Έφυγε ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης

Η Καθαρά Δευτέρα του 2026 βύθισε στο πένθος την πνευματική Ελλάδα. Ο Κώστας Θ. Ριζάκης πέθανε μόνος (όπως και έζησε) στην πόλη της Λαμίας, όπου γεννήθηκε το 1960. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1985 με την ποιητική συλλογή Ο βυθός μου τα πράγματα. Ακολούθησαν: Με τον τρόπο του Αινεία (1986), Τα επόμενα πένθη (1997), Χωρίς χρονολογία (2004), Ο κυρίως ναός (2006), Τα τελευταία ονόματα (2010), Επιτάφιος δρόμος: Ποιήματα Α' [1985-2010] (2011, 2015, 2020), χώμα με χώμα η μάχη: Επιλεγμένα ποιήματα 1985-2018 (2019), η τριμερής σοδειά (2020), fractαlίζων (2023), γυμνός επί τα μάτια (2025), η παλάμη όρισε το δόρυ (2026). Στην τρέχουσα δεκαετία συμμετείχε σε πολλά συλλογικά βιβλία και δημοσίευσε πλήθος ανέκδοτων ποιημάτων σε περιοδικά (ενδεικτικά: στον Πόρφυρα, την Οδό Πανός, την Ακτή, τον Μανδραγόρα). Επιμελήθηκε εκατοντάδες εκδόσεις, καθώς και ανθολογίες και αφιερώματα σε ποιήτριες και ποιητές.

Αυστηρός και απόλυτος εραστής της τέχνης του, αυτός ο σύγχρονός μας ερημίτης και ο ακούραστος εμψυχωτής των ομοτέχνων του ήταν ο ιδρυτής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάροδος, που κυκλοφόρησε με την φροντίδα του ανάμεσα στο 1986 και το 2011. Για την Ιστορία αναφέρω τα ονόματα των Κερκυραίων που δημοσίευσαν στην Πάροδο: Δημήτρης Καρύδης, Δημήτρης Κονιδάρης, Περικλής Παγκράτης, Τάσος Κόρφης, Γεράσιμος Χυτήρης, Ιάσων Δεπούντης, Διομήδης Βλάχος, Δημήτρης Ι. Σουρβίνος, Ορέστης Αλεξάκης, Κώστας Σουέρεφ, Λεωνίδας Μερτύρης. Κατόπιν ο Κ. Θ. Ριζάκης συνδιηύθυνε περιοδικά όπως το Εμβόλιμον και το Νέο Επίπεδο, ενώ από το 2019 ίδρυσε και (συν)διηύθυνε την Καρυοθραύστιδα, από το 2021 την Σταφυλή και από το 2023 την Οδοντωτό — από τις σελίδες των οποίων επίσης δεν έλειψαν οι εργασίες των Κερκυραίων ποιητών και μεταφραστών.

Διαβάζω σαν προσευχή το —αφιερωμένο στον Μάρκο Μέσκο— ποίημα του Κ. Θ. Ριζάκη «Οι φίλοι»: «οι φίλοι λοιπόν λείποντας / στον κόσμον όλα λείπουν— // κι όλο στην είσοδο φωλιάζω το πρωινό / μην λάβω κάποιο γράμμα τους θλιμμένο / κι όλο το ακουστικό σηκώνω τ’ απογεύματα / μαγνήτης η φωνή τους απ’ το σύρμα / μη κάτι απόκοσμο πλησιάσει και μου πει // μετρώ τις σπίθες σε φωτιά καίω στο δαυλί τις μνήμες // γλυκό κρασάκι μ’ έπνιξε τη γλύκα του δεν είδα // οι φίλοι λείποντας φριχτά κι ο κόσμος σε αρνιέται // ένας σωρός μαύροι σταυροί ξερές χρονολογίες // κι εγώ ξεχνιέμαι —ψέμμα— πως δεν έφυγα / πως ζωντανός τούς σκέφτομαι λογιάζω» (Πάροδος, τχ. 28, Μάιος 2009).

Η πορεία του ήταν η πορεία των γραμμάτων μας και τώρα ο ποιητής Κώστας Θ. Ριζάκης έφυγε για τους ουρανούς, αφήνοντας εδώ τα αριστουργήματά του, παραδίδοντας το υπόδειγμα της προσήλωσης στην γλωσσική διαχρονία, στην υπερβατική ανθηρότητα του ελληνικού λόγου. Μας άφησε να θυμόμαστε με πόνο αυτά που μέχρι πριν λίγες μέρες προγραμματίζαμε μαζί, αλλά προπάντων με απέραντη ευγνωμοσύνη την απέραντη αγάπη του. Εκείνος πέρασε πλέον στην αθανασία των ποιητών.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝΔΗΣ

ΥΓ. (Πέμπτη 26/2/2026)

Σημείο των καιρών: Η σιωπή τών πανελλαδικής κυκλοφορίας ΜΜΕ είναι ακατανόητα και άδικα εκκωφαντική.

Βασίλης Πανδής