Η επανάσταση των φλαμίνγκο και οι λέξεις που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί
Σε πεδίο μάχης μετατράπηκε ο χώρος έξω από το αλβανικό κοινοβούλιο, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις επιστράτευσαν δακρυγόνα και ρίψεις νερού με πίεση, προκειμένου να απωθήσουν ένα οργισμένο πλήθος αντικυβερνητικών διαδηλωτών. FACEBOOK.
Οι διαδηλώσεις κατά της επένδυσης Κούσνερ στην Αλβανία δεν δοκιμάζονται μόνο από τον χρόνο ή την κυβερνητική πίεση. Δοκιμάζονται από τη δυσκολία να μετατρέψουν την άρνηση σε όραμα. Γιατί κάθε κίνημα που δεν ανακαλύπτει το λεξιλόγιο του μέλλοντος κινδυνεύει να μιλά για πάντα με τις λέξεις του κόσμου που αντιμάχεται.
Η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» στην Αλβανία εισέρχεται ίσως στην πιο κρίσιμη φάση της. Όχι επειδή μειώνονται ή αυξάνονται οι διαδηλωτές, ούτε επειδή η κυβέρνηση Ράμα δείχνει περισσότερο ή λιγότερο αποφασισμένη να προχωρήσει την επένδυση του Τζάρεντ Κούσνερ. Αλλά επειδή κάθε κοινωνικό κίνημα, μετά την πρώτη έκρηξη, συναντά αναπόφευκτα το ίδιο ερώτημα: αρκεί η άρνηση για να αλλάξει ο κόσμος;
Οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στους δρόμους γνωρίζουν τι δεν θέλουν. Δεν θέλουν η γη να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, ούτε οι ακτές ως ιδιωτικά θέρετρα, ούτε οι αποφάσεις να λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Όμως η Ιστορία δεν κινείται μόνο με τα «όχι». Κάποια στιγμή απαιτεί και ένα «ναι». Όχι ως σύνθημα, αλλά ως εικόνα ενός άλλου δυνατού κόσμου.
Εκεί αρχίζει η δυσκολία. Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν όταν εξαντλήσουν την οργή τους. Αλλά όταν εξαντληθεί το νόημα των παλιών λέξεων. Όταν η «ανάπτυξη», η «επένδυση», η «πρόοδος», η «αγορά» ή ακόμη και η «δημοκρατία» παύουν να σημαίνουν αυτό που κάποτε υπόσχονταν. Τότε γεννιέται η ανάγκη για ένα νέο λεξιλόγιο. Όχι για να περιγράψει διαφορετικά τον ίδιο κόσμο, αλλά για να μπορέσει να φανταστεί έναν άλλο.
Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη κρίση της εποχής μας. Δεν στερείται κινημάτων· στερείται φαντασίας. Παράγει αντιστάσεις, όχι όμως ακόμη τις έννοιες που θα τις μετατρέψουν σε ιστορικό σχέδιο. Κι έτσι οι δικαιολογημένες εξεγέρσεις μοιάζουν να εκφράζονται με τις λέξεις του ίδιου του κόσμου που αμφισβητούν.
Ένα κίνημα είναι σαν το ποδήλατο. Όσο κινείται, ισορροπεί. Αν σταματήσει, πέφτει. Η κίνηση όμως δεν είναι μόνο η παρουσία στους δρόμους. Είναι η διαρκής παραγωγή νοήματος. Η μετατροπή της διαμαρτυρίας σε πρόταση, της αγανάκτησης σε προσανατολισμό, της άρνησης σε δημιουργία.
Ίσως εκεί ακριβώς στηρίζει τις ελπίδες του και ο Έντι Ράμα. Όχι στην καταστολή ούτε στην κόπωση των αντιπάλων του, αλλά στη σιωπή που ακολουθεί όταν ένα κίνημα αδυνατεί να βρει τις λέξεις με τις οποίες θα ονομάσει το μέλλον. Γιατί η εξουσία δεν κερδίζει πάντα όταν επιβάλλεται. Συχνά κερδίζει όταν ο αντίπαλός της δεν έχει ακόμη μάθει να μιλά τη γλώσσα του αύριο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
