«ΕΛΙZADEΤΗ» - Ανατρέποντας κάθε... θεωρία για τον κόσμο του Θεάτρου!

«ΜΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ», γράφτηκε, «που ανατρέπει κάθε θεωρία για τον κόσμο του θεάτρου». Χειμαρώδης, ξέφρενη, καταιγιστική, θεότρελη, αλλόκοτη - σαν τους καιρούς που την ενέπνευσαν… Αθήνα, Covid days. Δυο χρόνια απ’ την έκρηξη της κρίσης, ένας ηθοποιός μαζεύει μια ομάδα ανέργων συναδέλφων του, προκειμένου ν’ ανεβάσουν τη «Μαρία Στιούαρτ», του Σίλερ. Αλλά σε τύπο musical (και μάλιστα, πειραγμένου και, το χειρότερο) από μια ατάλαντη, παρεμβατική συγγραφέα, που όλοι αγαπάνε να... μισούν. Αλλά, σε δύσκολους καιρούς, κατάφερε να βρει χρηματοδότη: ένα φιλοβασιλικό club, με γεύση... προσούτο - μοτσαρέλα! Θα καταφέρει να τους πείσει να συμμετέχουν σ’ αυτό το (ο Θεός να το κάνει) «κομψοτέχνημα»; Τι γίνεται όταν το σύμπαν συνωμοτεί να μαζευτούν σε μια παράσταση τα... λάθη όλου του κόσμου; Είναι αρκετή η πανδημία και η ανέχεια, για να εκπέσουν καριέρες, ήθη και αρχές; 

Μια χούφτα χρόνια πριν, ο Δημήτρης Καρατζιάς έπαιρνε στα χέρια το «Βασιλικοί μετά Τρούλου», του Χάρη Ρώμα, έκοβε, έραβε, διασκεύαζε και, στο τέλος της ημέρας, χάριζε, για μια πενταετία, στον πολυχώρο «Vault» μια στοίβα sold out σεζόν, που γράψαν’ ιστορία. Aπ’ τις 7 έως τις 17 Μαρτίου (και... έπεται συνέχεια) στη «Μικρή Σκηνή» του Δημοτικού Θεάτρου, η Κερκυραϊκή Σκηνή, σκαρφαλώνει στο... όχημα του κλαυσίγελου, πατά αρειμανίως το γκάζι και αποτίνει τις δέουσες, σπαραξικάρδιες τιμές...

«ΕlizaDeth» Σε σκηνοθεσία, Νότας Δαρμανή.

ΕΝΝΕΑ χαρακτήρες. Ουδείς νορμάλ, καθείς με τα κουσούρια, τις ψυχώσεις του, τα «έτσι» του, το «ψώνιο» του, τις καμουφλαρισμένες (ή όχι και τόσο) ανασφάλειές του (κατά σειρά εμφάνισης)...

• H Tζένη Θεοκλέους (Ευγενία Ζάγουρα): Μια super φιλόδοξη, Αγγλο-κυπραία ηθοποιός, η οποία ζητεί απεγνωσμένα (απεγνωσμένα, όμως) την πρώτη μεγάλη της ευκαιρία στο θεατρικό σανίδι - και νομίζει πως τη βρήκε. Καλό δρόμο... 

• Η Ελένη Κουρή (Ιωάννα Μπαρουτάκη): Η τεχνικός σκηνής. Μανιώδης καπνίστρια (και μανιώδης... γενικώς), που, μέσα στον ερωτικό παροξυσμό της (αντίζηλος με τον σύζυγο του έρωτά της), αποφασίζει να κόψει και το τσιγάρο! Καλά κρασά...

• Ο Πέτρος Παπαδόπουλος (Κώστας Κούρκουλος): Ένας (θέλει να περνιέται για) εναλλακτικός -πλην, της σειράς- ηθοποιός, ο οποίος, απ’ το πουθενά, χρίζεται σκηνοθέτης κι εκεί, πια, βγάζει το κάθε απωθημένο του! Μη σου τύχει...

• Η Λυδία Λενιόρδου (Όλγα Τζήλιου): Μια βουλιμική «ιέρεια» της υποκριτικής, με συν καμιά 50αριά κιλά λόγω καραντίνας, που, πλην ζυγαριάς (έχοντας χάσει και τον άνδρα της), παλεύει και με την... ξαναμμένη λίμπιντό της! Φρόνιμαααα...

• Ο Άρης Λυμπερόπουλος (Βασίλης Καββαδίας): Ένας, επίσης, κάποτε φθασμένος (νυν ξεπεσμένος) «εργάτης του θεάτρου», αλκοολικός και νευρωτικός, που προσπαθεί χρόνια να πολεμήσει όλ’ αυτά, μέσω ψυχοθεραπείας. Με μεγάλη... αποτυχία!

• Η Τερέζα Λεμπέση (Σοφία Γεωργιάδου): Η... αυτού μεγαλειότης, η συγγραφεύς˙ περίπτωση one of a kind. Ταλέντο; Στάχτη! Παρεμβάσεις; Φουλ! Απαιτητική; Στα άκρα! Συμπαθής; Ρωτήστε τα μέλη του θιάσου! Εν εξάλλω, σε φάση υπερωρίας... 

• Ο Έλτον Λεμπέσης (Αλέξανδρος Γραμμένος): Μουσικός, ανιψιός της Τερέζας Λεμπέση, τσακωμένος ανέκαθεν με το ταλέντο, ο οποίος -τι να κάνει;- παρουσιάζει ως δικές του μουσικές, που έχει κατακλέψει. Τελείως, όμως, ως... το κόμμα! Τίμιος... 

• Η Ντέπη Καρατζιά (Αναστασία Νικολαϊδου): «Μια ετοιμόγεννη, υστερική κι επίσης ξεπεσμένη, λόγω κρίσης, άλλοτε σταρ της σαπουνόπερας, έξαλλη που, λόγω... τούρλας, αναγκάζεται να παίξει στα βουβά! Σιωπή˙ και καλή λεφτεριά... 

• Ο Κώστας Μάλφας (Γιάννης Μηλιώτης): «Ο σύζυγος της ετοιμόγεννης, επίσης πρώην σταρ της σαπουνόπερας, που παίζει μόνο, για να εκπληρώσει το πραγματικό του όνειρο ζωής: ν’ ανοίξει το δικό του pet shop!» Ψυχούλα - και, μάλλον, ο πιο ειλικρινής. 

ΚΑΙ εξτραδάκι, δίχως να εμφανίζεται, η φιλοβασιλική παραγωγός. Διόρθωση: Η φιλοβασιλική «μαϊμού» παραγωγός...

«ΒΑΛ’ τους, λοιπόν, όλους αυτούς, τους... επιεικώς ετερόκλιτους, μαζί, να πρέπει να συνεργαστούν, μήπως και βγει ένα αποτέλεσμα», λέει στο «ΕΝ» η Δαρμανή. Μια αδιανόητη μάζωξη λαθών (λάθος ηθοποιοί, λάθος σκηνοθέτης, λάθος θέατρο, λάθος χορηγός), με κύριο το λάθος έργο μιας... κατά λάθος συγγραφέως, στην οποία «ενώ έχει ανατεθεί από έναν φιλοβασιλικό σύλλογο να γράψει ένα έργο (στα, κατά τ’ άλλα, πρότυπα του Σίλερ), που να εξυμνεί την Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας (την αποκαλούμενη και “Παρθένο βασίλισσα”) και να καταρρακώνει τη Μαρία Στιούαρτ της Σκωτίας, αυτή, μέσα στο “ψώνιο” της, του... αλλάζει τα φώτα!» Και τ’ αποτέλεσμα, μονόδρομος: ηρωικός, κακός χαμός...

Η πεντάπρακτη τραγωδία του Φρίντριχ Σίλερ («Μαρία Στιούαρτ», 1800), απεικονίζει τις τελευταίες ημέρες της ομώνυμης βασίλισσας της Σκωτίας, η οποία, ως ύποπτη για συνέργεια στη δολοφονία του συζύγου της, Ερρίκου Στιούαρτ, κατέφυγε στην Αγγλία, προσβλέποντας στην προστασία της εξαδέλφης της, βασίλισσας, Ελισάβετ Α’. Αυτή, όμως, τη φυλακίζει σ’ ένα Κάστρο, με υποβόσκον αίτιο το φόβο αξιώσεών της για τον αγγλικό θρόνο - και δευτερεύουσα αιχμή, τον κόμη του Λέστερ: πρώην εραστής της Μαρίας και νυν της Ελισάβετ. Η σύγκρουση δύο, εκ δια μέτρου αντίθετων, γυναικών, με διάχυτες οσμές πολιτικών συμφερόντων, θρησκευτικού φανατισμού και προσωπικών παθών και βάση της πλοκής την ποιητική επινόηση μιας μεταξύ τους συνάντησης. Έτσι, για την ιστορία...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ - σεναριακό, βεβαίως, πλαίσιο χρησιμοποιείται στο έργο μονάχα ως επίφαση. Η αφορμή, για να ξετυλιχτεί το κουβάρι της... παράνοιας. «Στην πραγματικότητα», τονίζει η Δαρμανή, «αυτό που “περιγράφεται”, αν θες, είναι ένα κολάζ πραγμάτων, περιστατικών και χαρακτήρων, που πράγματι συμβαίνουν ή ισχύουν στη θεατρική πραγματικότητα» - μια πιο... έξυπνη ματιά ακόμη και πίσω απ’ τα ονόματα των χαρακτήρων, μοιάζει να λειτουργεί στη λογική του υπαινιγμού: «Μια ματιά απ’ τη... χαραμάδα, στο τι συμβαίνει μπροστά και πίσω απ’ τη σκηνή, στις πρόβες, σ’ έναν θίασο. Πώς η ματαιοδοξία, η μωροφιλοδοξία (αλλά και ο ατάλαντος, το ψώνιο, τα πάθη, οι αντιζηλίες), λειτουργούν σε μια ομάδα ηθοποιών. Και μην ψάχνεις για ψέματα και αλήθειες. Όλα όσα λέγονται, αλήθειες είναι...». 

ΕΝΑΣ, σε κύριο επίπεδο, ιδιότυπος αυτοσαρκασμός, που λειτουργεί με ευστοχία στην κατεύθυνση της πρόκλησης -και απογείωσης- του κωμικού στοιχείου. Αλλά με υπαρκτό, πέρα απ’ αυτό, τη «φάρσα», κι ένα δεύτερο, σχόλιο. Πιο βαθύ, εσωτερικό. Όχι κυρίαρχο. Αλλά διακριτό: «Όλοι στο θίασο γνωρίζουν, από παλαιότερη συνεργασία τους, το... ποιόν της συγγραφέως. Και ότι, στην ουσία, το έργο θα είναι μια... πατάτα. Και τρελαίνονται. Αλλά μένουν! Γιατί; Κρίση των αξιών; Το χρήμα; Η ανάγκη της επιβίωσης; Το τάισμα της στείρας ματαιοδοξίας; Η (μη) επίγνωση της πραγματικότητας; Η ανάγκη να ξαναϋπάρξουν στη σκηνή, μετά τη λαίλαπα του Covid; Είναι πολύ μεγάλα ζητήματα αυτά που θίγονται, για έναν ηθοποιό. Ειδικά, το να συνεχίζεις να υπάρχεις˙ πόσω μάλλον, όταν είσαι κάπως πιο μεγάλος και δεν έχεις πια την παλαιότερη ζήτηση...».

• Ισχύουν και γενικότερα όλα αυτά, βέβαια, έτσι δεν είναι; Σε κάθε επαγγελματικό χώρο...

«Βέβαια - προφανώς, με τις, κατά περίπτωση, προσαρμογές. Απλά εδώ, στον κόσμο των ηθοποιών, που οι ψυχοσυνθέσεις είναι πιο ιδιαίτερες, λειτουργούν εντονότερα. Νομίζω, όμως, ότι ο θεατής θα βρει αναφορές, που “τον αφορούν”. Ανεξαρτήτως χώρου...».

• Με δεδομένο ότι αφετηρία είναι ο δικός σας χώρος, είναι εύκολο να γίνει αντιληπτή αυτή η αναγωγή;

«Καλή ερώτηση... Αλλά θεωρώ πως ναι - ελπίζω, μόνο, να μην το θεωρώ εγώ, επειδή, όλα αυτά που θα εμφανιστούν επί σκηνής μου είναι τόσο οικεία˙ τα ‘χω ζήσει εκατοντάδες φορές (γελάει). Δίνονται, όμως, τόσο “μασημένα”, που δε νομίζω κάποιος να μην  αναγνωρίσει, π.χ., το φαινόμενο του “κάνουμε την κότα μπροστά σ’ αυτόν που μας ταϊζει” - κι έπειτα, να το μεταφέρει απ’ τη σκηνή..». 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ένα εύκολο έργο˙ «καθόλου, όμως...». Σε πείσμα της κάποιας, εν πρώτοις, φαινομενικής του «ελαφράδας» - συνηγόρησαν σ’ αυτό όλοι οι ηθοποιοί του cast. Παλιά, παλαιότερα ή new entries˙ η Ιωάννα Μπαρουτάκη και ο Αλέξανδρος Γραμμένος, δυο ταλαντούχα παιδιά απ’ τη δεξαμενή του Ιονίου Πανεπιστημίου. «Μεγάλες δυσκολίες. Και υποκριτικές και τεχνικές», σημειώνει η Δαρμανή. Μια πρώτη, η διάρκεια. «Μεγάλο έργο, δύο ώρες συν. Άρα, πρέπει να βρεις τον τρόπο, μ’ ενδιάμεσα “κενά”, να “αποφορτίσεις” το θεατή». Έπειτα, «μιλάμε, ξανά, για ένα μεγάλο cast. Μ’ εννέα χαρακτήρες, που πρέπει να κουμαντάρεις, να συντονιστούν, να “δέσουν”. Και βεβαίως, μην ξεχνάμε πως, πέραν του ότι μιλάμε, μέσα στ’ άλλα, η... κ. Λεμπέση έχει κάνει το έργο μιούζικαλ! Που σημαίνει και τραγούδι και πολλή κίνηση - χορός». Το αιωνίως αιώνιο στοίχημα αυτού του τύπου κωμωδιών: ο σωστός (σφιχτός και γρήγορος) ρυθμός. «Που, αν δεν τον έχεις...». Έχασες... Μα, τούτο το σενάριο δεν κατοικεί εδώ... 

Καλοτάξιδο...

"ELIZADETH" Του Δημήτρη Καρατζιά (βασισμένο στο «Βασιλικοί με τρούλο» του Χάρη Ρώμα)

7-16 Μαρτίου στη Μικρή σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου 

Σκηνοθεσία: Νότα Δαρμανή • Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Σοφία Γεωργιάδου, Αλέξανδρος Γραμμένος, Ευγενία Ζάγουρα, Βασίλης Καββαδίας, Κώστας Κούρκουλος, Γιάννης Μηλιώτης, Ιωάννα Μπαρουτάκη, Αναστασία Νικολαϊδου, Όλγα Τζήλιου • Σκηνικά - Κοστούμια: Μαρί Ροδίτη • Πρωτότυπη Μουσική / Διασκευή τραγουδιών: Μάνος Αντωνιάδης • Στίχοι τραγουδιών: Πάνος Μπρατάκος, Μάνος Αντωνιάδης • Φωτισμοί: Ανδρέας Τρύφωνας • Κίνηση - χορογραφίες: Μαρία Τράκα • Κοστούμια εποχής: «Το βεστιάριο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» / Ελένη Παναγιωτοπούλου • Βοηθοί σκηνοθέτη: Δέσποινα Γαγλία, Αναστασία Παριανού • Βοηθοί ενδυματολόγου: Λένα Σπανού, Εύη Δαχή.

Η Κερκυραϊκή Σκηνή ευχαριστεί θερμά τους Δημήτρη Καρατζιά και Μάνο Αντωνιάδη για την παραχώρηση του έργου και της μουσικής αντιστοίχως.

(*) Θ’ ακολουθήσει και δεύτερος κύκλος παραστάσεων, έως τις 31 Μαρτίου.