Επί των ιματίων της έθεσαν κλήρο

Η ένδικη διεκδίκηση της κεντρικής ΔΕΥΑΚ από τον Βορρά, για βάρη που προέρχονται από την εποχή της κοινής τους πορείας —ένα σώμα, μία ψυχή— μπορεί να διαβαστεί με δύο αντίθετους τρόπους. Και οι δύο, ωστόσο, οδηγούν στο ίδιο ερώτημα: ποια αποτυχία οδήγησε τη διοίκηση στην Κέρκυρα να βαφτίσει τη διάλυση «αποτελεσματικότητα» και να την επιβάλει ως λύση;

Η διαίρεση δεν ήταν θεραπεία· ήταν υπεκφυγή. Και τώρα βαθαίνει, με την κατανομή της κοινής περιουσίας και τον επιμερισμό των χρεών προς τις υπηρεσίες της Γενικής Κυβέρνησης, η οποία έχει πάψει να ενδιαφέρεται για το πώς λειτουργεί η αυτοδιοίκηση. Χρεώνει πρόχειρα, αγνοεί τις θεσμικές ρωγμές που η ίδια προκάλεσε και παρακολουθεί αδιάφορα την αποσύνθεση των δημοτικών της εταιρειών.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι θλιβεροί, μικρόψυχοι αυτοδιοικητικοί, εγκλωβισμένοι στη στενή τους επικράτεια και ανίκανοι να δουν πέρα από τον μικρό τους ορίζοντα. Η διοικητική συνεργασία —ιδίως σε τομείς που από τη φύση τους είναι ενιαίοι και αδιαίρετοι— παρουσιάζεται ως περιττό βάρος. Το νερό, οι δρόμοι και τα σκουπίδια είτε παραδίδονται πακέτο στον ιδιώτη, με βιτρίνα κάποια «ακατάλυπτη» ανώνυμη εταιρεία, είτε τεμαχίζονται και φορτώνονται στις πλάτες ενός διοικητικά αδύναμου πληθυσμού και θεσμού. Και όλα αυτά στο όνομα της εξυγίανσης. Μπράβο, λοιπόν.

Αντί να διαγνωστούν τα προβλήματα μιας αναβαθμισμένης και συνεργατικής διοικητικής δομής, προτιμήθηκε το δόγμα «ο καθένας στο κονάκι του». Ένα δόγμα που εξυπηρετεί άριστα μια συγκεντρωτική πολιτεία, συμπυκνωμένη σε έναν άνθρωπο, ο οποίος εμφανίζεται ως τεκμήριο αποτελεσματικότητας. Έτσι εγκαταλείπεται και κάθε σοβαρή, ολιστική προσέγγιση της ύδρευσης του νησιού. Ένα έργο που η διαχρονική Γενική Κυβέρνηση πρώτα συκοφάντησε και έπειτα υπονόμευσε συστηματικά, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι της για να το ακυρώσει. Οι γνωστές δικαιολογίες περί συγκρούσεων πολιτικών και υπηρεσιακών για τη ροή των πιστώσεων θα ήταν απλώς γελοίες, αν δεν κατέληγαν να υπονομεύουν τη στρατηγική επίλυσης του υδρευτικού προβλήματος ενός από τους πιο απαιτητικούς, λόγω τουρισμού, προορισμούς της χώρας.

Σήμερα, η συζήτηση στον κεντρικό Δήμο μικραίνει και φτωχαίνει. Στελέχη του επενδύουν στην καλύτερη τεχνική υποδομή της κεντρικής πλέον ΔΕΥΑ, προσδοκώντας διαχειριστικές ανάσες. Ο βόρειος Δήμος κάνει πως αγνοεί ότι τα βερεσέδια του παρελθόντος, στην επικράτειά του, εξακολουθούν να βαραίνουν την πόλη και τα περίχωρά της. Και ο νότιος Δήμος επιστρέφει πεισματικά στο αρχέτυπο αίτημα μισού αιώνα πριν: η Λευκίμμη θέλει δρόμο και νερό.