Η κερκυραϊκή θεσμική αφωνία

Το παράδοξο με τον «Ασωπό-1Α» δεν είναι ότι προχωρεί η διαδικασία έρευνας υδρογονανθράκων στο Ιόνιο. Είναι ότι, όσο το σχέδιο αποκτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τόσο πιο ηχηρή γίνεται η κερκυραϊκή θεσμική αφωνία.

Δεν πρόκειται πια για μια γενική συζήτηση περί ενεργειακών πόρων. Υπάρχει συγκεκριμένο Block 2, συγκεκριμένο σημείο απέναντι από τα Διαπόντια, Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και διαδικασία αδειοδότησης. Το σχέδιο έχει περάσει από τη γεωπολιτική συζήτηση στη διοικητική πράξη.

Και εδώ αρχίζει η αντίφαση.

Η Περιφέρεια Ηπείρου γνωμοδότησε, κατά πλειοψηφία, θετικά. Ο Δήμος Ηγουμενίτσας, επίσης, τοποθετήθηκε. Στην Κέρκυρα, οι πρόεδροι των Κοινοτήτων Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων πήραν σαφή, αρνητική, θέση.

Όσο, όμως, ανεβαίνουμε τη θεσμική κλίμακα, η φωνή εξασθενεί και χάνεται.

Κι όμως, αυτή ακριβώς είναι η στιγμή κατά την οποία απαιτείται πολιτική ευθύνη. Όχι όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι αδειοδοτήσεις και οι αποφάσεις θα έχουν ουσιαστικά δρομολογηθεί. Τώρα, που εξετάζεται η ΜΠΕ και υπάρχουν ακόμη θεσμικά περιθώρια για γνωμοδοτήσεις, ερωτήματα, παρατηρήσεις και όρους.

Κανείς δεν απαιτεί από την αυτοδιοίκηση να αποφανθεί αν υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα κάτω από τον βυθό. Ούτε να υποκαταστήσει τους επιστήμονες. Οφείλει, όμως, να εξετάσει τι σημαίνει ένα τέτοιο εγχείρημα για έναν νησιωτικό τόπο του οποίου η οικονομία εξαρτάται καθοριστικά από τη θάλασσα, το περιβάλλον και τον τουρισμό. Να απαιτήσει σαφείς απαντήσεις για τους κινδύνους, τα μέτρα προστασίας και την αντιμετώπιση ενδεχόμενου ατυχήματος. Και ύστερα να τοποθετηθεί.

Το «δεν αποφασίζουμε εμείς» δεν αρκεί. Άλλο η αποφασιστική αρμοδιότητα και άλλο η θεσμική υποχρέωση να έχεις θέση.

Οι Κοινότητες πήραν θέση. Η Ήπειρος γνωμοδότησε. Η διαδικασία προχωρεί.

Και κάπου εδώ το ερώτημα γίνεται εξαιρετικά απλό:

Η γεώτρηση έχει συγκεκριμένη θέση, όπου θα γίνει. Η Κέρκυρα έχει θέση;