Πώς συμπυκνώνεις τη ζωή στην ουσία της;
15543753321594802812.jpg?crop=800,480)
Για να χωρέσει η ουσία της ζωής σε λίγες δεκαετίες, απαιτείται βέβαια μια πύκνωση, με το φιλτράρισμα και πέταμα μεγάλης ποσότητας «θορύβου»
Ο θάνατος είναι παντού γύρω μας και μαζί και ο φόβος του. Υπάρχει όμως λογικά ένα όριο πέρα από το οποίο ο αριθμός των χρόνων ζωής μας γίνεται αδιάφορος και αυτό συμβαίνει όταν μετά από χίλια ή δέκα χιλιάδες χρόνια ζωής, επιθυμείς τη διακοπή της έχοντας πλέον εκπληρώσει κάθε δυνατότητα που μπορεί να σου δώσει και βασανιζόμενος από την βαρετή επανάληψη. Σε αυτή την κατάσταση, ο φόβος του θανάτου μετατρέπεται σε ένα καθαρά ποσοτικό και εξαρτώμενο ζήτημα.
Αντίστροφα, τότε, εφόσον η επιθυμία για ζωή δεν θα είναι ανελαστική, αλλά εξαρτώμενη από την ουσία της, με την κατάλληλη πρόνοια, όσα απαιτούν χίλια χρόνια θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν στις λίγες δεκαετίες που αναλογούν σε καθεμία και καθένα μας. Αν είναι έτσι, πάλι, όσο μεγαλύτερος ο φόβος μας του θανάτου, τόσο πιο μακριά βρισκόμαστε από μια μεγιστοποίηση της ουσίας της ύπαρξής μας.
Για να χωρέσει η ουσία της ζωής σε λίγες δεκαετίες, απαιτείται βέβαια μια πύκνωση, με το φιλτράρισμα και πέταμα μεγάλης ποσότητας «θορύβου». Σκέφτομαι το ανάγνωσμα της νιότης πολλών της ηλικίας μου, «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» του Λίο Μπουσκάλια. Γιατί όμως εκεί το «να ζεις» διαχωρίζεται από το «να αγαπάς» και το «να μαθαίνεις»; Τι άλλο περιλαμβάνει το «να ζεις» εκτός από απωθημένες επιθυμίες και αναβολές που αφορούν σωματικές απολαύσεις;
Είναι προφανές ότι έχουμε ένα σώμα που χρειάζεται φροντίδα, με ανάγκες που υπάρχουν ανεξάρτητα από το τι σκεφτόμαστε ή θεωρούμε σωστό. Όταν τραυματίζονται σοβαρά, όπως κατά κόρον συμβαίνει, τότε χάνουμε τον μπούσουλα, ώστε η προσπάθειά μας να «ζήσουμε» εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτές. Έτσι, όλοι λένε «να ζεις», πολύ λιγότεροι «να αγαπάς» και ακόμη λιγότεροι «να μαθαίνεις». Τότε όμως, η ζωή μας μόνο για το σώμα μας γίνεται απείρως αφόρητη για το πνεύμα μας, το μεγάλο παράθυρο προς την τρομακτική θέαση ενός κόσμου που δεν μας περιέχει…
Αν αγαπάς και αν μαθαίνεις, τότε ζεις υπερβαίνοντας το εφήμερο εγώ˙ η χρονική διάσταση της μίας και μοναδικής ζωής εξαφανίζεται. Πώς, όμως, ξεπερνιούνται τα τραύματα που δεν σε αφήνουν να το κάνεις; Ω, αυτή είναι μια άλλη ιστορία…
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος γεννήθηκε το 1971 στον Πειραιά, μεγάλωσε στο Χαϊδάρι και ζει στην Κέρκυρα. Είναι νευρολόγος, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ενώ ειδικεύτηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς» και στο Ινστιτούτο Νευρολογίας του Λονδίνου. Έχει δεκάδες διεθνείς και ελληνικές επιστημονικές δημοσιεύσεις.Συμμετέχει στο καθημερινό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι με διαλέξεις, άρθρα γνώμης και δημόσιες παρεμβάσεις. Εκτός από την παρούσα εβδομαδιαία στήλη, είναι παραγωγός του ραδιοφωνικού ενθέτου «Επισυνάψεις» στον Κύμα FM 90,3 και συγγραφέας του δοκίμιου εκλαϊκευμένης νευροεπιστήμης «Γνωστικός και ψυχικός εγκέφαλος» (ιδιοέκδοση 2014), της συλλογής έμμετρου και πεζού λόγου «Χρήζεις προστασίας» (εκδόσεις ΑΛΔΕ 2018), της συλλογής δοκιμίων φιλοσοφικού χαρακτήρα «Επισυνάψεις» (ιδιοέκδοση 2019), της ποιητικής συλλογής «Καλούπια αναπνοών» (ιδιοέκδοση 2021), της ποιητικής συλλογής «Οδηγός ισοβιτών του φθινοπώρου» (εκδόσεις Carpe Librum 2023) και του μυθιστορήματος «Εορταστικό Πρόγραμμα» (εκδόσεις Carpe Librum 2025). Επικοινωνία: [email protected]
