Όταν η Αυτοδιοίκηση μηνύει τον εαυτό της
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν είναι θεσμικά και πολιτικά αποδεκτό να μετατρέπονται επιλογές και χειρισμοί του παρελθόντος σε αγωγές του παρόντος.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη ΔΕΥΑ Βόρειας Κέρκυρας και τη ΔΕΥΑ Κέρκυρας, η οποία εξακολουθεί να βαρύνεται από τις υπηρεσίες της Γενικής Κυβέρνησης με υποχρεώσεις που προέρχονται από την περίοδο λειτουργίας της ΔΙΑΔΕΥΑΚ, δεν είναι απλώς μία ακόμη νομική διαφορά μεταξύ δύο δημοτικών επιχειρήσεων. Αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθύτερης θεσμικής παθογένειας, στην οποία οδηγήθηκε και η Κέρκυρα ως αποτέλεσμα μιας ακατανόητης, συχνά αντιφατικής και πάντως διαρκώς μεταβαλλόμενης κεντρικής πολιτικής για την αρχιτεκτονική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη χώρα.
Τυπικά, η προσφυγή της μίας ΔΕΥΑ κατά της άλλης είναι νόμιμη. Κάθε νομικό πρόσωπο οφείλει να προασπίζεται τα οικονομικά και διοικητικά του συμφέροντα. Όμως η πολιτική και θεσμική ουσία της υπόθεσης είναι πολύ πιο σύνθετη – και σαφώς πιο ενοχλητική. Πρόκειται για φορείς που μέχρι «χθες» διοικούνταν από κοινού, λάμβαναν κοινές αποφάσεις, υλοποιούσαν τα ίδια έργα και λειτουργούσαν κάτω από την ίδια διοικητική και πολιτική ομπρέλα. Σημειωτέον δε ότι τα επίμαχα έργα, για τα οποία επιβλήθηκε η δημοσιονομική διόρθωση, αφορούν και τα δύο έργα αποχέτευσης σε περιοχές του Βορρά.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η δικαστική προσφυγή επιτρέπεται νομικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν είναι θεσμικά και πολιτικά αποδεκτό να μετατρέπονται επιλογές και χειρισμοί του παρελθόντος σε αγωγές του παρόντος. Αν μπορεί σήμερα κάποιος να ζητά ευθύνες και αποζημιώσεις για έργα, χρονοδιαγράμματα και διαχειριστικές πρακτικές που συνδιαμόρφωνε ο ίδιος, ή μέσω των ίδιων διοικητικών σχημάτων, στο πρόσφατο παρελθόν.
Η εικόνα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι προβληματική. Η Αυτοδιοίκηση εμφανίζεται να στρέφεται εναντίον του ίδιου της του εαυτού. Αντί οι ευθύνες να αναζητούνται εκεί όπου συχνά εντοπίζονται –στο συχνά μεταβαλλόμενο θεσμικό πλαίσιο, στις ασφυκτικές προθεσμίες, στις ανεπαρκείς χρηματοδοτήσεις και στις διαχρονικές ευθύνες της γενικής κυβέρνησης– μεταφέρονται από Δήμο σε Δήμο και από δημοτική επιχείρηση σε δημοτική επιχείρηση.
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος: δικαστικές αντιπαραθέσεις, καθυστερήσεις, κόστος σε χρήμα και χρόνο και, τελικά, επιβάρυνση των πολιτών, οι οποίοι δεν ευθύνονται για τις διοικητικές αστοχίες. Το νερό, δημόσιο και κοινωνικό αγαθό, γίνεται έτσι αντικείμενο θεσμικής φθοράς και πολιτικής μικροδιαχείρισης.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
