Πρώτες σκέψεις από τη φωτιά στη Βόρεια Κέρκυρα

Σίγουρα όταν μια κατάσταση είναι άσχημη, έρχεται η μοίρα ή ο ίδιος μηχανισμός του αρχικού προβλήματος να μας υπενθυμίσει ότι γίνεται και πολύ χειρότερη. Το σβήσιμο της φωτιάς, με την ευχή η συμφορά να μην επαναληφθεί τουλάχιστον για φέτος, ούτε και με τη μορφή πλημμυρών το φθινόπωρο, ίσως να επαναφέρει την Κέρκυρα στην συνήθη καθημερινή… γκρίνια της. Γκρίνια όχι χωρίς λόγους, αλλά γκρίνια. Ωστόσο, η καταστροφή μεγάλου μέρους της αγαπημένης βόρειας Κέρκυρας έδειξε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό.

Η συγκινητική συμμετοχή των εθελοντών απέναντι στην άμεση απειλή, στις προσπάθειες αποσόβησης της  διά του πυρός καταστροφής του τόπου όπου ζουν, σε μια κινητοποίηση που συμπαρέσυρε όλο το νησί, υπήρξε όχι απλώς πρόθυμη, αλλά θα τολμούσα να πω εορταστική! Η προφανής αγάπη είναι για το νησί, η κρυφή, είναι για το μαζί!

Αυτό σημαίνει ότι η υποτιθέμενη αδιαφορία του κόσμου για τα κοινά είναι ένας μύθος πολύ βολικός ακριβώς για έναν πολυάριθμο εσμό αδιάφορων πολιτικών, που δυστυχώς είναι στρατηγικά τοποθετημένοι/ες, από μόνοι ή όχι, σε θέσεις-κλειδί.

Ο συνδυασμός αυτός, ενδιαφερόμενος κόσμος που μπορεί να συναντιέται εκεί έξω σε κοινή δράση και αδιάφοροι πολιτικοί, οδηγεί προφανώς σε οργή, φόβο και απογοήτευση και κατά συνέπεια, σε πολύ συγκεκριμένες πολιτικές εκφράσεις και στάσεις, όπως π.χ. η αναρχική δράση, η οπαδοποίηση ή η αυτοοργάνωση σε πυρήνες που στρέφονται εναντίον της ίδιας της δημοκρατίας (χωρίς βεβαίως η συλλογιστική αυτή να πρέπει να αφήνει έξω τις πολύπλοκες συναρτήσεις των ειδικότερων εν λόγω πολιτικών φαινομένων).

Η εθελοντική δράση κατά της πύρινης καταστροφής της χώρας, υπό εμπνευσμένες ηγεσίες, που θα απέκλειαν τις κλίκες και τους καριερίστες, θα μπορούσε να γίνει μαγιά για την ανάπτυξη της πολιτικής δράσης που θα οδηγούσε και στη ζητούμενη αναβάθμιση της δημοκρατικής λειτουργίας της Ελλάδας συνολικά.

Με ένα κρίσιμο δεύτερο ζητούμενο: ο κόσμος -παντού- είναι δύσκολο να μετατρέψει τον ενθουσιασμό ή την αμείλικτη ανάγκη σε ψυχρή προληπτική δράση, να χρησιμοποιήσει δηλαδή το συναίσθημα της στιγμής ως κίνητρο για μακροχρόνια και συστηματική πράξη.

Στην ιατρική αλλά και παντού, η ανυπαρξία πρόληψης πληρώνεται περίπου με 5-πλάσιο κόστος της θεραπείας, αλλά εξίσου και με αντίστοιχης κλίμακας αστοχία της. Η απόδοση της πρόληψης απέχει κατά τάξεις μεγέθους από την απόδοση της θεραπείας, για τον ίδιο καταβεβλημένο κόπο.

Η συγκεκριμένη, πολύτιμη σήμερα, εξοικονομητική μετατροπή, του συναισθήματος σε λογικό σχέδιο και εφαρμογή, που ιδανικά θα υπερβαίνει και τα όρια του χώρου αλλά και του παρόντος χρόνου, είναι επίσης το ζητούμενο της εμπνευσμένης  - μη αδιάφορης - ηγεσίας.