Φασολάδα

Η θυμηδία που προκάλεσε το θέμα με τον κόμβο στα Τρία Γεφύρια είναι απολύτως δικαιολογημένη, αφού το διαβόητο έργο, ώριμο από το 2008, σέρνεται στα μελετητικά γραφεία εδώ και δεκαεπτά χρόνια. Στο μεταξύ, έχουν σκοτωθεί συνάνθρωποί μας στον απαράδεκτο δρόμο των χιλίων παραβιάσεων, ενώ την τουριστική περίοδο η κυκλοφορία από και προς τη Μέση και τον Νότο θυμίζει survivor. Και πώς να μη θυμίζει; Αφού μια υποτιθέμενη εθνική οδός, με την κατά κανόνα –και κατ’ εξαίρεση παρόδια– δόμηση, έχει μεταβληθεί σε προέκταση της πόλης: στενή, με οδόστρωμα σε κακή κατάσταση, στιγματισμένο από τα μπαλώματα των αμέτρητων εκ των υστέρων διελεύσεων δικτύων.

Η υπόθεση βαραίνει όλους όσοι διοίκησαν την Περιφέρεια, τη Νομαρχία και τον Δήμο εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια. Κάθε τωρινή τους ανακοίνωση (σ.σ. πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους) αντιμετωπίζεται πλέον με θυμηδία, όταν δεν προκαλεί οργή, λόγω της πολύχρονης ταλαιπωρίας και των πραγματικών κινδύνων.

Υπό αυτή την έννοια, το χθεσινό μας πρωτοσέλιδο ήταν άστοχο. Προκλητικό, ακόμη κι αν αυτή τη φορά οι προτεραιότητες και τα σχέδια επιβεβαιωθούν.

Κάποτε, σε καιρούς περισσότερο ρομαντικούς, ο Λυκούργος Κομίνης έγραφε στο πόνημά του «Η κρίση του Τύπου» ότι η αξιοπιστία των εφημερίδων, σε πολλές περιπτώσεις, εξαρτάται από την αξιοπιστία της Διοίκησης και των Αρχών. Στην περίπτωση και αυτού του κερκυραϊκού έργου, η διαπίστωση πάει γάντι. Η αναξιοπιστία των διοικούντων, διαρκής και κατά συρροή, παίρνει μπάλα και τον Τύπο, όταν –εκών άκων– μεταφέρει ανακοινώσεις και πληροφορίες, με τον μόνιμο κίνδυνο να πάμε όλοι μαζί άλλη μία φορά κουβά.

Δεκαεπτά χρόνια τώρα, το έργο «ξεκινά». Ξεκινά με νέες μελέτες, με νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, με νέες διοικήσεις που υπόσχονται ότι «τώρα είναι αλλιώς». Κάθε επανεκκίνηση συνοδεύεται από δηλώσεις, φωτογραφίες και χρονοδιαγράμματα. Και κάθε φορά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: μελέτες χωρίς τέλος, δρόμος χωρίς δρόμο.

Η κοινωνία δεν έχασε την εμπιστοσύνη της επειδή εξαπατήθηκε. Την έχασε επειδή κουράστηκε να περιμένει. Κουράστηκε να ακούει ότι «απομένουν λεπτομέρειες», ότι «ξεπεράστηκαν τα εμπόδια», ότι «μπαίνουμε στην τελική ευθεία». Όταν η «τελική ευθεία» διαρκεί περισσότερο από μία δεκαετία, παύει να είναι υπόσχεση και μετατρέπεται σε κοροϊδία.