Τώρα που μοιράζονται οι ρόλοι
Τώρα είναι η ώρα της πολιτικής κουζίνας. Πάνω από το πτώμα των πρώην κομμάτων, που απέμειναν ομιλούσες κεφαλές, σφραγίδες και μηχανισμοί, μακριά από τις κοινωνικές ρίζες και τις ιδεολογικές αναφορές που κάποτε δικαιολογούσαν την ύπαρξή τους. Και κάπως έτσι, εκείνο που καταγράφηκε στη μεταπολεμική πολιτική ιστορία ως ανοσιούργημα, η αποστασία του 1965, κινδυνεύει σήμερα να μοιάζει σχεδόν με παιδική χαρά μπροστά στη διαρκή ευκολία των μετακινήσεων, των μεταμορφώσεων και των συναλλαγών της εποχής μας.
Και τώρα στοιχίζονται ενόψει εκλογών. Ανίερα, διακομματικά, διαπαραταξιακά. Όχι γύρω από ιδέες για τον τόπο ούτε από διαφορετικές αντιλήψεις για το μέλλον του. Με όρους συμφερόντων και προσδοκιών για τη νομή των προσεχών αξιωμάτων ή την ανανέωση των σημερινών.
Οι ιδεολογικές διαφορές υποχωρούν μόλις αρχίσει η αριθμητική των συνδυασμών. Χωρίς μαγκιά και ήθος, που θα ’λεγε κι ο Τζιμάκος. Μένουν οι ρόλοι κι αύριο τα πόστα.
Εσύ θα κάνεις τον αντιπολιτευόμενο. Εγώ τον ανεξάρτητο. Εσύ τη φερέλπιδα και πολλά υποσχόμενη. Ο άλλος τον έμπειρο, που ξέρει πρόσωπα και πράγματα. Και όλοι θα εμφανιστούν, όταν έρθει η ώρα, περίπου σαν να συναντήθηκαν τυχαία, παρακινημένοι αποκλειστικά από το ενδιαφέρον και την αγωνία τους για την Κέρκυρα.
Ύστερα φτιάχνονται οι στρατοί. Στην καλύτερη περίπτωση πελατειακοί: φίλοι, συγγενείς, επαγγελματικές εξαρτήσεις, παλιές υποχρεώσεις, καινούργιες υποσχέσεις. Καθένας με τη μικρή του προσδοκία για το «όταν -και εφόσον- έλθεις εν τη βασιλεία σου». Μια θέση, μια εξυπηρέτηση, μια πρόσβαση στην εξουσία. Έστω την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται κοντά της.
Μόνο που την ίδια ώρα ο τόπος αλλάζει ερήμην τους — και ερήμην μας. Μεγάλες επενδύσεις, παραχωρήσεις δημόσιου χώρου, τουριστική υπερφόρτωση, ενεργειακοί σχεδιασμοί, νερό, σκουπίδια, υποδομές. Ζητήματα που απαιτούν γνώση, σχέδιο, πολιτική θέση και κυρίως στοιχειώδη ανεξαρτησία απέναντι στα συμφέροντα που διεκδικούν χώρο και κέρδος.
Αντί γι’ αυτά, προετοιμάζουμε τις επόμενες εκλογές. Μετράμε κουκιά, αναζητούμε πρόθυμους, μετακινούμε πιόνια και κατασκευάζουμε αντιπάλους που αύριο μπορεί να γίνουν σύμμαχοι. Και τούμπαλιν.
Αυτή είναι η χειρότερη δυνατή συνθήκη ακόμη και για την απλή διαχείριση ενός δύσμοιρου τόπου: η Κέρκυρα να γίνεται «πεδίο όπου ασκούνται ξένοι «φαντάροι» κι εκείνοι που φιλοδοξούν να την εκπροσωπήσουν να ασχολούνται με το μοίρασμα των γαλονιών.
Όταν τελειώσει όμως η άσκηση, οι «φαντάροι» θα φύγουν με ό,τι κέρδισαν. Οι επίδοξοι στρατηγοί θα συνεχίσουν να μετρούν αξιώματα. Κι εμείς θα μείνουμε εδώ, με τον λογαριασμό. Αλίμονο σε μας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
