Ταμείο Αποκατάστασης Υποδομών Κέρκυρας
Όποιος ωφελείται από τον τόπο, συμβάλλει και στη συντήρησή του. Αν δεν συμφωνεί, μπορεί να αναζητήσει αλλού το επιχειρηματικό του πεδίο.
Η Κέρκυρα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα ζήτησης. Αντιμετωπίζει πρόβλημα αντοχής. Οι αφίξεις αυξάνονται, τα έσοδα ρέουν, αλλά οι υποδομές φθείρονται. Το σημερινό μοντέλο επιτρέπει στην τουριστική υπεραξία να διαρρέει, αφήνοντας πίσω της φθορά, συμφόρηση και υποβάθμιση.
Η αναστροφή αυτής της πορείας απαιτεί συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.
Πρώτον, χρειάζεται η δημιουργία ενός «Ταμείου Υποδομών Προορισμού Κέρκυρας». Ένα διαφανές και δεσμευμένο σχήμα, στο οποίο μέρος των τουριστικών ροών θα κατευθύνεται υποχρεωτικά σε έργα ανθεκτικότητας. Πόροι μπορούν να προέλθουν από δυναμικά τέλη κρουαζιέρας, από ανταποδοτική συνεισφορά διανυκτέρευσης και από παραχωρήσεις λιμένα, αεροδρομίου και μεγάλων τουριστικών δραστηριοτήτων (μαρίνες κοκ).
Η λογική είναι απλή: όποιος ωφελείται από τον τόπο, συμβάλλει και στη συντήρησή του. Αν δεν συμφωνεί, μπορεί να αναζητήσει αλλού το επιχειρηματικό του πεδίο.
Δεύτερον, απαιτείται διαχείριση της φέρουσας ικανότητας. Χωρίς έλεγχο ροών, κανένα έργο δεν επαρκεί. Slots στην κρουαζιέρα, κατανομή αφίξεων, κανόνες πρόσβασης στο ιστορικό κέντρο και ψηφιακή οργάνωση μεγάλων ομάδων προστατεύουν τόσο την εμπειρία των επισκεπτών όσο και την καθημερινότητα των κατοίκων. Δεν αποτελούν αντικίνητρο στον τουρισμό. Είναι εγγύηση ποιότητας.
Τρίτον, τρεις υποδομές πρέπει να προηγηθούν: νερό, απορρίμματα, μετακίνηση. Μείωση διαρροών και εφεδρείες ύδρευσης, σύγχρονη διαχείριση αποβλήτων, δημόσια συγκοινωνία αιχμής και περιμετρική στάθμευση δεν είναι πολυτέλειες. Είναι όροι επιβίωσης.
Το βασικό μειονέκτημα σήμερα είναι η γενικότερη πολιτική συσσώρευσης μεγάλων αποθεμάτων για τη διαχείριση του δημόσιου χρέους και, ως συνέπεια, το περιορισμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων — ό,τι κι αν λέγεται στις συσκέψεις με τις καθησυχαστικές φωτογραφίες. Η Ελλάδα διαθέτει μεγάλο ταμειακό απόθεμα, περίπου 37 δισ. ευρώ, το οποίο χρησιμοποιείται ή σχεδιάζεται να χρησιμοποιηθεί για πρόωρες αποπληρωμές δανείων και στρατηγική διαχείρισης χρέους.
Κατά συνέπεια, το περιθώριο να «σπάσει» αυτό το μαξιλάρι για επενδύσεις είναι πολιτικά και στρατηγικά περιορισμένο.
Όπως κι αν έχει, απαιτείται σοβαρός μηχανισμός υλοποίησης — που σήμερα δεν υπάρχει. Ένας ενιαίος φορέας έργων, συμβάσεις με μετρήσιμα αποτελέσματα και έτοιμη «δεξαμενή» μελετών, ώστε οι διαθέσιμοι πόροι να μετατρέπονται γρήγορα σε απτά έργα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
