Ένας τρόπος να λυθούν (και) τα κερκυραϊκά προβλήματα
Είναι καιρός να ορθοποδήσει η πολιτική σκέψη και στην Κέρκυρα και να απεκδυθεί εκείνου του απαξιωτικού (παρά) που προκαλεί σύγχυση και παρεξηγήσεις. Και σίγουρα δεν φέρνει αποτελέσματα και απογοητεύει: «Βλέπεις να θέλει κάποιος να ασχοληθεί;».
Η πολιτική με το κεφάλι ψηλά και τα πόδια στη γη είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστούν και τα κερκυραϊκά προβλήματα. Αυτή η (κατά)σταση πρέπει να αποκατασταθεί. Τα ζητήματα του τόπου δεν λύνονται ούτε στα καφενεία ούτε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου συνήθως κυριαρχούν η άρνηση, η υπεροψία, ο υβριστικός λόγος και ο μηδενισμός. Εκεί μπορεί να εκτονώνεται η αγανάκτηση, δεν παράγονται όμως λύσεις.
Δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας όποιος διατυπώνει τη βεβαιότητα ότι, για να λυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να το θέλουν οι πολίτες. Πρέπει να συμφωνήσουν, έστω στις γενικές γραμμές, για τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να λειτουργεί το νησί· πώς θα παράγεται ο πλούτος, πώς θα εξασφαλίζονται τα προς το ζην και πώς αυτή η διαδικασία θα αναπαράγεται χωρίς να εξαντλείται ο φυσικός, κοινωνικός και πολιτιστικός πόρος που τη στηρίζει.
Μια τέτοια κοινή προσδοκία δεν γεννιέται στις προεκλογικές περιόδους. Γίνεται πρώτα τρόπος προσωπικής συμπεριφοράς, μέτρο των κοινωνικών σχέσεων και καθημερινή πρακτική στις μικρές κλίμακες της ζωής. Μόνο τότε μεταφέρεται στη μεγάλη κλίμακα, εκείνη της πολιτικής διεκδίκησης. Και όταν συμβεί αυτό, μην ανησυχείτε, θα εμφανιστούν και οι άνθρωποι που θα αναλάβουν να εκπροσωπήσουν την υπόθεση. Δεν θα προηγηθούν της κοινωνίας· θα προκύψουν από αυτήν.
Αυτονόητη προϋπόθεση αυτής της σχέσης είναι η διαρκής λογοδοσία. Όχι ως τυπική υποχρέωση, αλλά ως συνεχής επιβεβαίωση ότι η πορεία παραμένει προσηλωμένη στον κοινό στόχο. Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται ούτε κερδίζεται εφάπαξ. Κατακτάται καθημερινά.
Όταν όμως η σειρά αντιστρέφεται, όταν προηγείται η προσωπική φιλοδοξία και ακολουθεί η αναζήτηση μιας κοινωνικής βάσης που θα τη δικαιολογήσει, τότε η αποτυχία είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Στην καλύτερη περίπτωση, κίνητρο είναι η φιλοδοξία· στη χειρότερη, ο ναρκισσισμός και η «δεύτερη» προσωπική ατζέντα. Για ένα διάστημα, οι ψευδαισθήσεις μπορεί να τροφοδοτούνται από την πρόσκαιρη επιβεβαίωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι να αρχίσουν τα «ευχέλαια» – όπως εύστοχα λέει ο λαός. Και συνήθως αρχίζουν νωρίς.
Κανείς δεν οφείλει να συμμεριστεί τη φιλοδοξία κανενός. Οι πολίτες συστρατεύονται μόνο όταν αναγνωρίζουν ότι υπηρετείται μια κοινή υπόθεση, με σχέδιο, συνέπεια και ειλικρίνεια. Η πολιτική δεν είναι άθροισμα προσωπικών επιδιώξεων. Είναι η συλλογική προσπάθεια μιας κοινωνίας να ορίσει το μέλλον της.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
