Τι πάτε να κάνετε στην Αθήνα;

Το μυστικό της κερκυραϊκής κακοδαιμονίας (και) με τους δρόμους είναι το ίδιο ακριβώς με κάθε άλλη τέτοια περίπτωση που μας βασανίζει. Τουλάχιστον δύο φορές κατά το πρόσφατο παρελθόν έγινε απόπειρα συγκρότησης φορέα με την ευθύνη του κερκυραϊκού οδικού δικτύου και οι δύο κατέληξαν στον προθάλαμο του εισαγγελέα. Και πάντως εγκαταλείφθηκαν μαζί με τους ίδιους τους δρόμους στην τύχη τους.

Τώρα ανακοινώνεται, προφανώς ως επίδειξη καλών αντανακλαστικών και διοικητικής ενότητας, η κάθοδος των εκπροσώπων σύμπασων των τοπικών αρχών στην Αθήνα, δραματοποιώντας έτσι έτι περισσότερο την κακή κατάσταση.

Κι όμως, δεν είναι μόνον θέμα χρημάτων, αλλά του τρόπου γενικότερα με τον οποίο αντιμετωπίζεται η οργάνωση και η κατασκευή δημοσίων έργων, ιδιαιτέρως σε μια περιοχή «πρωταθλήτρια» στις βροχοπτώσεις.

Οι δρόμοι που διαλύονται και καταρρέουν δεν φτιάχτηκαν με τις προδιαγραφές που έπρεπε, ενώ συνήθως ανατίθενται σε εργολάβους που υπόσχονται να κατασκευάσουν με τα λιγότερα δυνατά χρήματα. Η εποπτεία ανατίθεται σε ξεζουμισμένες και λείψανδρες υπηρεσίες και το αποτέλεσμα είναι πλέον ορατό διά γυμνού οφθαλμού.

Ένας δρόμος που φτιάχνεται πρόχειρα μπορεί να κοστίσει, για παράδειγμα, 200.000 € το χιλιόμετρο. Αν όμως χρειάζεται σοβαρές παρεμβάσεις κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια, σε μια εικοσαετία θα έχει κοστίσει πάνω από ένα εκατομμύριο, χωρίς ποτέ να λειτουργήσει σωστά. Αντίθετα, ένας σωστά σχεδιασμένος δρόμος, με υποδομές αποστράγγισης, σωστή βάση, ενισχυμένα υλικά και μελέτη για ακραία φαινόμενα, μπορεί να κοστίσει αρχικά 260.000 ή 280.000 € το χιλιόμετρο, αλλά να αντέξει είκοσι και τριάντα χρόνια.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ο τρόπος ανάθεσης. Σήμερα τα έργα συχνά πηγαίνουν με βασικό κριτήριο τη χαμηλότερη τιμή. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε εκπτώσεις στην ποιότητα. Ο εργολάβος πιέζεται να «βγάλει» το έργο με το μικρότερο δυνατό κόστος, άρα μειώνει στρώσεις, υλικά και αποστραγγιστικά έργα.

Εξίσου κρίσιμη είναι η συντήρηση. Ένας δρόμος που καθαρίζεται, ελέγχεται και επισκευάζεται προληπτικά κοστίζει ελάχιστα σε σχέση με έναν δρόμο που αφήνεται να καταρρεύσει και μετά «ανακατασκευάζεται» βιαστικά. Η συντήρηση πρέπει να έχει δικό της σταθερό προϋπολογισμό, ανεξάρτητο από τα νέα έργα, και να γίνεται με ετήσιο πρόγραμμα, όχι ευκαιριακά.

Όλα αυτά οδηγούν σε ένα βασικό συμπέρασμα: χρειάζεται ένας ειδικός, μόνιμος φορέας οδικών υποδομών, τουλάχιστον για τους κεντρικούς άξονες του νησιού. Ένας οργανισμός με τεχνικό προσωπικό, μηχανικούς, δεδομένα, προϋπολογισμό, αρμοδιότητα και συνέχεια. Όχι υπηρεσία που αλλάζει κατεύθυνση κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια, αλλά θεσμός με μακροπρόθεσμο ρόλο.