Το Βίδο και το Λαζαρέτο είναι κομμάτια της πόλης
Η περιπέτεια των Προσκόπων με μια φιάλη υγραερίου, η ματαίωση των δημοτικών κατασκηνώσεων, οι κλειστές εγκαταστάσεις και οι υποδομές που καταρρέουν συνθέτουν την εικόνα ενός Βίδου που εγκαταλείπεται συστηματικά.
Η ματαίωση των φετινών κατασκηνώσεων και η αμφισβήτηση των προσκοπικών ομάδων, έπειτα από δεκαετίες συνεχούς παρουσίας, δεν είναι μια συγκυριακή συνέπεια ενός συμβάντος που άλλωστε αντιμετωπίστηκε άμεσα και στο οποίο δώσαμε μεγαλύτερες διαστάσεις απ' όσες πραγματικά είχε (σ.σ. και ζητάμε συγγνώμη γι' αυτό αν και οι πρώτες πληροφορίες για φωτιά και επέμβαση της Πυροσβεστικής προέρχονται από την Πυροσβεστική). (Αλήθεια είναι και η αποχώρηση την Πέμπτη δυο Συστημάτων προσκόπων. Τα κερκυραϊκά Συστήματα παρέμειναν) Όμως η όλη εικόνα παραπέμπει στο πιο ηχηρό σύμπτωμα μιας μακράς εγκατάλειψης.
Το συμβάν με τη φιάλη υγραερίου απαίτησε την απομάκρυνση των φιαλών, πράγμα που έγινε, και τον έλεγχο του ηλεκτρικού δικτύου, που κι αυτό έγινε αμέσως, όπως διαβεβαιώνουν οι βαθμοφόροι των προσκόπων κατασκηνωτών. Όμως το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Το Βίδο δεν εγκαταλείπεται από χθες. Εγκαταλείπεται εδώ και χρόνια.
Το εστιατόριο παραμένει κλειστό. Το κυλικείο επίσης. Οι ξύλινες εξέδρες έχουν ρημάξει από τον χρόνο και την αδιαφορία. Το καΐκι που εξυπηρετούσε το νησί σαπίζει δεμένο στην προβλήτα. Οι υποδομές φθίνουν, οι δραστηριότητες περιορίζονται και τώρα στοχοποιούνται ακόμη και οι Πρόσκοποι, ίσως οι πιο σταθεροί και συνεπείς χρήστες του Βίδου.
Κι όμως, το Βίδο δεν είναι μια απομακρυσμένη νησίδα. Είναι προέκταση της πόλης. Μαζί με το Λαζαρέτο αποτελούν δύο ιστορικούς τόπους που διαμορφώνουν την ταυτότητα της Κέρκυρας. Αντί να αποτελούν πρότυπα δημόσιας διαχείρισης, αφήνονται στο έλεος του χρόνου. Κανείς δεν εξηγεί γιατί.
Την ίδια ώρα επανέρχεται η συζήτηση για την ανάθεση της διαχείρισης του Βίδου σε μια μη κερδοσκοπική εταιρική πρωτοβουλία. Προφανώς, κάθε σοβαρή πρωτοβουλία πολιτών είναι ευπρόσδεκτη. Όμως το ερώτημα παραμένει: μήπως η κοινωνία των πολιτών καλείται να καλύψει την αδυναμία του δημόσιου τομέα να διαχειριστεί την ίδια του την περιουσία;
Αν αυτή γίνει η νέα κανονικότητα, τότε γιατί να περιοριστεί στο Βίδο; Ας παραδοθούν σταδιακά και οι γειτονιές της πόλης σε εταιρείες πολιτών για να λειτουργούν καλύτερα. Το επιχείρημα ακούγεται παράλογο, αλλά δεν απέχει πολύ από τη λογική που διαμορφώνεται: το Δημόσιο εγκαταλείπει, οι εθελοντές αναλαμβάνουν.
Μόνο που υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Οι συνεπείς εθελοντές και οι άνθρωποι που προσφέρουν από αγάπη για τον τόπο έχουν όρια. Κάποια στιγμή κουράζονται ή αποχωρούν. Και τότε εμφανίζεται ο ισχυρός επενδυτής, ο οικονομικά ισχυρός «σωτήρας», ο πλούσιος, για να προσφέρει τη λύση. Και τότε δεν συζητάμε μόνο για το ποιος θα διαχειρίζεται το Βίδο. Συζητάμε για το ποιος θα ορίζει το μέλλον του.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
