Το δικό μου Πάσχα και τα... πιτόγυρα: Μια κραυγή αγωνίας για την παράδοσή μας

Τόσες μέρες παλεύω να μη μιλήσω, να μην εκραγώ. Αλλά έσκασα. Και αποφάσισα να το μοιραστώ, γιατί η σιωπή καμιά φορά γίνεται συνενοχή.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να βγαίνει στους Επιταφίους από την Τετάρτη Δημοτικού. Μεγαλώνοντας, η συμμετοχή στον Επιτάφιο της Μητροπόλεως έγινε για μένα ανάγκη ψυχής. Τα συναισθήματα που νιώθεις ακούγοντας τις Φιλαρμονικές στο καντούνι του Άι Αντώνη δεν περιγράφονται με λέξεις. Είναι η ταυτότητά μας, είναι αυτό που μας ορίζει ως Κερκυραίους. Είναι κάτι το μοναδικό.

Φέτος, όμως, βγαίνοντας στους Επιταφίους, ένιωσα κάτι ξένο. Νευρίασα. Στενοχωρήθηκα. Αυτό που έβλεπα γύρω μου ήταν ικανό να μου χαλάσει όλα όσα με αντιπροσωπεύουν αυτές τις άγιες μέρες. Είναι δύσκολο να μένεις ανεπηρέαστος βλέποντας την Κέρκυρα να μετατρέπεται σταδιακά σε μια «Μύκονο του Πάσχα». Εμείς, βέβαια, ήμασταν εκεί• με πείσμα, να κρατάμε τις γραμμές μας, να ακολουθούμε την παράδοση από τον έναν Επιτάφιο στον άλλον, όπως μάθαμε από παιδιά.

Όμως, πώς να μην αγανακτήσεις; Πώς να δεχτείς την εικόνα των ανθρώπων που περνούσαν μέσα από τη μέση του Επιταφίου κρατώντας μακαρονάδες και πιτόγυρα; Δεν κρύβω ότι παρασύρθηκα από τον θυμό μου, βλέποντας τόση αδιαφορία και αναίσθητη συμπεριφορά από ανθρώπους που φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται την ιερότητα της στιγμής.

Αλλά πήρα μια απόφαση: Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν –είτε είναι Κερκυραίος είτε επισκέπτης– να μου χαλάσει το βίωμα με το οποίο μεγάλωσα.

Η ευλογημένη αυτή παράδοση είναι στο χέρι μας να διασωθεί. Δεν είναι απλώς «τουριστικό προϊόν»• είναι η ιστορία μας, η πίστη μας και η αισθητική μας. Ας τη σεβαστούμε και, κυρίως, ας την περιφρουρήσουμε,

Ν.Β.