Όταν ο μισθός δεν φτάνει ούτε για το νοίκι
Από την Ισπανία μέχρι την Ελλάδα, οι μισθοί και τα ενοίκια αποκαλύπτουν την ίδια αντίφαση: ο πλούτος συσσωρεύεται, ενώ η αξιοπρεπής διαβίωση γίνεται όλο και ακριβότερη. Η ανάγκη να περάσουν οι κοινωνικές διεκδικήσεις από το συνδικαλιστικό στο πολιτικό επίπεδο γίνεται επιτακτική.
Η γενική απεργία της Τετάρτης στην Ισπανία ανέδειξε μια κρίσιμη σύνδεση: το ύψος των αμοιβών της εργασίας με το κόστος της κατοικίας. Δεν πρόκειται για αποκλειστικά ισπανικό πρόβλημα. Διαπερνά ολόκληρο τον λεγόμενο προνομιούχο κόσμο, εκεί όπου η οικονομική ανάπτυξη και η συσσώρευση πλούτου συνυπάρχουν με τη διαρκή υποβάθμιση των όρων διαβίωσης των εργαζομένων.
Αυτός ο κόσμος εξακολουθεί να προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες από εκείνον που εγκαταλείπουν εκατομμύρια ξεριζωμένοι, ακολουθώντας τη γεωγραφία του πλούτου, για να ξεβραστούν κυριολεκτικά στις ελληνικές, ιταλικές και ισπανικές ακτές. Η αντίφαση είναι αποκαλυπτική: οι κοινωνίες που προσελκύουν τους απελπισμένους δυσκολεύονται ολοένα περισσότερο να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή ζωή ακόμη και στους δικούς τους εργαζομένους.
Η σύνδεση μισθών και ενοικίων φωτίζει τον κοινό παρονομαστή. Την ιδιωτική συσσώρευση πλούτου, που μετατρέπει ακόμη και τη στέγη από κοινωνική ανάγκη σε επενδυτικό προϊόν. Και όταν η ίδια η συσσώρευση γεννά κρίσεις, οι πολιτικές αντιμετώπισής τους συχνά αναπαράγουν την ακρίβεια, μεταφέροντας ξανά το κόστος στους πολλούς.
Γι' αυτό και η σημασία των ισπανικών κινητοποιήσεων υπερβαίνει τα επιμέρους αιτήματα. Αναδεικνύει την ανάγκη μετάβασης από τη συνδικαλιστική διεκδίκηση στην πολιτική αμφισβήτηση των μηχανισμών που παράγουν τις ανισότητες.
Όχι υποχρεωτικά με την επιλογή κάποιου από τα διαθέσιμα πολιτικά προϊόντα διαχείρισης. Άλλωστε, πολλά από αυτά παραμένουν διαχρονικά υπόλογα για τη σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα.
Το ζητούμενο είναι η συγκρότηση μιας κοινωνικής και πολιτικής διεκδίκησης που δεν θα περιορίζεται στη διαπραγμάτευση των συνεπειών, αλλά θα αμφισβητεί τις αιτίες τους. Γιατί όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται και η ζωή ακριβαίνει, ακόμη και μια μισθολογική αύξηση κινδυνεύει να καταλήξει στον λογαριασμό του ιδιοκτήτη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
