Για την ταινία, «ο άνθρωπος του Θεού»
Η μεγάλη σκηνοθετική ευκαιρία μένει εκεί και σπαρταράει. Ιδίως το τελευταίο τρίτο της ταινίας, που αφορά το μοναστήρι της Αίγινας, θα μπορούσε να είναι αυτό όλη η ταινία.
Πάνω-πάνω, από κινηματογραφικής άποψης, υπερέχουν καθαρά η υποδειγματική ερμηνεία του Σερβετάλη και η σφικτή σκηνοθεσία της Πόποβιτς. Αξιοπρεπέστατες οι παρουσίες σε όλους τους άλλους πρώτους και δεύτερους ρόλους. Το αρχικό ξένισμα του Έλληνα θεατή από την αγγλική γλώσσα συνηθίζεται στην πορεία, όντας προφανώς το τίμημα για μια διεθνή επικοινωνία των μεγάλων μηνυμάτων της ταινίας. Ο Πράισνερ κινείται στις γνωστές φόρμες του.
Όμως, η μεγάλη σκηνοθετική ευκαιρία μένει εκεί και σπαρταράει. Ιδίως το τελευταίο τρίτο της ταινίας, που αφορά το μοναστήρι της Αίγινας, θα μπορούσε να είναι αυτό όλη η ταινία, παρέχοντας απλώς το ζυμάρι ενσωμάτωσης όλων των υπολοίπων πληροφοριών από τη βιογραφία του Αγίου Νεκταρίου, αλλά μαζί και το απαραίτητο χτίσιμο βάθους, κλιμάκωσης και κάθαρσης που θα παρέσερνε και τον εκπαιδευμένο στο εμπορικό δράμα θεατή. Σε αυτόν το θεατή δεν απευθύνεται, άλλωστε; Μην ξεχνάμε ότι οι... υποψιασμένοι, κάπου, κάπως, από κάποιο πνευματικό, από κάποιον Αγιορείτη, από κάποιο φίλο ή σε κάποιο μοναστήρι, ήδη ξέρουν πάνω-κάτω τι θα δουν.
Γιατί, βεβαίως, από άποψη θεματολογίας, επιβάλλονται μεγαλειωδώς οι δύο κεντρικές οδοί μέσα από τις οποίες, «άνθρωπος ανακαλύπτει Θεό». Από τη μία, αυτός που έχει χάσει τα πάντα, βλέπει φως μέσα στο σκοτάδι, η πίστη γίνεται μοναδική πηγή ζωής προς μεγάλη έκπληξη και ανακούφιση του. Από την άλλη, αυτός που κάτι έχει να χάσει, ανακαλύπτει την ελευθερία της αυταπάρνησης. «Εγώ συγνώμη, που σας θύμωσα τόσο»! Η επίμονη αγάπη για τη ζωή χωρίς αγάπη του σωματικού εαυτού είναι το πυρηνικό όπλο στο πεδίο της ανθρώπινης κοινωνικής πράξης.
Μετά τη νύχτα παρακολούθησης της ταινίας (στον «Ορφέα» μας, με πιστή και απολύτως ασφαλή τήρηση των νέων πρωτοκόλλων COVID), το επόμενο πρωινό, με τον καθένα μας στη δουλειά του, θα φάνταζε κάπως έτσι: αν κάποιος αδύναμος παύει να δίνει, τότε ο δυνατότερος δεν τον τιμωρεί, απλώς ο ίδιος δίνει δύο φορές. Όσο πιο πολλοί και πιο πολύ το κάνουμε, όσο πιο βαθιά παραιτηθούμε από τη σωματική οντότητά μας, τόσο πιο δική μας γίνεται η κοινωνία, τόσο πιο φίλος ο σωματικός θάνατος, τόσο πιο αξιοβίωτη η ζωή. Και κάπως έτσι, ο ασκητικός χριστιανισμός αρχίζει να μοιάζει -γιατί όχι;- και με πολιτικό μανιφέστο.
ΚΩΣΤΑΣ ΣΠΙΓΓΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Χρ. Σπίγγος γεννήθηκε το 1971 στον Πειραιά, μεγάλωσε στο Χαϊδάρι και ζει στην Κέρκυρα. Είναι νευρολόγος, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ενώ ειδικεύτηκε στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Γεώργιος Γεννηματάς» και στο Ινστιτούτο Νευρολογίας του Λονδίνου. Έχει δεκάδες διεθνείς και ελληνικές επιστημονικές δημοσιεύσεις.Συμμετέχει στο καθημερινό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι με διαλέξεις, άρθρα γνώμης και δημόσιες παρεμβάσεις. Εκτός από την παρούσα εβδομαδιαία στήλη, είναι παραγωγός του ραδιοφωνικού ενθέτου «Επισυνάψεις» στον Κύμα FM 90,3 και συγγραφέας του δοκίμιου εκλαϊκευμένης νευροεπιστήμης «Γνωστικός και ψυχικός εγκέφαλος» (ιδιοέκδοση 2014), της συλλογής έμμετρου και πεζού λόγου «Χρήζεις προστασίας» (εκδόσεις ΑΛΔΕ 2018), της συλλογής δοκιμίων φιλοσοφικού χαρακτήρα «Επισυνάψεις» (ιδιοέκδοση 2019), της ποιητικής συλλογής «Καλούπια αναπνοών» (ιδιοέκδοση 2021), της ποιητικής συλλογής «Οδηγός ισοβιτών του φθινοπώρου» (εκδόσεις Carpe Librum 2023) και του μυθιστορήματος «Εορταστικό Πρόγραμμα» (εκδόσεις Carpe Librum 2025). Επικοινωνία: [email protected]
