Η αναζωογόνηση και η γκρίζα ζώνη

Όσο κι αν επιβάλλεται να μην υποκαταστήσει κανείς ούτε τον ανακριτή ούτε τον δικαστή —και πολύ περισσότερο όσο ακόμη συγκεντρώνεται το κρίσιμο υλικό— ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν κόσμο που μέχρι χθες έμενε μάλλον έξω από τη δημόσια συζήτηση.

Είναι ο κόσμος των θεραπειών «ευεξίας», «αντιγήρανσης» και «αναζωογόνησης». Ένας χώρος όπου η επιστήμη συναντά συχνά το μάρκετινγκ και όπου ο πελάτης δύσκολα μπορεί να διακρίνει πού τελειώνει η υπόσχεση καλύτερης ζωής και πού αρχίζει μια κανονική ιατρική πράξη, με κινδύνους, αντενδείξεις και αυστηρές προϋποθέσεις.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά πλασμαφαίρεση και ήδη ερευνώνται οι συνθήκες υπό τις οποίες επιχειρήθηκε η εφαρμογή της, η άδεια του χώρου και η νομιμότητα των πράξεων που πραγματοποιούνταν εκεί. Αυτό ακριβώς είναι το κοινωνικό ζήτημα που υπερβαίνει τη συγκεκριμένη ποινική έρευνα.

Ποιος αδειοδοτεί τέτοιους χώρους; Ποιος ελέγχει όχι μόνον την πινακίδα στην είσοδο αλλά και όσα πραγματικά γίνονται πίσω από αυτήν; Με ποια διαδικασία εγκαθίσταται και λειτουργεί εξειδικευμένος ιατρικός εξοπλισμός; Ποιος πιστοποιεί ότι υπάρχουν οι άνθρωποι, οι υποδομές και η δυνατότητα άμεσης αντιμετώπισης μιας σοβαρής επιπλοκής;

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε ακόμη τι ακριβώς συνέβη στον Μαζωνάκη για να θέσουμε αυτά τα ερωτήματα.

Διότι όταν μια υπηρεσία διαφημίζεται ως ευεξία αλλά προϋποθέτει επεμβατική ιατρική πράξη, η εποπτεία δεν μπορεί να αρχίζει μετά το δυστύχημα. Οφείλει να προηγείται.

Κι αν χρειάστηκε ένας τόσο ηχηρός θάνατος για να κοιτάξουμε τι ακριβώς συμβαίνει σ' αυτή τη γκρίζα ζώνη, τότε η έρευνα δεν αφορά μόνον δύο γιατρούς και ένα ιατρείο. Αφορά και εκείνους που είχαν την ευθύνη να γνωρίζουν πριν από εμάς.