Ιnfluencing

Κάποτε πηγαίναμε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης για να ακούσουμε τι θα κάνει η κυβέρνηση και τι προτείνει η αντιπολίτευση. Τώρα, όλο και περισσότερο, πηγαίνουν όλοι για να μας πείσουν ότι κάτι κάνουν.

Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη αλλαγή της ΔΕΘ: το προϊόν δεν είναι πλέον τόσο η πολιτική όσο η εντύπωση της πολιτικής.

Γύρω από τα περίπτερα στήνεται για λίγες ημέρες μια ολόκληρη βιομηχανία influencing. Υπουργοί, βουλευτές, αρχηγοί, αυτοδιοικητικοί, πρόεδροι φορέων, επιχειρηματίες και οι απαραίτητοι επικοινωνιολόγοι αναζητούν το πλάνο, τη χειραψία, την ατάκα, το βίντεο. Να φανεί ότι ήταν εκεί. Ότι μίλησαν. Ότι συνάντησαν. Ότι διεκδίκησαν.

Και κάπως έτσι η παρουσία υποκαθιστά την πράξη.

Το βλέπουμε ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Κάθε Σεπτέμβριο οι τοπικοί παράγοντες ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη. Συναντούν υπουργούς, φωτογραφίζονται μαζί τους και επιστρέφουν με ανακοινώσεις περί «θετικού κλίματος», «ουσιαστικής συζήτησης» και «δέσμευσης για εξέταση των αιτημάτων».

Ύστερα περνά ένας χρόνος. Και τον επόμενο Σεπτέμβριο ανεβαίνουν ξανά. Επέτειος...

Αυτό είναι το πιο επιτυχημένο προϊόν της σύγχρονης ΔΕΘ: η πολιτική φωτογραφία ως υποκατάστατο του πολιτικού αποτελέσματος.

Δεν είναι αθώο. Διότι όταν η πολιτική μετριέται σε αναρτήσεις, η αποτελεσματικότητα μετριέται σε προβολές. Και όταν όλοι ενδιαφέρονται να επηρεάσουν την εικόνα, λιγοστεύουν εκείνοι που αισθάνονται υποχρεωμένοι να αλλάξουν την πραγματικότητα.

Σε λίγες ημέρες τα φώτα θα σβήσουν, οι υπουργοί θα φύγουν και οι φωτογραφίες θα περάσουν στα αρχεία των social media.

Οι δρόμοι όμως θα εξακολουθούν να περιμένουν. Τα έργα θα εξακολουθούν να ωριμάζουν επί χρόνια. Οι χρηματοδοτήσεις θα αναζητούνται και οι ίδιοι φάκελοι θα ετοιμάζονται ίσως για την επόμενη ΔΕΘ.

Γιατί τελικά το influencing έχει ένα μεγάλο πολιτικό πλεονέκτημα: δεν χρειάζεται να λύσεις το πρόβλημα. Αρκεί να πείσεις ότι ασχολήθηκες μαζί του.

Κι όσο αυτό θεωρείται πολιτική επιτυχία, η ΔΕΘ δεν θα είναι έκθεση έργων και σχεδίων.

Θα είναι η ετήσια έκθεση των άλλοθι.