Όχι άλλη γκρίνια, αλλά στρατηγική

Πόσο ακόμη θα επιμένουμε να αμφισβητούμε μια πραγματικότητα που είναι πλέον ορατή διά γυμνού οφθαλμού; Το αεροδρόμιο της Κέρκυρας δεν εξυπηρετεί μόνο το νησί. Εδώ και χρόνια λειτουργεί ως πύλη εισόδου για ένα πολύ ευρύτερο γεωγραφικό πεδίο: για τον αλβανικό νότο, για την απέναντι εγγύς ελληνική ακτή, για επιβάτες που συνδέονται με τις home port κρουαζιέρες, για ταξιδιώτες που συνδυάζουν περισσότερους από έναν προορισμούς στο Ιόνιο. Η συζήτηση για το αεροδρόμιο του Αυλώνα δεν αναιρεί αυτή την πραγματικότητα· απλώς προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα στις ισορροπίες της περιοχής.

Ποιο είναι λοιπόν το νόημα αυτής της διαρκούς καχυποψίας; Η ελκυστικότητα της Κέρκυρας παραμένει αναμφισβήτητη. Το αποδεικνύουν οι αφίξεις, η ανθεκτικότητα της ζήτησης και η κυριαρχία του νησιού στις βασικές αγορές προέλευσης. Το ίδιο αναμφισβήτητη είναι όμως και η υστέρηση των υποδομών της: ύδρευση, κυκλοφορία, διαχείριση απορριμμάτων, δημόσιοι χώροι, στέγαση εργαζομένων.

Η παραχώρηση του αεροδρομίου και το γεγονός ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν απολαμβάνει πλέον άμεσα τα οφέλη από την αυξανόμενη απόδοσή του είναι μια διαφορετική, απολύτως ενδιαφέρουσα συζήτηση. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε η χώρα τη δημοσιονομική της κρίση, τις δανειακές συμβάσεις και τις επιλογές της περιόδου κατά την οποία η de facto χρεοκοπία οδήγησε στην εκχώρηση σημαντικών δημόσιων υποδομών. Και αν βεβαίως έπρεπε να αποφύγει κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει όμως αυτό να συγχέεται με τη δυναμική του κερκυραϊκού τουρισμού, που αντιθέτως επιβεβαιώνεται. Άλλο είναι ότι τα όβολα φεύγουν και πάνε αλλού ή δεν μπαίνουν καν στην Κέρκυρα...

Αντί, λοιπόν, να αναλωνόμαστε σε μια γκρίνια που υπαινίσσεται ότι ο κερκυραϊκός τουρισμός φθίνει, ίσως θα έπρεπε να συζητήσουμε κάτι ουσιαστικότερο: πώς θα μετατραπεί αυτή η διαρκής ζήτηση σε μεγαλύτερη τοπική προστιθέμενη αξία, καλύτερες αμοιβές, ανθεκτικότερες υποδομές και υψηλότερη ποιότητα ζωής για τους κατοίκους. Το ερώτημα δεν είναι αν η Κέρκυρα εξακολουθεί να προσελκύει επισκέπτες. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να διαχειριστεί με σχέδιο και όρους κοινωνικής ανταποδοτικότητας την επιτυχία της.