Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη;
Ο δρόμος Τρία Γεφύρια–Βρυώνη έμεινε στα χαρτιά, οι απαλλοτριώσεις εκκρεμούν και η δόμηση προχώρησε, αναγκάζοντας τη διοίκηση να αλλάξει τη χάραξη. Στο μεταξύ, η Εθνική Οδός άλλαζε χαρακτήρα, με συνέπειες για την κυκλοφορία και ερωτήματα για την ασφάλεια και την προστασία της λιμνοθάλασσας. Ποιος λογοδοτεί για το κόστος δεκαοκτώ χρόνων αδράνειας;
Δεκαοκτώ χρόνια σχεδιασμού, εκκρεμείς απαλλοτριώσεις και μια Εθνική Οδός που άλλαξε χαρακτήρα. Το κόστος της αδράνειας δεν μετριέται μόνο σε χρήμα.
Η ιστορία της παράκαμψης Τρία Γεφύρια–Βρυώνη είναι υπόδειγμα του τρόπου με τον οποίο η διοικητική αδράνεια καταλήγει να διαμορφώνει τον ίδιο τον χώρο. Ο δρόμος σχεδιάστηκε το 2008, όμως η γη δεν εξασφαλίστηκε. Οι απαλλοτριώσεις παρέμειναν εκκρεμείς, οι εξαγγελίες επαναλαμβάνονταν και η ζωή γύρω από τη σχεδιαζόμενη χάραξη συνεχιζόταν. Μαζί της και η δόμηση.
Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, ο περιφερειάρχης εξηγεί ότι χρειάστηκε να αλλάξει η χάραξη για να μην ενοχληθούν κατοικίες που κατασκευάστηκαν στο μεσοδιάστημα. Η ομολογία είναι αποκαλυπτική. Αντί ο δημόσιος σχεδιασμός να καθορίζει εγκαίρως τους όρους ανάπτυξης μιας περιοχής, προσαρμόζεται εκ των υστέρων στα τετελεσμένα.
Και δεν πρόκειται μόνο για τις ιδιοκτησίες που συναντά ο μελλοντικός δρόμος. Η Εθνική Οδός Λευκίμμης μετατρέπεται σταδιακά σε εμπορικό και οικιστικό διάδρομο, με εισόδους, εξόδους και διασταυρούμενες κινήσεις. Η ασφάλεια της κυκλοφορίας υποχωρεί ως προτεραιότητα μπροστά στην εξυπηρέτηση των παρόδιων χρήσεων. Η σύνδεση με συγκεκριμένα τροχαία χρειάζεται τεκμηρίωση, όχι όμως και η διαπίστωση ότι αυτή η συνύπαρξη δημιουργεί κινδύνους.
Και παραδίπλα η λιμνοθάλασσα. Ένας ήδη επιβαρυμένος υγρότοπος, δίπλα στον οποίο αναζητούνται νέες τεχνικές λύσεις. Χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε αν οι αλλαγές της χάραξης συνεπάγονται πρόσθετη περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Το ζήτημα δεν εξαντλείται στην πολεοδομική νομιμότητα κάθε οικοδομής. Ακόμη και απολύτως νόμιμες άδειες μπορούν να συνθέτουν ένα προβληματικό αποτέλεσμα, όταν απουσιάζει ο συνεκτικός δημόσιος σχεδιασμός.
Ποιος προστάτευσε τον χώρο του έργου; Ποιος έλεγξε τη σωρευτική επίδραση της παρόδιας δόμησης; Και ποιος αποτιμά σήμερα το κόστος της καθυστέρησης;
Η δημοπράτηση του 2027 δεν απαντά σε αυτά τα ερωτήματα. Διότι το πραγματικό έλλειμμα δεν είναι μόνο ένας δρόμος που δεν κατασκευάστηκε. Είναι ο δημόσιος σχεδιασμός που υποχώρησε μπροστά στα τετελεσμένα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
