Ο Γιώργος Ρούσης

Ο Γιώργος ανήκει στη γενιά των μεγαλύτερων, αυτών που ήξεραν. Μπορεί η διαφορά ηλικίας να ήταν μικρή, όμως στα παιδικά και νεανικά χρόνια μοιάζει τεράστια. Ο μεγαλύτερος είναι ο αδελφός που ξέρει, που διδάσκει και καθοδηγεί. Και κάπως έτσι οι «Λαμπράκηδες» μας τράβηξαν στη μεγάλη περιπέτεια της επιδίωξης της κοινωνικής απελευθέρωσης — μαζί και ο Γιώργος. Ήταν παρόντες στην ηφαιστειώδη δεκαετία του ’60, στην αντιδικτατορική πάλη και στο Πολυτεχνείο. Σε όλα όσα αργότερα ομνύαμε, είχαν ήδη γράψει το κείμενο.

Κι ύστερα αυτοί, με τη στάση και τον λόγο τους, παρέπεμπαν στη συνέχεια ως αναβάθμιση των πρότερων επιδιώξεων. Όχι γραμμική, αλλά άλμα. Στον ουρανό. Και όχι ως στερεότυπο, αλλά ως ζωντανή συνέχεια.

Ο Γιώργος υπήρξε πάντοτε αντιμέτωπος με κάθε μορφή και είδος γραφειοκρατίας, θιασώτης του εξεγερτικού πνεύματος ως αναγκαίας προϋπόθεσης, ακόμη κι όταν αποδεικνυόταν ότι αυτό δεν είναι επαρκές ή πλήρες. Άλλωστε, η κανονιστική αρτιμέλεια προσιδιάζει περισσότερο στη γραφειοκρατία παρά στην εξέγερση.

Είχε κι ένα ακόμη χάρισμα, που θα το αποκαλούσα κερκυραϊκό. Γοήτευε —και έτσι προσέλκυε— ανθρώπους και από άλλους χώρους, πέρα δηλαδή από τους ήδη μυημένους. Τους στράτευε. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από τις μεγάλες συναυλίες αλληλεγγύης την περίοδο των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, που εμπνεύστηκε και σε μεγάλο βαθμό οργάνωσε στην Κέρκυρα και στο Σύνταγμα. Κολυμπούσε μέσα στο πλήθος με άνεση και ξεχωριστή οικειότητα. Γι’ αυτό άλλωστε και οι εκδηλώσεις του —ακόμη και οι βιβλιοπαρουσιάσεις— γνώριζαν εντυπωσιακή προσέλευση.

Ο Γιώργος ήταν χαρισματικός και επίμονος, τρυφερός και σκληρός την ίδια στιγμή. Προικισμένος με τα χαρακτηριστικά των γονιών του. Τι άλλο; Ανθρώπων με επιμονή στη διεκδίκηση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Και ενώ οι περισσότεροι μιλούν για τον Μάχο, λιγότεροι αναφέρονται στη δράση της Γεωργίας στην Κατοχή και στην Αλληλεγγύη — δράση από την οποία έφαγε ο κόσμος ψωμάκι. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς ο Γιώργος Ρούσης.

Μου λένε ότι πάλεψε τον καρκίνο με νύχια και με δόντια, ενώ στο μεταξύ άφηνε το θεωρητικό του στίγμα στην εναντίωση και τη σύγκρουση με την αστική ιδεολογία. Αγαπιόμασταν και λογομαχούσαμε, απομακρυνθήκαμε, αλλά ήμασταν πάντα κοντά. Ο χρόνος;

Την Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2026, ο Γιώργος έφυγε κατάκοπος αλλά όρθιος. Ό,τι ζήσαμε μαζί ήταν δημιουργικό και γόνιμο. Κι αυτό μένει ως παρακαταθήκη για τους επόμενους.