Η οργή για το νερό και τα όρια της ανοχής στην Κέρκυρα
Οι Κερκυραίοι γνωρίζουν ότι η ΔΕΥΑΚ είναι ένας γερασμένος και οικονομικά εξαντλημένος οργανισμός. Γιατί λοιπόν η αγανάκτηση ξεχειλίζει μετά από κάθε πολύωρη διακοπή υδροδότησης; Επειδή η κατανόηση των αιτίων δεν αναιρεί την απαίτηση για το αυτονόητο: την πρόσβαση σε ένα βασικό δημόσιο αγαθό.
Η οργή και η αγανάκτηση είναι απολύτως εύλογες. Όχι επειδή οι πολίτες αγνοούν ότι η ΔΕΥΑΚ είναι ένας οργανισμός οικονομικά ασθενής, με γερασμένο δίκτυο και χρόνια υποστελέχωση. Αλλά ακριβώς επειδή τα γνωρίζουν όλα αυτά εδώ και χρόνια και βλέπουν ότι τίποτε ουσιαστικό δεν αλλάζει.
Το παράδοξο είναι μόνο φαινομενικό. Από τη μία πλευρά, όλοι σχεδόν συμφωνούν στη διάγνωση: ένας οργανισμός που κληρονόμησε δεκαετίες εγκατάλειψης, με υποδομές περασμένων δεκαετιών, περιορισμένες επενδυτικές δυνατότητες, χρέη και αδυναμία να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες ενός νησιού που το καλοκαίρι πολλαπλασιάζει τον πληθυσμό του. Από την άλλη, οι ίδιοι πολίτες απαιτούν –και δικαίως– να ανοίγουν τη βρύση και να τρέχει νερό.
Διότι το νερό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η πιο στοιχειώδης δημόσια υπηρεσία. Ο πολίτης δεν συναλλάσσεται με την ιστορία των παραλείψεων, αλλά με το αποτέλεσμα. Δεν μπορεί να εξηγήσει στον ηλικιωμένο, στον εργαζόμενο, στον επαγγελματία της εστίασης ή στη μητέρα με μικρά παιδιά ότι το πρόβλημα είναι «διαχρονικό». Εκείνος ζει το παρόν: χωρίς νερό, χωρίς δυνατότητα προγραμματισμού, συχνά χωρίς έγκαιρη και αξιόπιστη ενημέρωση.
Ίσως λοιπόν οι αντιδράσεις να μην στρέφονται αποκλειστικά κατά των ανθρώπων που δίνουν τη μάχη στα συνεργεία. Οι εικόνες εργαζομένων να προσπαθούν επί ώρες να αποκαταστήσουν διαρροές σε έναν αγωγό που τελικά αποδείχθηκε ότι είχε τρία διαφορετικά σημεία βλάβης προκαλούν περισσότερο συμπάθεια παρά οργή.
Η πραγματική αγανάκτηση φαίνεται να αφορά κάτι βαθύτερο: την αίσθηση ότι η Κέρκυρα έχει συμβιβαστεί με τη διαχείριση της μόνιμης έκτακτης ανάγκης. Ότι κάθε νέα βλάβη αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη επεισόδιο μιας γνωστής ιστορίας, χωρίς να διαφαίνεται το τέλος της. Ότι η «γερασμένη και χρεοκοπημένη ΔΕΥΑΚ» λειτουργεί ταυτόχρονα ως εξήγηση αλλά και ως άλλοθι.
Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ερώτημα: αν όλοι αναγνωρίζουν ότι ο οργανισμός είναι αδύναμος, ποιος είχε την ευθύνη να τον ενισχύσει πριν φτάσει στο σημείο κατάρρευσης; Ποιος σχεδίασε, ποιος καθυστέρησε, ποιος ανέβαλε τις επενδύσεις και ποιος επέλεξε να πορεύεται με προσωρινές λύσεις;
Η κοινωνική οργή δεν γεννιέται από την άγνοια της πραγματικότητας. Γεννιέται όταν η πραγματικότητα αυτή παγιώνεται ως κανονικότητα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
