Από την αλληλεγγύη των φτωχών στη συμμαχία των ισχυρών
Από την αλληλεγγύη στους διωκόμενους Εβραίους της Κέρκυρας στη σημερινή γεωστρατηγική συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να γίνεται άλλοθι για τις επιλογές των ισχυρών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η σχέση της Κέρκυρας με τους Εβραίους της δεν γεννήθηκε στα υπουργικά γραφεία ούτε υπαγορεύτηκε από γεωστρατηγικούς υπολογισμούς. Διαμορφώθηκε στους δρόμους, στα εργαστήρια και στις φτωχογειτονιές, όπου άνθρωποι διαφορετικής θρησκείας μοιράζονταν στερήσεις και ανασφάλειες. Η συμβίωση δεν υπήρξε ειδυλλιακή. Γνώρισε προκαταλήψεις και αντισημιτικές εκρήξεις. Υπήρξαν όμως και άνθρωποι που, στις ώρες του διωγμού, στάθηκαν δίπλα στους Εβραίους συμπολίτες τους.
Αυτή η μνήμη δεν προσφέρεται για οποιαδήποτε πολιτική χρήση. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να επιστρατεύεται ως ιστορικό επιχείρημα υπέρ της σημερινής πολιτικής του ισραηλινού κράτους.
Η επίσκεψη της Ισραηλινής πρέσβειρας στην Κέρκυρα, με προσκεκλημένους στο γεύμα και τους τοπικούς βουλευτές, συμπίπτει με τη δραστηριότητα της Israel Allies Foundation για τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής ομάδας υποστήριξης του Ισραήλ. Οργανωτική σύνδεση δεν έχει τεκμηριωθεί. Το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, ωστόσο, είναι σαφές.
Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στην άμυνα, στην ενέργεια και στην ασφάλεια εντάσσεται στην αναδιάταξη ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου αμφισβητούνται θαλάσσιες οριοθετήσεις και αναζητούνται νέοι ενεργειακοί διάδρομοι. Η τουρκική στάση διευκολύνει την παρουσίαση αυτής της συμμαχίας ως αυτονόητης. Δεν είναι όμως αυθόρμητη προσέγγιση κοινωνιών. Είναι συνειδητή κρατική επιλογή, με συμφέροντα και δεσμεύσεις.
Εδώ βρίσκεται η διαφορά. Τότε, η αλληλεγγύη προς τον διωκόμενο Εβραίο γείτονα ήταν, όπου εκδηλώθηκε, πράξη ανθρώπινης συνείδησης. Σήμερα, η επίκληση εκείνης της σχέσης κινδυνεύει να γίνει ηθικό περίβλημα μιας γεωπολιτικής συμμαχίας.
Άλλο οι Εβραίοι ως ιστορική κοινότητα, άλλο το κράτος του Ισραήλ και άλλο οι αποφάσεις της κυβέρνησής του. Όπως άλλο η καταδίκη του αντισημιτισμού και άλλο η αποδοχή της ισραηλινής πολιτικής στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη.
Η Κέρκυρα μπορεί να τιμά την εβραϊκή της κληρονομιά και να διατηρεί σχέσεις με το Ισραήλ, χωρίς να παραχωρεί τη μνήμη της ως πιστοποιητικό πολιτικής νομιμοποίησης.
Η αλληλεγγύη των απλών ανθρώπων προς τους διωκόμενους δεν ήταν λευκή επιταγή προς τους ισχυρούς. Δεν πρέπει να γίνει τώρα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
