Η υστέρηση δεν είναι σύμπτωμα αλλά σύστημα
Η επανάληψη χαμηλών επιδόσεων σε υποδομές, απορρίμματα και τεχνική επάρκεια (ευτυχώς έβρεξε, επιτρέποντάς μας να χάνουμε πάνω από το μισό νερό σε διαρροές) δείχνει ότι δεν πρόκειται για «κακή χρονιά», αλλά για προβληματικό μοντέλο λειτουργίας.
Με δεδομένο ότι οι ίδιες αδυναμίες επανεμφανίζονται τόσο στην αξιολόγηση του 2025 όσο και στο νέο σύστημα δεικτών του 2026, ο σχολιασμός δύσκολα μπορεί να περιοριστεί σε συγκυριακές εξηγήσεις και οδηγείται σε δομικά συμπεράσματα για την κερκυραϊκή αυτοδιοίκηση. Η επανάληψη χαμηλών επιδόσεων σε υποδομές, απορρίμματα και τεχνική επάρκεια (ευτυχώς έβρεξε, επιτρέποντάς μας να χάνουμε πάνω από το μισό νερό σε διαρροές) δείχνει ότι δεν πρόκειται για «κακή χρονιά», αλλά για προβληματικό μοντέλο λειτουργίας.
Ένας πρώτος άξονας αφορά τη διοικητική διάρθρωση μετά τη διάσπαση σε τρεις δήμους. Η κατανομή αρμοδιοτήτων και προσωπικού δημιούργησε μικρούς και άνισα εξοπλισμένους οργανισμούς με περιορισμένη τεχνική ικανότητα, ιδιαίτερα στον Βορρά και στον Νότο. Έτσι, ακόμη και όταν υπάρχουν χρηματοδοτήσεις, η ωρίμανση και η υλοποίηση έργων καθυστερούν, ενώ η τουριστική πίεση ανεβάζει τις απαιτήσεις πέρα από τις δυνατότητες των μηχανισμών.
Δεύτερος άξονας είναι η απουσία διοικητικής συνέχειας και στρατηγικού σχεδιασμού. Οι παρεμβάσεις παραμένουν αποσπασματικές και δεν εντάσσονται σε συνεκτικό σχέδιο με μετρήσιμους στόχους. Άλλωστε, η προεκλογική πρακτική συχνά εξαντλείται σε καταγγελία του προηγούμενου και επικοινωνιακές γενικότητες αντί για πρόγραμμα. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 2026, που με πιο «αντικειμενικούς» δείκτες αξιολόγησης, επιβεβαιώνεται η εικόνα του 2025 που δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μεθοδολογικό, αλλά ουσιαστικό.
Τρίτος παράγοντας είναι η σχέση γενικής κυβέρνησης και τοπικής αυτοδιοίκησης. Η Κέρκυρα δεν υποστηρίζεται με προσαρμοσμένο μοντέλο στην νησιωτικότητα και την εποχικότητα, πέρα από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τις παλαιομοδίτικες λογικές «θεοτοκισμού» από τον κυβερνητικό βουλευτή. Οι γενικές πολιτικές αγνοούν τις ανάγκες αιχμής, τη γεωγραφική διασπορά και την ολοένα εντεινόμενη πίεση της τουριστικής οικονομίας, αφήνοντας τους δήμους να λειτουργούν μόνιμα οριακά.
Η χρόνια υστέρηση δεν είναι απλώς χαμηλή επίδοση, αλλά ένδειξη συστήματος που χρειάζεται αναδιάρθρωση. Διαφορετικά, οι ίδιες αδυναμίες θα αναπαράγονται, ανεξαρτήτως εργαλείου μέτρησης.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
Είναι ο εκδότης - διευθυντής της Ενημέρωσης. Έχει σπουδάσει και εργαστεί ως μηχανικός και ηλεκτρονικός. Δημοσιογραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει συνεργαστεί με σχεδόν όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων, τον οποίον υπηρέτησε και από τη θέση του γενικού γραμματέα στο δ.σ. επί οκτώ χρόνια. Πιστεύει πως η ισχυρότερη ιδιότητα του δημοσιογράφου στην ενημέρωση είναι το ενδιαφέρον του για τα κοινά και στην επικοινωνία η έντιμη και ανιδιοτελής διαμεσολάβηση.
