Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω

Η παράλληλη δημοσίευση του κειμένου του Δ. Ζυμάρη σε εφημερίδες και ιστοτόπους, αναφορικά με την προϊσταμένη της Εφορίας Αρχαιοτήτων, πήρε τη μορφή μπαράζ του τύπου «όλες οι εφημερίδες και τα σάιτς έγραψαν…». Η διατύπωση αυτή δεν είναι ακριβής, καθώς πρόκειται για ένα και το αυτό κείμενο που αναπαράχθηκε σε διαφορετικά μέσα.

Όπως μας διευκρινίστηκε εκ των υστέρων, στόχος του αρθρογράφου ήταν το κείμενό του να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους. Η επιδίωξη αυτή είναι θεμιτή· η μέθοδος όμως που ακολουθήθηκε δεν ήταν γνωστή στη Ενημέρωση, ούτε και η έκταση της διανομής που είχε ήδη προηγηθεί. Εάν είχαμε γνώση αυτών των δεδομένων, δεν θα προχωρούσαμε στη δημοσίευση του συγκεκριμένου κειμένου — όχι ως πράξη λογοκρισίας, αλλά προκειμένου να αποφευχθεί η εντύπωση καθολικότητας που τελικώς δημιουργήθηκε.

Η διατύπωση γνώμης είναι απολύτως σεβαστή και η δημοσίευσή της αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση κάθε Μέσου, ανεξαρτήτως της δικής του οπτικής για το ίδιο ζήτημα. Στην κατάθεση άποψης περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία που ο αρθρογράφος θεωρεί αναγκαία, ώστε να είναι σαφές το σκεπτικό του. Από αυτό το σημείο ξεκινά ο δημόσιος διάλογος, ο οποίος οφείλει να φωτίζει τόσο τους ισχυρισμούς όσο και τον αντίλογο.

Σε ό,τι αφορά την ουσία της υπόθεσης, η εμπειρία και η θέση μας είναι ότι για την κατάσταση των πολιτιστικών υποδομών και τη διαχείρισή τους δεν μπορεί να βαρύνεται ένα και μόνο πρόσωπο. Ανεξαρτήτως της συγκεκριμένης περίπτωσης, ο εντεταλμένος επικεφαλής μιας υποστελεχωμένης και αποδυναμωμένης υπηρεσίας, όταν καλείται να εμπλέκεται και να αποφαίνεται για κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα, είναι εκ των πραγμάτων ευάλωτος. Η πιθανότητα να μετατραπεί σε εξιλαστήριο θύμα ευθυνών που ανήκουν στην πολιτική ηγεσία καθίσταται εξαιρετικά μεγάλη. Η διαχείριση αυτής της συνθήκης είναι προδιαγεγραμμένη και προφανής, ακόμη κι όταν, με τη στάση ή τη συμπεριφορά του, φαίνεται να αναλαμβάνει το σύνολο της ευθύνης.