρ, το 1917, για την δημιουργία στην Παλαιστίνη Εβραϊκής «Εθνικής Εστίας» (National Home), απευθυνόταν προσωπικώς προς τον βαρόνο Ρότσιλντ. Η δεύτερη ανάγνωση είναι ακόμη σοβαρότερη: Στο πλαίσιο των στερεοτυπικών αντισημιτικών αναφορών του Τσόρτσιλ και άλλων Βρετανών πολιτικών της περιόδου και με δεδομένο ότι εκατομμύρια τότε διωκόμενοι Εβραίοι στην Πολωνία επεδίωκαν να μεταναστεύσουν στο Βρετανικό νησί, η Παλαιστίνη ήταν μια «καλή» λύση. Και έξω από την γειτονιά μας και τοποτηρητές μας εκεί! (Εφ όσον βέβαια δεν θα ερωτώντο και οι εκεί διαβιούντες Άραβες, αφού ευρέως τότε διακινείτο από φιλο-σημίτες και αντισημίτες σιωνιστές το ενδεικτικό περιφρόνησης των ντόπιων «ένας λαός χωρίς γη σε μια γη χωρίς λαό».)
ΥΓ.1: Ένα επιχείρημα κατά των Αράβων της Παλαιστίνης είναι ότι με την αντίδρασή τους στην μαζικότερη μετανάστευση Εβραίων στην Παλαιστίνη άφησαν τους Εβραίους στο έλεος των Ναζί. Το ίδιο επιχείρημα πρέπει να στραφεί και στην Βρετανία και στις ΗΠΑ και σε όλες τις ελεύθερες χώρες του κόσμου που διατηρούσαν περιορισμούς στην μετανάστευση των δοκιμαζομένων τότε Εβραίων. Το 1939, το πλοίο Saint Louis, με 900 Εβραίους πρόσφυγες, δεν έγινε δεκτό στις ΗΠΑ. Αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι από τους επιβάτες αργότερα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς. (287.000 Εβραίοι μετανάστες έγιναν δεκτοί στην Παλαιστίνη μεταξύ 1933 και 1946, σε σύγκριση με 188.000 στις ΗΠΑ, 65.000 στην Βρετανία και 110.000 σε άλλες χώρες. Έκθεση ΟΗΕ, 1947.)
ΥΓ.2: Υπάρχει στις ΗΠΑ η ισχυρότατη ομάδα των σιωνιστών Ευαγγελιστών. Αυτοί δεν είναι ούτε αντισημίτες ούτε φιλο-σημίτες. Ψηφίζουν Τραμπ και πιστεύουν ότι η ιστορία προχωράει προς ένα τελικό θεϊκό σχέδιο που θα ολοκληρωθεί με την Δευτέρα Παρουσία. Το κράτος του Ισραήλ είναι μέρος αυτού του σχεδίου. Οι Εβραίοι στο τέλος θα πιστέψουν στον Χριστό!
ΥΓ.3: Ο Καρλ Μαρξ σε άρθρο του «Επί της Ιστορίας του Ανατολικού Ζητήματος» στην New York Herald Tribune, 15 Απριλίου 1854, γράφει: «Από τον μόνιμο πληθυσμό των Ιεροσολύμων, που είναι 15.500 άνθρωποι, 4.000 είναι Μουσουλμάνοι και 8.000 Εβραίοι. … Τίποτα δεν συγκρίνεται με την φτώχια και δυστυχία των Εβραίων, που κατοικούν στην πιο βρώμικη περιοχή της πόλης, μεταξύ των λόφων Σιών και Μοριά, μόνιμος στόχος καταπίεσης και μισαλλοδοξίας εκ μέρους των Μουσουλμάνων, προσβολών εκ μέρους των Ελλήνων και διώξεων εκ μέρους των Λατίνων. Οι Εβραίοι ζουν μόνον χάρη στην πενιχρή βοήθεια που παίρνουν από τους Ευρωπαίους αδερφούς τους. … Οι Εβραίοι προέρχονται από διάφορα μέρη του κόσμου. Τους προσέλκυσε στα Ιεροσόλυμα η ιδέα να ζήσουν και να πεθάνουν στον τόπο στον οποίο αναμένεται ο λυτρωτής τους.»
ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΣ
Οικονομολόγος, διεθνολόγος, PhD. Δίδαξε στην τεχνική εκπαίδευση επί 30 χρόνια και υπηρέτησε ως διευθυντής επαγγελματικού λυκείου επί 13 χρόνια. Είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των βιβλίων Γεωπολιτική των Εθνών, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Παπαζήση στην Αθήνα, και Το Εθνικό Κίνημα των Ιονίων Νήσων στο Πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Εθνικών Κινημάτων, που εκδόθηκε από τον Δήμο Κερκυραίων. Έχει αρθρογραφήσει με εκατοντάδες άρθρα και δοκίμια στον ημερήσιο και ειδικό Τύπο της Αθήνας και της Κέρκυρας. Ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός, με την μουσική εκπομπή Οι Απαρχές της Τζαζ στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ και την πολιτικο-πολιτιστική εκπομπή Περιγράμματα στο Start TV, στο Corfu Channel και στο enimerosi.com. Αυτοπροσδιορίζεται ως Αλεξανδρινός, Κερκυραίος, Έλληνας και πολίτης του κόσμου. Αγαπημένος του συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκι και αγαπημένη του φιλόσοφος η Χάνα Άρεντ. Το μότο του: «Να ζεις σαν να πρόκειται να πεθάνεις αύριο και να μελετάς σαν να πρόκειται να ζήσεις για πάντα», μια φράση του Γκάντι.

