Οι προτεραιότητες μιας πόλης που πνίγεται

Κάθε καλοκαίρι στην Κέρκυρα επαναλαμβάνεται το ίδιο τελετουργικό: ατελείωτες ουρές αυτοκινήτων, τουριστικά λεωφορεία παρκαρισμένα όπου βρουν, πεζοί που κατεβαίνουν στο οδόστρωμα επειδή τα πεζοδρόμια δεν χωρούν ούτε δύο ανθρώπους, κάτοικοι που χρειάζονται μισή ώρα για μια διαδρομή λίγων λεπτών. Κι όμως, η συζήτηση σπάνια ξεκινά από το βασικό ερώτημα: ποιανού είναι η πόλη της Κέρκυρας και ποιος έχει προτεραιότητα στον δημόσιο χώρο;

Δεν γίνεται μια πόλη να εξυπηρετεί ταυτόχρονα τα πάντα. Δεν χωρούν παντού περισσότερα αυτοκίνητα, περισσότερα λεωφορεία, περισσότερες θέσεις στάθμευσης και περισσότερα τραπεζοκαθίσματα. Κάποια στιγμή απαιτούνται επιλογές.

Προτεραιότητα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι που ζουν εδώ: ο μαθητής που πηγαίνει σχολείο με τα πόδια, ο ηλικιωμένος που θέλει να διασχίσει με ασφάλεια τον δρόμο, ο εργαζόμενος που χρειάζεται αξιόπιστη συγκοινωνία, ο κάτοικος της Παλιάς Πόλης που δεν μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του μέσα στο κυκλοφοριακό χάος.

Το ΣΒΑΚ μπορεί να αποτελέσει ένα εργαλείο προς αυτή την κατεύθυνση. Όχι όμως αν περιοριστεί σε απαγορεύσεις χωρίς εναλλακτικές λύσεις. Η Κέρκυρα χρειάζεται γενναίες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές της — και αυτό, βεβαίως, όχι μόνο για την πόλη. Χρειάζεται χώρους μετεπιβίβασης και στάθμευσης εκτός κέντρου, σαφείς κανόνες για τα τουριστικά λεωφορεία, πυκνές δημόσιες συγκοινωνίες και ασφαλείς διαδρομές για πεζούς και ποδήλατα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν τουρίστες. Το πρόβλημα είναι ότι, επί δεκαετίες, η πόλη σχεδιαζόταν σαν να μην υπήρχαν όρια. Σήμερα τα όρια αυτά έγιναν ορατά. Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξουμε. Είναι αν θα το κάνουμε οργανωμένα και δίκαια ή αν θα συνεχίσουμε να διαχειριζόμαστε την ασφυξία ως φυσιολογική κατάσταση.

Η ποιότητα ζωής των κατοίκων δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είναι το μέτρο της. Και αν μια πόλη δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους ανθρώπους της το δικαίωμα να μετακινούνται με ασφάλεια και αξιοπρέπεια, τότε έχει χάσει την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της.