Δημόσιο συμφέρον αλά καρτ στο Τεμπλόνι

Το δημόσιο συμφέρον είναι από εκείνες τις έννοιες που αποκτούν διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με τη στιγμή που επιστρατεύονται. Στο Τεμπλόνι χρειάστηκε μια δεκαετία για να αποδειχθεί πόσο ελαστική μπορεί να γίνει.

Στο όνομά του, υποτίθεται, οργανώθηκε η μεταβατική διαχείριση των απορριμμάτων. Τα δέματα θα έμεναν προσωρινά εκεί ώσπου να βρεθεί η οριστική λύση. Έμειναν χρόνια, εκτεθειμένα στον χρόνο και στις καιρικές συνθήκες, ψυχορραγώντας μαζί με την αξιοπιστία όσων διαβεβαίωναν ότι η παραμονή τους ήταν προσωρινή.

Και όταν η προσωρινότητα έγινε καθεστώς, εμφανίστηκε ξανά το δημόσιο συμφέρον. Αυτή τη φορά για να δικαιολογήσει την ανάγκη να φύγουν από το σημείο όπου είχαν εγκαταλειφθεί. Μόνο που δεν έφυγαν από το Τεμπλόνι. Μετακινήθηκαν μερικές εκατοντάδες μέτρα για να ενσωματωθούν στο νέο, θηριώδες ανάγλυφο των ενοποιημένων κυττάρων.

Εκεί βρίσκεται η πολιτική ουσία της ιστορίας. Αυτό που ο αρχικός σχεδιασμός αντιμετώπιζε ως προσωρινά αποθηκευμένο φορτίο, χωριστό από την αποκατάσταση, κατέληξε με διαδοχικές διοικητικές και περιβαλλοντικές πράξεις να αποτελεί μέρος της. Η υπουργική απόφαση του 2021 επικαλέστηκε την προστασία της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος για να επιτρέψει πλέον τη διάθεση και των 10.000 δεμάτων στον υπό αποκατάσταση ΧΥΤΑ.

Η διοίκηση ασφαλώς οφείλει να προσαρμόζει τις αποφάσεις της όταν αλλάζουν οι συνθήκες. Οφείλει όμως και να εξηγεί πώς μια λύση που δεν αποτελούσε την αρχική πρόβλεψη έγινε τελικά αναγκαία και αποδεκτή.

Διότι το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να είναι το όνομα που δίνουμε εκ των υστέρων σε κάθε τετελεσμένο. Ούτε η αποκατάσταση μπορεί να σημαίνει απλώς ότι όσα έμειναν επί χρόνια στην επιφάνεια μεταφέρονται στο εσωτερικό ενός μεγαλύτερου αναγλύφου.

Το Τεμπλόνι δεν είναι χαλί για να κρύβεις από κάτω ό,τι δεν κατάφερες να διαχειριστείς. Και δεν είναι απύθμενο. Το δημόσιο συμφέρον αρχίζει από εκεί ακριβώς: από τη λογοδοσία για το πώς φτάσαμε ως εδώ.

Γ.Κ.