Aνδρέας Τεμπονέρας - Από τον Ανεμόμυλο στη Νέα Φιλαδέλφεια

ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΕΝΟ φύλλο στο σχήμα «σεντονιού», χαραγμένο από το περιγραφικό μελάνι του Μίμη Βαζογιάννη, άγγιζε το σύνορο της γλαφυρής μυθιστορηματικότητας: «Κάποιο απόγευμα Ιουνίου, το ατμόπλοιο της γραμμής Κερκύρας - Πειραιώς πλεύριζε στα ήσυχα νερά του Πειραϊκού λιμανιού. Κόσμος πολύς συγκεντρωμένος στην αποβάθρα περίμενε να ανταμώση τους δικούς του. Ακριβώς εκείνο το απόγευμα, με όνειρα και ελπίδες, ήλθε από την Κέρκυρα και ο Ανδρέας Τεμπονέρας, ο οποίος, ως γνωστόν, τώρα αγωνίζεται εις την αναπληρωματικήν ομάδα της ΑΕΚ κι αποτελεί βασικόν στέλεχος αυτής. Το γεροδεμένο αυτό παιδί, καθώς έφθανε στον Πειραιά, ποτέ δεν φανταζόταν ότι μέσα σε τρεις μήνες θα έπαιζε με την ΑΕΚ, ενώπιον χιλιάδων θεατών»...

«ΑΘΛΗΤΙΚΗ Ηχώ», φ. 23 Ιανουαρίου του ’58. Το πρώτο αφιέρωμα που γράφτηκε ποτέ για Κερκυραίο ποδοσφαιριστή, που έπαιξε στην ΑΕΚ! Τον Ανδρέα Τεμπονέρα, που «μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, εξελίχθη ραγδαίως και αγωνίζεται εις την αναπληρωματική ομάδα του “Δικεφάλου Αετού”, όπου και διακρίνεται εις όλους τους αγώνες της. Εξ άλλου, υπήρξε ο σκόρερ της ΑΕΚ εις το πρωτάθλημα Β’ ομάδων».

ΑΠΟ τον Ανεμόμυλο, η σκούφια του. Εκεί γεννήθηκε, το ’37. Πρώτη φορά, σε ομάδα εμφανίζεται στα 15 του, στη Σπίθα. Ανεξάρτητο σωματείο της περιοχής. Ώσπου το ’51, άνοιξε το μεγάλο, τετραετές κεφάλαιο του Ολύμπου. Αρχής γενομένης από ένα φιλικό με τον Αστέρα (1-2), στη Γαρίτσα, στις 14 Οκτώβρη κι ενώ, παράλληλα, έκανε στίβο. Μαρτυρείται, μάλιστα, και δεύτερη νίκη του στα 400 μ. σχολικών αγώνων (1955). 

Η ΑΠΟΦΑΣΗ για τη «μετακόμισή» του στον Δικέφαλο, «σφραγίστηκε» απ’ τη Γ.Σ. του «Ιστορικού» στις 22/7 του ’56. Επ’ ευκαιρία, μάλιστα, «μας παρεκάλεσε να ευχαριστήσουμε μέσω της “Αθλητικής Ηχούς” το Διοικητικόν Συμβούλιο του Ολύμπου Κερκύρας δια την προθυμία της παραχωρήσεως της ελευθέρας μεταγραφής του εις τον μεγάλον αθηναϊκόν σύλλογον. Επίσης, ευχαριστεί όλους τους πρώην συμπαίκτας του και ιδιαιτέρως τους Μπαλάσκα - Λυκίσα (Άρεως Κερκύρας) και τον τερματοφύλακα Τσαλδάρη (Ελλησπόντου), δια τους οποίους λέγει ότι είναι εξαιρετικοί ποδοσφαιρισταί». Αυτό, πάει να πει, διαφήμιση... 

Η «ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ» έγινε, καταπώς γράφτηκε, κατόπιν ενεργειών του αδελφού του, ο οποίος είχε διοριστεί, ως δάσκαλος, στη μεγάλη πόλη. Κάποιον ήξερε, λέει, απ’ το συμβούλιο της Ένωσης, του μίλησε για τον μικρό (που, στο μεταξύ, είχε «βγάλει» τη Μέση Εμπορική Σχολή) και του δόθηκε υπόσχεση πως θα τον βάζαν’ στη ΔΕΗ˙ το κλασικό «τυράκι» εποχής. Για την ιστορία, αρκέστηκε σε «εργασία προσωρινή εις τα γραφεία του συλλόγου». Η δικαιολογία; Επρόκειτο να στρατευτεί... 

ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει, για τον Τεμπονέρα η ΑΕΚ υπήρξε βιωματική αποκάλυψη. Έμενε σ’ ένα κομψό διαμέρισμα, γωνία Πατησίων και Ιθάκης παρέα μ’ έναν έτερο πιτσιρικά, στον Καφαντάρη, έκανε φιλίες με τους συμπαίκτες του στη β’ ομάδα, Καραλή και Χρυσάκη (ο πρώτος, χρόνια μετά, θα αναλάμβανε τα τεχνική ηνία του ΑΟ Κέρκυρα), δεχόταν με χαριτωμένη ευαρέσκεια τα πειράγματα των άλλων για την χαρακτηριστική κερκυραϊκή του προφορά και, όταν έβγαζε τη φόρμα, «σκότωνε» την ώρα του πηγαίνοντας θέατρο και σινεμά ή διαβάζοντας έργα κλασικής λογοτεχνίας. 

«ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΙ μας, ποιους από τους συμπαίκτας του ξεχωρίζει», συνέχιζε το ρεπορτάζ του Βαζογιάννη, «μ’ ένα χαμόγελο μας απάντησε: “Όλους τους αγαπώ το ίδιο, αλλά ιδιαιτέρως μου αρέσουν οι Νεστορίδης, Πούλης, Εμμανουηλίδης, τους οποίους θαυμάζω όταν αγωνίζονται». Κάποιες φορές, το έκαναν αντάμα!

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον Ηλία Λέκκα («H ιστορία της ΑΕΚ»), το πρώτο ματς του Τεμπονέρα με την α’ ομάδα, ήταν το φιλικό 3-0 επί του Ατρομήτου Πειραιά, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 11/9/1957. Και τελευταίο, το επίσης φιλικό 3-1, επί του Αρης Νικαίας, στις 11/1/1959. 

ΒΛΕΠΕΤΕ, μπορεί...

►... η πένα να ‘γραφε πως «ο νεαρός παίκτης έχει και αυτός τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του για την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Μεγάλο του όνειρο είναι να αγωνισθή κοντά στους μεγάλους διεθνείς της ομάδος, που τόσο αγαπά. Αυτό που του εύχονται οι χιλιάδες οπαδοί του Δικεφάλου, που τον χειροκροτούν και τον θαυμάζουν κάθε Κυριακή στο γήπεδο», 

►... να διέρρεε η πρόβλεψη πως «τα πλούσια προσόντα του, γερό σουτ, ταχύτης και το ήθος του ως αθλητού, πολύ γρήγορα τον φέρνουν στο προσκήνιο. Ο προπονητής, κ. Τζανετής, βλέπει ότι το γεροδεμένο αυτό αγόρι έχει μεγάλη διάθεσι για μπάλλα», 

►... οι εξαιρετικές του εμφανίσεις με τους «μικρούς» της Ένωσης να του άνοιξαν την πόρτα της εθνικής ομάδας Νέων (η λεγόμενη «προεθνική», συμπαίκτης με ορισμένα, μετέπειτα, σπουδαία ονόματα, όπως οι Λουκανίδης, Μπενάρδος, Βερνέζης, Αυγητίδης, Βαραμέντης και (ο εκλιπών προ ημερών) Σταύρος Τσώχος,

►... να κλήθηκε και στην Ενόπλων, 

... αλλά, σε πείσμα των προγνωστικών καριέρας, στους «μεγάλους» δεν καθιερώθηκε ποτέ. Ελάχιστα παιχνίδια, τα περισσότερα φιλικά και αδέσποτα σπέρματα κλιμακούμενης δυσαρέσκειας στην εξώπορτα της Νέας Φιλαδέλφειας.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ του ’59, η «Αθλητική Ηχώ» δημοσίευε ρεπορτάζ από τη Λέσχη της ΑΕΚ, όπου ο αδελφός, λέει, του Τεμπονέρα, τσακωνόταν με κάποιον «διοικητικό», φωνάζοντάς του «τον καταστρέψατε! Δεν φτάνει που τα χώσατε στο χρονοντούλαπο, τώρα δεν του δίνετε κι αυτά που δικαιούται». Προτού, λίγο μετά, επιβεβαιώσει στο συντάκτη πως «αποφάσισα νάρθω να τους τα πω κατάμουτρα. Για τον αδελφό μου πρόκειται. Πολλά και διάφορα...». 

ΛΙΓΟ μετά (9/5), νέο ρεπορτάζ μαρτυρούσε ότι ο κόμπος άγγιζε το χτένι. «Ο παίκτης της ΑΕΚ, Τεμπονέρας, ανεχώρησε χθες δια την ιδιαιτέραν του πατρίδα, την Κέρκυρα. Προ της αναχωρήσεως, εξέφρασε την δυσαρέσκειάν του εις μέλη της διοικήσεως της ΑΕΚ, ότι παρεγκωνίσθη και δεν έτυχε της πρεπούσης στοργής, ως εκ τούτου δε, προτίθεται να μην επιστρέψη πλέον εις Αθήνας, αλλά να παραμείνη οριστικώς εις την Κέρκυραν». 

ΤΕΛΙΚΑ, η λύση δόθηκε το καλοκαίρι. Όταν, μαζί με τον συμπαίκτη του στην Ένωση, Ανδρέα Κοκκινίδη, δόθηκαν ως ανταλλάγματα στην Προποντίδα Χαλκίδας, για την απόκτηση του τερματοφύλακα, Δημητρίου. 

ΤΟΝ ΒΟΛΕΥΕ από δύο απόψεις. Πρώτον, προπονητής της Προποντίδας ήτανε ο Κώστας Πούλης (απ’ τα ποδοσφαιρικά του ινδάλματα). Και δεύτερον, εκείνο το φεγγάρι υπηρετούσε στην Στρατιωτική Σχολή Σωματικής Αγωγής Χαλκίδας. 

ΚΑΠΩΣ έτσι γράφτηκε το «κιτρινόμαυρο» φινάλε του. Μάλλον άδοξα, αλλά με μεσόδιαβο «θησαυρό» μια εμπειρία που, για ένα παλικαράκι των καιρών από την Κέρκυρα, έμοιαζε με την απόλυτη υπέρβαση και κάποιες πανάκριβες στιγμές: ο (ένας) αγώνας με τον Ολυμπιακό, ανήμερα Χριστούγεννα του ’57, στο πλαίσιο του θρυλικού, διεθνούς Κυπέλλου Χριστουγέννων (1-1) και τα τρία επίσημα παιχνίδια που κατέγραψε με τους «μεγάλους» του Δικέφαλου. Όλα, για το Κύπελλο Ελλάδος της σεζόν 1957- ’58: το 6-0 επί του Λαρισαϊκού (3/11/1957), το 4-1 επί του Χαλκηδονιακού (27/11/1957) και το 5-0 επί του ΑΟ Κηφισιάς (26/2/1958). Στον πρώτο αγώνα, με τον «πρόγονο» της ΑΕΛ, «έγραψε» το ένα και μοναδικό του official γκολ με την κιτρινόμαυρη φανέλα: στο 85’, το τελικό σκορ. Το σμαράγδι απ’ το στέμμα του...