Στα πόσα ντεσιμπέλ το δικαίωμα να κατοικείς στην Παλιά Πόλη;

Η απόφαση 1438/2026 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κέρκυρας, όπως παρουσιάστηκε από τον δικηγόρο Γιώργο Καλούδη, έχει αναμφίβολα ενδιαφέρον. Όχι μόνο επειδή αφορά το διαρκές πρόβλημα της ηχορύπανσης στην Παλιά Πόλη, αλλά και επειδή επαναφέρει ένα συγκεκριμένο αριθμητικό όριο: τα 30 ντεσιμπέλ.

Μόνο που εδώ χρειάζεται προσοχή.

Η Υγειονομική Διάταξη Α5/3010/1985 πράγματι προβλέπει όριο 30 dB(A), αλλά για περιοχές «καθαρά κατοικιών» και ειδικής προστασίας. Δεν πρόκειται για γενικό όριο που ισχύει αυτομάτως σε κάθε εξωτερικό χώρο.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα: είναι η Παλιά Πόλη της Κέρκυρας περιοχή καθαρά –ή, με τη σημερινή πολεοδομική ορολογία, αμιγούς– κατοικίας;

Δεν προκύπτει κάτι τέτοιο για το σύνολό της. Η Παλιά Πόλη είναι ένα σύνθετο αστικό περιβάλλον, όπου κατοικία, εμπόριο, εστίαση, τουρισμός, υπηρεσίες και αναψυχή συνυπάρχουν. Ο χαρακτηρισμός της ως μνημείου UNESCO ή ως ιστορικού τόπου δεν ισοδυναμεί από μόνος του με πολεοδομικό χαρακτηρισμό αμιγούς κατοικίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η δικαστική απόφαση είναι λανθασμένη. Σημαίνει ότι, πριν της αποδώσουμε έναν γενικό κανόνα για ολόκληρη την Παλιά Πόλη, πρέπει να γνωρίζουμε ολόκληρο το σκεπτικό της και κυρίως ποιο καθεστώς χρήσεων γης ισχύει στο συγκεκριμένο σημείο της επίδικης υπόθεσης.

Υπάρχει, βεβαίως, και η άλλη πλευρά. Η επισήμανση του δικαστηρίου, όπως μεταφέρεται, ότι η ένταση της μουσικής μπορεί να χαμηλώνει μόλις γίνεται αντιληπτή η προσέγγιση της Αστυνομίας, περιγράφει μια πραγματική δυσκολία ελέγχου. Η προστασία του κατοίκου δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν το ντεσιμπελόμετρο θα προλάβει τη σωστή στιγμή.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται με έναν αριθμό.

Η Κέρκυρα χρειάζεται σαφείς χρήσεις γης, αποτελεσματικούς ελέγχους και κανόνες που να επιτρέπουν στην πόλη να ζει χωρίς να διώχνει εκείνους που εξακολουθούν να ζουν μέσα στην πόλη.