Παλιά Πόλη: Ποιος θυμάται ακόμη την Έριν Μπρόκοβιτς;
Οι δικαστικές εξελίξεις για την προσβασιμότητα και την ασφάλεια της Παλιάς Πόλης ξεπερνούν πλέον τα όρια μιας εσωτερικής διαμάχης. Αναδεικνύουν το διαχρονικό ερώτημα αν μια ιστορική πόλη υπάρχει για να ζουν οι κάτοικοί της ή για να λειτουργεί ως σκηνικό μιας ανεξέλεγκτης τουριστικής εκμετάλλευσης.
Η αντιπαράθεση για την προσβασιμότητα και την ασφάλεια ξεπερνά πλέον τα όρια ενός συλλόγου. Αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα σε ένα μοντέλο πόλης που υπηρετεί τους κατοίκους και σε ένα άλλο που αντιμετωπίζει την καθημερινή ζωή ως σκηνικό προς εμπορική εκμετάλλευση.
Δεν γνωρίζουμε αν όσοι πρωταγωνιστούν στις νομικές εξελίξεις της Παλιάς Πόλης έχουν εμπνευστεί από την υπόθεση της Έριν Μπρόκοβιτς, που έγινε παγκόσμιο σύμβολο μέσα από την κινηματογραφική ερμηνεία της Τζούλια Ρόμπερτς. Είναι όμως δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς τις αναλογίες. Όχι ως προς το μέγεθος και τη φύση αυτής καθαυτής της υπόθεσης, αλλά ως προς την επιμονή λίγων ανθρώπων να αμφισβητήσουν μια καθεστηκυία αντίληψη.
Η εξέλιξη των ανοικτών μετώπων στην Παλιά Πόλη εντυπωσιάζει με την πλοκή της. Πέρα όμως από τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις, η ουσία παραμένει μία: δοκιμάζονται οι αντοχές των κατοίκων απέναντι σε ένα κατεστημένο που, επί χρόνια, αντιμετώπισε την καθημερινή τους ζωή ως φόντο για την προσέλκυση πελατών.
Το κατεστημένο αυτό δεν είναι μόνο οι οικονομικά ισχυροί. Είναι και εκείνες οι δυνάμεις της διοίκησης που, με ανοχή, αδράνεια ή μικροπολιτικούς υπολογισμούς, επέτρεψαν τα πράγματα να ξεχειλώσουν. Έτσι δημιουργήθηκε μια κατάσταση που σήμερα δύσκολα αναστρέφεται και που τελικά δεν εξυπηρετεί κανέναν.
Ούτε τους επιχειρηματίες, οι οποίοι χρειάζονται κανόνες και όχι διαρκή αβεβαιότητα. Ούτε τους κατοίκους, που βλέπουν την ποιότητα ζωής τους να υποχωρεί. Κυρίως όμως δεν υπηρετεί την ίδια την Κέρκυρα.
Γιατί ο λόγος που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ονειρεύονται να επισκεφθούν την Παλιά Πόλη δεν είναι η ανεξέλεγκτη εμπορική της εκμετάλλευση αλλά ο πολιτισμός και η ατμόσφαιρά της. Είναι η αυθεντική ζωή ενός ιστορικού τόπου, η αίσθηση ότι η πόλη εξακολουθεί να κατοικείται, να αναπνέει και να λειτουργεί ως κοινότητα.
Αυτό είναι το πραγματικό συγκριτικό της πλεονέκτημα. Αν οι επισκέπτες αναζητούσαν απλώς έναν κοσμοπολίτικο προορισμό κατανάλωσης, πιστό αντίγραφο της Μυκόνου, θα πήγαιναν στη Μύκονο. Στην Κέρκυρα έρχονται για να γνωρίσουν μια ζωντανή πόλη. Και αν αυτή χαθεί, δεν θα υπάρχει τρόπος να ανακτηθεί.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
