Ψυχή έτοιμη να στάξει

Τι σχέση έχει ένα καναρίνι με ένα συνθέτη; Μια μέλισσα με ένα γλύπτη; Ένας νόμος με ένα ποίημα; Τα δόντια ενός καρχαρία με ένα πυρηνικό πύραυλο;

Κάποιοι θα ξεγελαστούν να πουν ότι αυτά συνδέονται, να, οι δυο πρώτοι δημιουργούν μουσική, οι δεύτεροι πλάθουν, τα τρίτα είναι απόρροια της θαυμαστής ικανότητας του λέγειν, τα τέταρτα σημαίνουν τη μάχη.

Εγώ πάλι υποστηρίζω πως δεν υπάρχει σχέση με κάποιο αντίκρισμα στη γυμνή πραγματικότητα, παρά μόνο μέσα σε μια στεγνή διάνοια των κομπιούτερς και των αριθμών. Ωμή και ατόφια πολιτική, άψυχη.

Από τη μια, οι λαοί, λένε, θα όφειλαν να ακούν τις υλικές προϋποθέσεις της ύπαρξης τους, τροφή, σπίτι, θέρμανση, γυμνές από εμβλήματα, σημαίες, υπέρτατους σκοπούς και ανώτερα σχέδια.

Από την άλλη, όμως, θα όφειλαν, λένε, να αγωνίζονται, ώστε να μην απαξιώνονται οι διανθρώπινες προϋποθέσεις αυτής της ύπαρξης, δημόσιος χώρος, αγκαλιά και γνώση. Αν ποτέ ακούγαμε μόνο τους πρώτους ή μόνο τους δεύτερους, ο κόσμος θα ήταν τόσο βαρετός… Δεν θα είχε Μίκη!

Ο Μίκης πάλεψε όλη τη ζωή του και τα κατάφερε να απαθανατιστεί τόσο για την πολιτική πράξη όσο και για τη μουσική του. Αφού αναρωτήθηκε σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του τι θα ήθελε για πέντε λεπτά να ξαναζήσει, είπε: «Θα ήθελα να ήμουν στον Πύργο Ηλείας, όπου πήγαινα γυμνάσιο και κάθε βράδυ, μετά το φαγητό παρουσίαζα στους γονείς μου, τα τραγούδια που είχα γράψει. Κι αν ήταν και βαλς το χόρευαν κιόλας η μαμά και ο μπαμπάς». Και συνδέοντας τα παραπάνω με τις υπαρξιακές του σκέψεις, «… ο χάρος είναι φιλαράκος μου... σας αποχαιρετώ. Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να σας καλέσω στην κηδεία μου».

Η σύγκριση με την εποχή που έγραψε την αιώνια μουσική του δείχνει ότι οπωσδήποτε, με τη σημαντική συμβολή του και στις δύο πλευρές, η ζωή μας δεν έγινε ιδανική, αλλά παραμένει συναρπαστική, όπως της αξίζει. Όλα παραμένουν νεφελώδη μετά από ένα σπουδαίο θάνατο στο λυκαυγές της τέταρτης επανάστασης. Θολά και σφιγμένα, έτοιμα να στάξουν ψυχή, στο βαλς του αποχαιρετισμού του εαυτού μας.