Ποιος σχεδιάζει τελικά την πόλη;

Η Lamda Marinas έχει σχέδια. Αυτό είναι αυτονόητο. Ανέλαβε μια μεγάλη επένδυση και είναι φυσικό να εξετάζει τις δυνατότητες που δημιουργούνται και γύρω από αυτήν. Το ζήτημα δεν είναι τι σχεδιάζει ο επενδυτής. Το ζήτημα είναι εάν η πόλη έχει δικό της σχέδιο.

Διότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο συγκεντρώνονται στην ίδια περιοχή αλλαγές που δεν είναι καθόλου ασύνδετες: η νέα μαρίνα, η μετακίνηση των καρνάγιων, η τύχη του «Εμπορικού», η ιστιοπλοΐα, η στάθμευση, οι κυκλοφοριακές επιπτώσεις και το καταφύγιο τουριστικών σκαφών στη Σπηλιά.

Κι όμως, εξακολουθούμε να τα συζητούμε ένα ένα, κάθε φορά που προκύπτει μια απόφαση.

Την ίδια ώρα εκπονείται το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο. Έχει συνομιλήσει ο Δήμος με τους μελετητές για όσα μεταβάλλονται στην περιοχή; Τι δείχνει η μελέτη για χρήσεις, κυκλοφορία, στάθμευση και λειτουργίες του παραλιακού μετώπου; Δεν πρέπει αυτά τα ευρήματα να παρουσιαστούν και να συζητηθούν πριν δημιουργηθούν δεδομένα που δύσκολα ανατρέπονται;

Υπάρχει και η Σπηλιά. Το καταφύγιο τουριστικών σκαφών, πριν ακόμη ολοκληρωθεί, έχει ήδη πάρει τον δρόμο της παραχώρησης σε ιδιώτη. Εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον και γι’ αυτό, αποτελεί έναν ακόμη λόγο για να εξεταστεί συνολικά το παραλιακό μέτωπο και όχι ως άθροισμα ανεξάρτητων εγκαταστάσεων.

Και υπάρχει ένα ερώτημα που παραμένει σχεδόν εκτός δημόσιας συζήτησης: γιατί η απόδοση του παραλιακού μετώπου στον Δήμο δεν περιλαμβάνει ολόκληρη την ακτογραμμή δηλ. και από τα Μουράγια έως τις εκβολές του ποταμού; Ποιος θα έχει την ευθύνη και ποιος τον αποφασιστικό λόγο για το τμήμα αυτό;

Δεν χρειάζονται κραυγές ούτε θεωρίες συνωμοσίας. Χρειάζεται πολιτική πρωτοβουλία.

Ο Δήμος οφείλει να βάλει τώρα στο ίδιο τραπέζι το ΤΠΣ, τον ΟΛΚΕ, τους επαγγελματικούς και επιστημονικούς φορείς, τις συλλογικότητες και τους κατοίκους. Και να παρουσιάσει τη δική του πρόταση για την πόλη.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι οι επενδυτές σχεδιάζουν. Είναι να σχεδιάζουν όλοι οι άλλοι, ενώ η πόλη απλώς αντιδρά.